formats

Avontuur

Published on June 19, 2017 by

Hoewel ik vanmorgen letterlijk als een gebrekkige uit mijn bed ben gerold, had ik toch een gelukzalig gevoel over me heen. Het lichaam doet pijn, het heeft afgezien en werd puur op basis van karakter naar de eindmeet gesleurd. Het was trouwens serieuze ‘werkendag’ om die finish te halen. De omstandigheden zaten dan ook niet meteen mee. Een zomers temperatuurtje van 30°, de brandende zon die je voelde op je rug priemen en amper schaduw. Ik heb mijn reputatie weer alle eer aan gedaan. Als ik met een groep naar een grotere race trek, mag je er van uit gaan dat het minstens 30° is. Sorry jongens! Diegenen die me in de toekomst nog wensen te vergezellen zijn bij deze dus gewaarschuwd.

De dag begon nochtans prima. Het nieuws dat de pro’s zonder en de agegroupers met wetsuit mochten zwemmen, bracht een golf van positieve fibes in het fietsenpark. Plots begon zowat iedere atleet te glimlachen. Dit was fysiek gewoon voelbaar. Erg gek!
Rolling start: er is al veel over gezegd en geschreven. Het zou het stayeren in het fietsen moeten tegengaan, je hebt minder last van het aspirine-effect, minder water binnen, … Ik moet zeggen dat je inderdaad rustig je ding kan doen en onmiddellijk lekker zwemwater krijgt aangeboden. Zalig zwemmen en ik zet uiteindelijk voet aan wal in een snellere tijd dan de uiteindelijk winnaar. Dat is me nog nooit overkomen dus vond ik het wel effie waard dit te vermelden. ☺ Ik was met een bang hartje het water in gedoken. Een ganse winter op de sukkel met die verdomde schouder. Ik zwem verdomme al 6 maanden met pijn. Maar “on raceday” vervalt alle miserie en zet een, naar mijn doen, sterke tijd neer.

En dan knallen op mijn felrode ros. Ik besluit er meteen de pees op te leggen in de eerste 35 relatief vlakke kilometers en rij een 30-tal atleten voorbij wanneer een snellere atleet me voorbij komt. Wagonnetje aanpikken dus en op reglementaire afstand laten meedrijven. Dat had ik misschien beter toch maar niet gedaan. Het licht golvende parcours lijken eerder op weinig rollende klimmetjes. Ik stamp bergop zo’n 50watt meer dan mijn overslagpols en wordt door zowat iedereen die ik het laatste uur oprolde, opnieuw voorbij gesneld. Harder moet ik dus niet gaan rijden, want mijn benen ontploffen nu al bijna. Eigen tempo dus maar en al die jonge veulens die “minstens” 50kg minder wegen als ikzelf, gewoon laten gaan. Ik denk een ganse fietsrit aan wijn. De wijngaarden zijn zalig mooi om door te rijden. In de laatste rechte lijn van 10km, dan toch maar terug stevig de pees er op en ik rij opnieuw het gat toe op een groepje van een man of 10.

Het lopen gaat aanvankelijk prima. Ook hier met een bang hartje gestart. De laatste dagen regelmatig mankend aan het rondhuppelen geweest door een lichte verzwikking in de race van vorige week. Mijn voet was ettelijke dagen gezwollen. Daarnaast liep ik sinds maart erg onregelmatig door de achillespeesontsteking die ik in de bike en run opliep. Ook mijn rug doet het prima. Dikke merci aan kine Koen die me net op tijd opgelapt kreeg.

Het is warm, heel erg warm. Puike organisatie in een fantastisch mooi landschap maar toch een puntje van kritiek want een bevoorrading om de 2,5km bij deze temperaturen is voor mijn grote logge lijf onvoldoende. Mijn motor loopt telkens warm wat betekent dat de motor telkens uit zichzelf vertraagd. Van zodra dat ik even kan koelen, maal ik de kilometers opnieuw af aan deftige tempo’s. Op km 14 begint de maag op te spelen, mijn darmen slagen toe waardoor ik letterlijk voorover gebogen loop. Ik rek en stretch maar echt van een leien dakje gaat het niet meer. Ik moet me nu echt forceren om niet aan mijn basistempo te lopen.


Met de finish in zicht kan je toch altijd weer wat meer. Ik versnel en zet een deftige race neer. Met alle ‘darm’miserie van vorig jaar en met alle kwetsuren van deze winter, ben ik erg tevreden met het resultaat. Ik merk dat mijn clubgenootjes het evenzeer schitterend doen en één voor één doodop binnensijpelen. Het is een zware race geweest in uitzonderlijk zware omstandigheden. Ik ben zelf zo’n 3kg kwijt. Mijn maatje Bart komt er met een baxter en het nodige bloed, zweet en tranen ook weer bovenop. Dikke merci aan alle supporters trouwens! Ik heb er opnieuw van genoten en merk, met het nodige oplapwerk, dat ik nog steeds (of opnieuw) kan racen zoals ik het zelf wil. Deze positieve opsteker was echt wel eens nodig. In maart heb ik nog aan de overstap naar de pètanque gedacht. Toch maar beter nadenken over een volgend avontuur!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off  comments 
formats

Vliegwiel

Published on June 12, 2017 by

Ik hoor een zacht gezoem in mijn oor. Het zoemen stimuleert me. Het fluistert in mijn oor om het tempo vol te houden, te blijven stampen, die grens te verleggen en mezelf gewoon het snot voor de ogen te rijden. Elke keer ik met dat volle achterwiel rijd, voel ik me de koning te rijk. Het heeft me geleerd dieper te gaan op de fiets. Het lijkt wel mijn coach, mijn eigen inspiratiebron.

De triatlon van Beernem is er eentje op mijn lijf geschreven. Slechts 1000m mogen zwemmen in een ietwat woelig water, net nadat ik de wetsuit van mega Toby heb mogen toe ritsen. Dat de wind tegen stond werkte niet meteen in mijn voordeel met mijn reeds mindere zwemvorm. Ik vond wel meteen de ideale voeten en kon me zachtjes laten mee glijden. Via de wel erg deskundige in elkaar gesjorde scoutsbrug voet aan wal gezet en richting mijn rijtuig. Ik was net uit het water maar het voelde reeds pokkewarm aan. Het zou er niet op beteren.

Op mijn lijf geschreven omdat we 45km mochten rijden via lange rechte stukken waar de wind vrij spel heeft en hier alleen de echte “stoempers” het verschil maken. Na de verkenningsfase te hebben afgewerkt begon ik stilaan wat volk op te rapen. Het koste moeite en ik was vooral bezig met vocht binnen te nemen. Ik wist toen al dat dat op het einde het verschil zou maken.

Bij het kruisen van één van de grotere wegen, rij ik in een put. Mijn stuur knikt enkele graden naar beneden en mijn aero drinkbus begint te dansen op mijn kader, nadien op mijn pedalen, om tenslotte tegen de vlakte te gaan. In een vlaag van zinsverbijstering of was het gewoon gezond verstand, besluit ik de remmen toe te trekken en ze weer te gaan oprapen. 1u fietsen bij 30° met slechts 1 drinkbus zou problemen geven. Dan maar beter even terugkeren en vooral stuur weer recht trekken. Het 10-tal atleten die ik net voorbij gereden ben, kijken verbijsterd de ogen uit. Opnieuw oprapen maar die handel! Sommige atleten zien me graag komen en nestelen zich lekker in mijn wiel. Het wagonnetje aanpikken zoals dat heet! Ik zet, ondanks het drinkbus incident, een degelijk fietsproef neer.

Als je denkt slim te zijn, dan keert dat al eens tegen jezelf. Ik had een extra flesje water klaar staan in de wissel om mezelf extra te verfrissen. De warme douche had ik op dat moment niet meteen gewenst. Ik loop, gezien de warmte, traag maar had ook niet anders verwacht . Mijn lichaam, trouwens iedereen heeft dat systeem ingebakken, vertraagt automatisch als het warm loopt. Waar ik aanvankelijk nog zo’n 14,5km/u loop vertraag ik al snel maar zie mijn hartslag met 10 slagen toenemen. Ik raak oververhit en snak naar afkoeling en drank. Ik ben dat enig enkele “meisje met de tuinslang”, al eeuwig dankbaar. Op een ronde van 5 km maar één verkoeling. Mijn tempo stijgt weer onmiddellijk en ik loop tenslotte na 42’ binnen. Verre van een toptijd maar gezien de omstandigheden en de te beperkte bevoorrading vind ik het eerder nog degelijk. Een uitstekende generale repetitie voor komende zondag in Luxemburg. Mijn lichaam doet het weer maar zo’n 10° frisser zou welkom zijn.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off  comments 
formats

Kampioenenbal!

Published on May 4, 2017 by

Eindelijk Belgisch kampioen. Bij de masters weliswaar maar dat we dat op onze gezegende leeftijd van 46 jaar, nog mogen meemaken. Ik heb al heel wat sporten en bijhorende competities achter de rug, maar dat was me nooit eerder gelukt. Vroeger zou ik gezegd hebben: “het leven is aan de volhouders” maar dat doet me iets teveel denken aan de podiumceremonie toen ik in Hawaii was.

Bij de agegroupers werd uiteindelijk de krans bij de +80 jarigen uitgereikt. Een kranige 82 jarige man, die er eerder 60 uitzag, beklimt het podium en krijgt een staande ovatie van het aanwezige publiek. Een klein kippenvelmomentje zoals ik het me herinner. Zoals elke winnaar, en zeker met het parcoursrecord bij de +80-jarigen er bovenop, krijgt de man een klein interview over zijn geleverde prestaties. Gevraagd wordt hoe hij de overwinning op zak wist te steken. Zijn antwoord was hilarisch: “I survived all of them, the rest of them died before the race”!

Zo ver is het bij mij gelukkig niet moeten komen. Met een sterke en vooral homogene ploeg brachten we een sterke race. Ik weet zeker dat er in elke andere ploeg minimum 2 tot 3 sterkere atleten aanwezig waren dan bij ons, maar onze ploeg was wellicht het meest uitgebalanceerd. Ondanks het koude water, heb ik zelfs van het zwemmen genoten. Ik had tijd en energie te over om de troepen regelmatig te overschouwen en zag dat het goed was. Dankzij sterke beer Dirk, werden de mindere zwemmers met een stevig zetje van wat extra snelheid voorzien. Het zwemmen liep vlotter dan verhoopt wat resulteerde in de tweede zwemtijd bij de Masters.

Ik weet nu dat ik mijn collega’s dringend moet leren wisselen. Met beide wissels samen kunnen we nog makkelijk 45” tot een minuut winst maken. Niettemin heb ik me weer vooral stevig op de fiets geamuseerd. De fietsbenen zijn terug en ik had overschot waardoor ik mijn ploeg mooi op sleeptouw kon nemen. Door de superbe samenwerking en ondanks de moeilijke momenten onderweg realiseren we toch nog de derde fietstijd. Wellicht is deze tijd aangevuld met de wissels want ik vond onze masters echt wel sterk rijden!

En dan maar het loopnummer zeker. Het blijft harken voor mij. Door mijn achillespeesprobleem liep ik de laatste 6 weken voor de race in totaal amper 25km. En dan is het de ganse tijd krabben natuurlijk. Met PJ als metronoom hadden we toch en erg solide loopproef. Wat traditioneel ons slechtste onderdeel is, bleek ons de besttijd bij de masters en dus de eindwinst op te leveren. Ik zal nog wat minder moeten trainen zeker!?!

Als puntje bij paaltje komt, heb ik me eigenlijk alleen maar geweldig geamuseerd met een aantal toffe peren. Wat het resultaat ook mogen zijn, dat is nu even leuk meegenomen, maar dat is natuurlijk allemaal zeer relatief. De beker is anders best wel mooi! Wat mij vooral interesseerde is dat ik na een echt “kut-jaar” door mijn spastisch darmsyndroom en de kwetsuren (schouder en achilles) van afgelopen winter, gewoon weer een beetje triatleet voel in plaats van “patient”. Want al de rest is gewoon een leuk circus voor een dag waar wij gewoon één van de vele acts waren!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off  comments 
formats

Zo blij!

Published on April 24, 2017 by

 Ik ben zo blij, zo blij, … en de rest van dit onvergetelijke carnavalslied zal ik jullie best besparen. Maar het is wel zo. Ik heb gisteren voor het eerst in 5 weken nogmaals over het uur kunnen lopen. Dat stelt niet zo veel voor en dat weet ik ook maar na een winter hard werken, word je van niets meer moedeloos als het krijgen van een blessure vlak voor het seizoen voor de deur staat. De bike en run van maart was dus nefast voor mijn achillespees. Het heeft me vijf dagen gekost om terug zonder, min of meer, pijn te stappen, laat staat enkele weken om te kunnen lopen.

En dan ben je een ganse winter bezig om uit je comfortzone te stappen, jezelf te pijnigen op training en vooral de snelheid op te krikken. Diezelfde bike en run wees nochtans uit dat mijn aanpak gewerkt had. Nooit liep ik sneller een 10km als die dag, weliswaar met de hulp van mijn kompaan, maar ik voelde dat die wel lekker liep. Nu, komende maandag start het nieuwe seizoen. En ik heb iets recht te zetten na vorig jaar. Al was het maar om voor mezelf te bewijzen dat ik nog steeds loon naar werken krijg. De motor doet het nog, ik krijg alleen steeds meer blutsen in mijn carrosserie!

Ik heb het in het verleden nog gezegd, als jezelf systematisch toelegt op iets dan zal het resultaat zeker komen. Ik heb me rustig en kalm voorbereid op het seizoen. Maar de winter was verre van ideaal. Van november tot januari geen meter gezwommen en ook nu nog begint mijn schouder op te spelen na een 1500-tal meter. Maar ik kan de trainingen al afmaken! Het fietsen is zowat het enige dat dit taaie lijf het beste aankan en nu de looptrainingen terug kunnen starten, kan ik misschien, met het nodige geduld, nog wel iets maken van dit seizoen.

Ik kijk uit naar maandag. Traditioneel starten we met het BK Ploegentriatlon en dit jaar is gewoon de ambitie om Belgisch kampioen bij de veteranen te worden. Niks meer en niks minder. We hebben een sterke ploeg in de breedte en ik ga er vanuit dat dat nu net het verschil maakt met de concurrentie. Als mijn tenen er niet afvriezen en dan zal het knallen worden!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off  comments 
formats

Zelfpijniging

Published on March 16, 2017 by

Ik moet toegeven dat ik best wat nerveus rondliep afgelopen week. Een “bike en run” stond voor de eerste keer op mijn programma en ik wist echt niet wat ik er van moest verwachten. Mijn ‘partner in crime’ is sowieso een sterkere loper dan ikzelf dus ook daar kon ik al niet meteen mezelf mee geruststellen. Het concept is makkelijk: je loopt de ziel uit je lijf en wanneer dat niet meer lukt, vraag je aan je partner om even over te nemen zodat je kan uitrusten op de fiets terwijl hij al lopend hetzelfde doet. Doe dit maal 30, neem dat “je ziel uit je lijf lopen” redelijk letterlijk en weet dat de tijd op de fiets meestal te kort is om te recupereren en je weet dat dit niet meteen een aangename belevenis is. Wel een uitstekende training trouwens.

Enkele minuten voor de start sta ik nog rustig onnozel te doen met enkele clubgenoten. In mijn handigheid stap ik van een dorpel en sla ei zo na mijn voet om. Ik voel niks dus da’s een meevaller. Pieter-Jan komt als een raket in de massa op me afgestormd. Vrij indrukwekkend moet ik toegeven. Vooral ook omdat ik me in een zwerm mieren lijk te bevinden waar de über-mieren me voorbij komen gestormd. PJ liep me bijna voorbij maar ik ga als een speer achter de groep aan en merk al na 100m dat dat misschien niet meteen zo’n goed idee was. We wisselen snel en handig en na een keer of 10 beginnen we stilaan wat afscheiding te krijgen van onze rechtstreekse tegenstanders. Dit mede door een tussenversnelling van Pieter-Jan waardoor we op kop komen van een 4-tal koppels. De übers zijn reeds uit ons gezichtsveld verdwenen.

Mijn achillespees begint te zeuren. De wissels verlopen steeds vlotter en vlotter. We nemen stilaan 50m en 50m wordt stilaan 100m. Vlotte wissels op die ene na waar ik met één hand naast mijn stuur grijp waardoor mijn fiets iets wat scheef onder me door glijdt alsook mijn rechter teelbal richting linker keelgat met een fiets die de struiken induikt. Dit is een pijnlijke situatie. Ik vraag aan PJ om zijn beurt iets langer te maken. De man lijkt in mijn ogen op dat moment een echt loopwonder. Hij coacht en stuurt. Ik laat me leiden en tracht de, ondertussen, pijn in mijn achillespees te verbijten.

Mijn mindset is niet meer gericht op juiste houding, controle van de ademhaling en voeten niet omslaan maar wel op die ambetante pees. Ik loop de laatste 5km echt met stekende pijn en lijk bij regelmaat door mijn voet te zakken. Ik haal het in de sprint op het strand van het koppel dat nog stevig terugkwam. We ronden de race af op een 5de plaats. De 4 duo’s voor ons zijn gemiddeld 20 tot 30 jaar jonger. We staan dus mooi te blinken in de uitslag. Ik ben tevreden met de keuze van mijn partner want ik deed wel mijn ding maar hij was nog een pak sterker dan ikzelf. Ik ben tevreden over de vorm want de stukken die ik liep “zat er echt wel snee op”. Maar mijn achillespees is 5 dagen later nog steeds een probleem. Gewoon pijnloos stappen lukt bijna maar van lopen is de komende dagen zeker nog geen sprake. Jammer want ondanks het constant diep gaan, is dit echt wel een leuke manier van afzien. Een aanrader dus, ook hier mijn dank aan PJ, voor wie wat van zelfpijniging houdt!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit