formats

Every second counts

Published on May 3, 2018 by

14u aan het ronde punt was er afgesproken. Mijn teammaten strompelden toe. Dat ronde punt was een ontmoetingsplaats met één gemeenschappelijk gegeven. Vele atleten waarvan de spanning op hun gezicht stond te lezen. Het BK ploegentriatlon is traditioneel de echte opener van het seizoen. Onzekerheid over vorm, mogelijk kleine en sluimerende kwetsuurtjes maar vooral van je conditieniveau ten opzichte van die andere krachtpatsers in je team. Mijn maten zijn sterk en gemotiveerd. Maar kregen we de krachten ook gebundeld? Na een eerst briefing en bijhorende afspraken, samen warmlopen en mentaal prepareren op wat komen zou. Ik had er ongelofelijk zin in! We hadden immers de titel bij de masters te verdedigen.

Barkoud moet het zowat samenvatten. De eerste zwemmeters met hoofdpijn en geen enkel gevoel in handen en voeten. De eerste afspraken waren er ook na 50m al aan. De atleet die naast me ging zwemmen en mijn tempo zou volgen lag al 10m voor. De atleet in mijn voeten werd overzwommen door de atleet die daar achter zou volgen. Tenslotte werd ik zelf overzwommen dus het moment om de troepen al eens te overschouwen. Ik zag chaos maar vermits chaos ook een vorm van organisatie is, leken we nog redelijk ok richting eerste boei af te stevenen. Na die eerste boei overzwemmen we een team dat voor ons gestart is. In eerste instantie flitst door mijn hoofd dat we sterk bezig zijn. Weer 100m verder is chaos zelfs geen organisatie meer. We verliezen tijd door zo ver uit elkaar te liggen, ondanks dat Jan Dolfijn zijn torpedokunsten met de achterliggers uitvoert.

Voet aan wal met een matige tijd en trailrun richting wisselzone 1. Ik doe mijn wissel op mijn gemakje en wandel richting fietsuitgang. Ik sta nog zo’n 20-30” te schilderen voor al mijn teammaten verzamelen blazen. Hier verliezen we zo’n 40” op de concurrentie merk ik nadien. Knallen op de fiets en meteen mijn favoriete onderdeel. Putten en gaten ontwijken en niet in de clinch raken met andere ploegen. De ketting van Jurgen besluit te gaan dansen en springt naast de tandwielen. Hij slaagt erin ze al rijdend weer op zijn plaats te krijgen. Het gaat hard. Ik trek enkele lange kopbeurten maar merk dat ik daardoor moet krabben om weer in het zog van de groep te raken. Het team kraakt en piept maar we zetten een puike fietsprestatie neer.

En dan moet het nog beginnen. Het lopen is nooit mijn specialiteit geweest maar als je de “best of the rest” bent dan hang je er dus elk jaar weer aan vast! Ik doe mijn best een degelijk tempo te ontwikkelen. Mijn lijf doet pijn in al zijn voegen maar vooral ik krijg, gewoontegetrouw, zo moeilijk mijn ademhaling onder controle. We slagen erin om toch gelijke kilometertijden neer te zetten en kennen dus geen verval. Die laatste kilometer blijft er me weinig bij. Ik ga diep, ontzettend diep en doe er die kilometer zo’n 20” af. We lopen slechts 12” trager dan de latere winnaar.

We hebben ons best gedaan maar missen de titel met 17”. Het overlopen van alle “alsen” zou absurd zijn. Het verbeteren van onze eerste wissel is wel iets dat blijft hangen. Ik heb sterke teammaten en we bezitten een ploeg die meedoet voor de titel. Misschien lukt het ons komend jaar weer om net dat beetje sterker te zijn dan de concurrentie. Mocht ik eens een blessurevrije winter hebben dan zou dat zeker ook al helpen. Ik word er echter niet jonger op. Gelukkig is er jongere versterking op komst!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Every second counts  comments 
formats

Writer’s time block

Published on February 5, 2018 by

Het is me dan eindelijk nog eens gelukt om de schrijverspen ter hand te nemen. Het is niet dat ik al die tijd met een writer’s block heb gezeten maar eerder met een writer’s time block. Ik heb mijn schrijverstijd in iets anders gestoken de jongste maanden. Geen tranen maar heel wat bloed en zweet heeft me dat gekost. Maar eind april zou het gepubliceerde resultaat in de winkel moeten liggen. Daar ben ik best trots op!

Toch maak ik weer goede voornemens om mijn blogje keurig up-to-date te houden met interessante en minder interessante verhalen. Ik beloof me te zullen beperken tot de eerste! Het schrijven geeft me voldoening. Misschien moet ik hier in de toekomst maar echt eens iets mee gaan doen. Het lichaam blijft niet eeuwig jong. De geest gaat hopelijk wat langer mee. Het feit dat ik vorige week nog te weten kwam dat het andere mensen inspireert, kan alleen maar een extra motivatie zijn.

Tijd is echter beperkt en dat heb ik duidelijk gemerkt aan de tijd die ik spendeerde aan trainen in het najaar. Gisteren liep ik mijn eerste losse 10km in jaren. Het resultaat was niet helemaal zoals verhoopt maar gezien de erg beperkte trainingstijd van de jongste maanden (zo’n 6u gemiddeld), mijn 6 maanden durende ziekte, de koude (zo’n 6°) en mijn licht overgewicht (de helft van 6) ben ik best tevreden. Er is nog werk aan de winkel maar er is licht aan het einde van de fysieke-ongemakken-tunnel.

Goede voornemens betekent ook een planning voor het komende seizoen. Ik ben er erg op gebrand maar kom tegelijk tot de jaren der wijsheid. In plaats van op zoek te gaan naar “de vorm” zal ik proberen vrede te nemen met “een vorm”. De extra rust in het hoofd is meestal voldoende om op een degelijk niveau te presteren. Dit jaar staan als hoofdbrok de volledige “Chtriman” en de XXL Triatlon de Gerardmer op het programma. Twee mooie races die totaal verschillend zijn, een andere aanpak vereisen en dus elk een afzonderlijk uitdaging zijn! Ik kijk er echt naar uit, ik heb er meer zin in dan ooit. Laat maar komen die mooie zomer.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Writer’s time block  comments 
formats

Geschiedenis herhaalt zich!

Published on September 9, 2017 by

Het schrijven van een wedstrijdverslag is voor mij steeds wat dansen op een slappe koord. Je bent de zoveelste in de rij die dat weekend een race deed en je kan de lezer enkel boeien met kleine details die het lezen waard zijn. Dat is niet altijd simpel en ik worstel er soms mee. Daarnaast verzeil je vaak in de “ik-vorm” waardoor je vaak eindigt in het bewieroken van jezelf. Het is dus moeilijk om ‘en’ je lezer te boeien ‘en’ tegelijk niet te vervallen in een narcistische en egocentrische benadering van niet eens een voetnoot in de geschiedenis. Dat gezegd zijnde, zal ik dus een poging wagen om het een en ander uit de doeken te doen.

Misschien moet ik gewoon naar een “copy – paste” gaan van vorig jaar. Het is immers reeds het derde jaar op rij dat ik aan de start sta van de Hawaii Special in Keulen (3,8km / 180km / 14km). De race is op mijn maat geschreven en daarom heb ik, na lang zoeken en niks anders interessant gevonden, me dan toch maar ingeschreven in Keulen. Ik had recentelijk gelezen dat de beste manier (of lees leukste) om je goed te hydrateren, het drinken van alcoholvrij bier is. De zaterdag was eerder regenachtig en de zin om te starten werd me wat ontnomen, maar 2 liter bier later, zag ik het weer volkomen zitten.

Eerlijk gesteld is Keulen zowat de enige race elk jaar waar ik toch met wat ambitie start. Ik weet gewoon dat het fietsen daar hard mag gaan en dat het veld net sterk genoeg is om er een echte race van te maken en terzelfder tijd niet breed genoeg is om lappen rond mijn oren te krijgen. De ambitie is redelijk realistisch want ik eindigde voordien reeds tweemaal in de top-4. Nieuw dit jaar was mijn persoonlijk begeleider, waarvoor duizend maal dank PJ. Iemand die je bijstaat, een kwak vaseline in je nek swiept, je papiertjes voor je opraapt maar vooral de mentale steun was verhelderend voor mij. Want ambitie hebben, betekent dat er altijd wat twijfels ontstaan. Mijn winter en voorbereiding waren nu niet meteen een opsteker.

Na mijn vaste ochtendrituelen de bus op richting zwemstart. Ik voel dat ik er zin in heb. Het weer is prima, mijn gemoed is prima en mijn lichaam voelt goed aan. Niet evident met mijn oude knoken. Ik zie het volkomen zitten. De zwemstart verloopt vlot. Een 8-tal atleten vertrekken alsof ik me in een ¼ triatlon bevind. Het flitst even door mijn hoofd om mee te gaan maar de wijsheid komt gelukkig met de jaren. Na een 200-tal meter raap ik de eerste op en nestel me in zijn voeten. Hij zwemt tegen de boei van de ½ triatlon (900m) en zijn tempo stokt. Ik zwem weg en zie op de terugweg de eerste doorstomen. Wat een stevig zwemniveau. Bij het ingaan van de laatste 500m raap ik er nog 2 op en zwem er van weg. Als 5de uit het water.

De fiets op en meteen een stevig tempo afmalen. Na 10km ben ik reeds opgeschoven naar plaats 3. Alles loopt van een leien dakje. 4 andere atleten nestelen zich in mijn wiel. Dit vind ik toch een beetje ambetant. Ik monster hun ‘cabarrie’ en zie dat er sowieso sterke lopers tussen zitten. Na enkele tempo verhogingen merk ik dat het groepje rustig blijft volgen. Sommigen op een meter of 8 anderen op 4 meter. Nutteloze pogingen dus! Eén van de scheidsen heeft dit spel van kat en muis in het snuitje en komt naast de groep rijden. Op dat moment had ik net besloten om me ook even te laten mee glijden op plaats 2 maar ik rijd te kort. Ik excuseer me bij de scheids en haal mijn mooiste en meest verontschuldigende glimlach boven. Ik hou echter niet van deze situatie dus het lijkt me tijd voor een eerste cartouche!

Elke atleet laat zich uitzakken tot 10m. Ik besluit om een gat te laten van 15meter. We duiken een tunnel in en ik maak een extra versnelling om de gas bergop volledig open te draaien. Ik neem 100m en slaag erin om uiteindelijk van iedereen weg te rijden. Enkel Hans met de snor (en ook wel een beetje een bierbuik) komt me opnieuw halen. Dit lijkt me wel een goed gezel om de overige 120km mee af te leggen. Onze tempo’s liggen gelijk. Zo’n 40km verder begint mijn maag op te spelen. Ik krijg eerst oprispingen om daarna in stukjes over te geven. Ik zie letterlijk sterretjes en wil alles doen behalve die verdomde pedalen rond duwen. Ik concentreer me op de cijfertjes van mijn Garmin en hoop ze zo constant mogelijk te houden. Ik amuseer me plots niet meer. De glimlach is van mijn gezicht verdwenen en ik voel me slecht. Alle cola en Motilium samen zorgen voor een verzachting maar het probleem blijft. Hans met de snor rijdt steeds verder weg (zo’n 5’ in de eindtijd) , hoewel ik het gevoel had op de fiets zijn gelijke te zijn.

Het loopnummer is er eentje zoals het fietsnummer. Met veel maagproblemen en zonder echt vast ritme. De vele hindernissen (hellingen en trappen) die de organisatie voorschotelt, zijn misschien aangenaam voor het publiek maar als je aan het lijden bent, vloek je er danig op. Ik loop uiteindelijk binnen als 4de en verlies slechts 1 plaats tijdens het lopen. De eerste plaats bij de masters is eveneens een feit en op het lopen na zet ik prima tijden neer. Ach ik ben een tevreden man en ik moet me niet vergelijken met die jongen gasten. Ik ben al blij dat het lijf fysiek (op de maag na dan) het weeral vol houdt. Dat ik een mooie dag heb kunnen beleven en dat ik de race meegemaakt heb. En dat die jonge veulens het verder maar onder henzelf uitvechten. Ik bekijk het wel even van op een afstand nu!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Geschiedenis herhaalt zich!  comments 
formats

Kinkhoest

Published on August 8, 2017 by

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. De geboorte van mijn zoon was een wonderlijke gebeurtenis. De dag erna was iets minder wonderlijk want er werd stevig gevierd, ik rookte mijn laatste sigaar maar kreeg er bovendien een stevige verantwoordelijkheid bij. Ik ontdekte nieuwe dingen. Het maandelijks tafereel waarbij je een ontmoeting had met iemand van “Kind en gezin” was er eentje van. Blij kindje bij het binnen gaan, kort gesprekje met een vriendelijke dame, een uitgebreid onderzoek bij de arts en wenend kindje terug naar buiten. De maandelijkse prikjes of vaccinaties waren het minder leuke onderdeel van dit bezoek.

Zo werd mijn oogappel eveneens gevaccineerd tegen “kinkhoest”. Daarmee dacht ik dat de kous zou af zijn. Maar als zo vaak zijn kids onvoorspelbaar en schaarde hij ergens een bacterie of virus op die opnieuw een opstoot van kinkhoest geeft. En zoals wel vaker ben je als ouder een vogel voor de kat en krijg je alle ziektekiemen van je kids mooi doorgespeeld. In de middeleeuwen stierven hier nog mensen aan! Gelukkig zijn we met zijn allen stevig ingeënt.

Buiten enkele stevige hoestbuien, ik heb af en toe het idee dat ik er ga inblijven, valt de schade eigenlijk nog wel mee. Voor het eerst in mijn carrière heb ik dan ook een attest moeten vragen om te kunnen deelnemen aan races. Mocht ik een dopingcontrole moeten ondergaan, dan heb ik daar alvast mijn vrijgeleide mee. Ik moet toegeven dat het toch maar een raar gevoel geeft. Anderzijds heb ik niet het gevoel dat het mijn prestaties positief beïnvloed. Ik zwem, fiets of loop er alvast niet sneller door en vaak moet ik me even aan de kant zetten om mijn ziel eruit te hoesten om vervolgens mijn weg verder te zetten. We zullen zien wat dat geeft in de komende kwarttriatlon van Lommel zondag!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Kinkhoest  comments 
formats

Avontuur

Published on June 19, 2017 by

Hoewel ik vanmorgen letterlijk als een gebrekkige uit mijn bed ben gerold, had ik toch een gelukzalig gevoel over me heen. Het lichaam doet pijn, het heeft afgezien en werd puur op basis van karakter naar de eindmeet gesleurd. Het was trouwens serieuze ‘werkendag’ om die finish te halen. De omstandigheden zaten dan ook niet meteen mee. Een zomers temperatuurtje van 30°, de brandende zon die je voelde op je rug priemen en amper schaduw. Ik heb mijn reputatie weer alle eer aan gedaan. Als ik met een groep naar een grotere race trek, mag je er van uit gaan dat het minstens 30° is. Sorry jongens! Diegenen die me in de toekomst nog wensen te vergezellen zijn bij deze dus gewaarschuwd.

De dag begon nochtans prima. Het nieuws dat de pro’s zonder en de agegroupers met wetsuit mochten zwemmen, bracht een golf van positieve fibes in het fietsenpark. Plots begon zowat iedere atleet te glimlachen. Dit was fysiek gewoon voelbaar. Erg gek!
Rolling start: er is al veel over gezegd en geschreven. Het zou het stayeren in het fietsen moeten tegengaan, je hebt minder last van het aspirine-effect, minder water binnen, … Ik moet zeggen dat je inderdaad rustig je ding kan doen en onmiddellijk lekker zwemwater krijgt aangeboden. Zalig zwemmen en ik zet uiteindelijk voet aan wal in een snellere tijd dan de uiteindelijk winnaar. Dat is me nog nooit overkomen dus vond ik het wel effie waard dit te vermelden. ☺ Ik was met een bang hartje het water in gedoken. Een ganse winter op de sukkel met die verdomde schouder. Ik zwem verdomme al 6 maanden met pijn. Maar “on raceday” vervalt alle miserie en zet een, naar mijn doen, sterke tijd neer.

En dan knallen op mijn felrode ros. Ik besluit er meteen de pees op te leggen in de eerste 35 relatief vlakke kilometers en rij een 30-tal atleten voorbij wanneer een snellere atleet me voorbij komt. Wagonnetje aanpikken dus en op reglementaire afstand laten meedrijven. Dat had ik misschien beter toch maar niet gedaan. Het licht golvende parcours lijken eerder op weinig rollende klimmetjes. Ik stamp bergop zo’n 50watt meer dan mijn overslagpols en wordt door zowat iedereen die ik het laatste uur oprolde, opnieuw voorbij gesneld. Harder moet ik dus niet gaan rijden, want mijn benen ontploffen nu al bijna. Eigen tempo dus maar en al die jonge veulens die “minstens” 50kg minder wegen als ikzelf, gewoon laten gaan. Ik denk een ganse fietsrit aan wijn. De wijngaarden zijn zalig mooi om door te rijden. In de laatste rechte lijn van 10km, dan toch maar terug stevig de pees er op en ik rij opnieuw het gat toe op een groepje van een man of 10.

Het lopen gaat aanvankelijk prima. Ook hier met een bang hartje gestart. De laatste dagen regelmatig mankend aan het rondhuppelen geweest door een lichte verzwikking in de race van vorige week. Mijn voet was ettelijke dagen gezwollen. Daarnaast liep ik sinds maart erg onregelmatig door de achillespeesontsteking die ik in de bike en run opliep. Ook mijn rug doet het prima. Dikke merci aan kine Koen die me net op tijd opgelapt kreeg.

Het is warm, heel erg warm. Puike organisatie in een fantastisch mooi landschap maar toch een puntje van kritiek want een bevoorrading om de 2,5km bij deze temperaturen is voor mijn grote logge lijf onvoldoende. Mijn motor loopt telkens warm wat betekent dat de motor telkens uit zichzelf vertraagd. Van zodra dat ik even kan koelen, maal ik de kilometers opnieuw af aan deftige tempo’s. Op km 14 begint de maag op te spelen, mijn darmen slagen toe waardoor ik letterlijk voorover gebogen loop. Ik rek en stretch maar echt van een leien dakje gaat het niet meer. Ik moet me nu echt forceren om niet aan mijn basistempo te lopen.


Met de finish in zicht kan je toch altijd weer wat meer. Ik versnel en zet een deftige race neer. Met alle ‘darm’miserie van vorig jaar en met alle kwetsuren van deze winter, ben ik erg tevreden met het resultaat. Ik merk dat mijn clubgenootjes het evenzeer schitterend doen en één voor één doodop binnensijpelen. Het is een zware race geweest in uitzonderlijk zware omstandigheden. Ik ben zelf zo’n 3kg kwijt. Mijn maatje Bart komt er met een baxter en het nodige bloed, zweet en tranen ook weer bovenop. Dikke merci aan alle supporters trouwens! Ik heb er opnieuw van genoten en merk, met het nodige oplapwerk, dat ik nog steeds (of opnieuw) kan racen zoals ik het zelf wil. Deze positieve opsteker was echt wel eens nodig. In maart heb ik nog aan de overstap naar de pètanque gedacht. Toch maar beter nadenken over een volgend avontuur!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Avontuur  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit