formats

Tijd verloren, verloren tijd!

Published on September 4, 2018 by

Als gedreven atleet ben je steeds bezig om alle vormen van tijdverlies te beperken en tracht je alles te doen om tijd te pakken op de concurrentie. Ik ben deze keer met een andere instelling vertrokken. De halve van Gerardmer is één van de knapste organisaties in Europa. Uiteraard hebben ze de setting mee maar ze doen er alles aan om de beleving van de atleten zo groot mogelijk te maken. Ambiance ten top zo’n 15’ voor de massastart. Als een kleine 1700 atleten gelijktijdig te water moeten gaan op een strook van 75m dan kan mijn lol, zoals bij zo velen anderen trouwens, niet op.

Ik zwem nog even warm en beslis 10’ voor het startschot mijn plaats in te nemen op rij 3 of 4. Zo’n 1000 atleten namen die beslissing blijkbaar enkele minuten vroeger en aan de stoere borstkasten en priemende ellebogen te zien, is naar voren opschuiven niet gewenst. Een troepje van een man of 20 beslist dat het tijd is en wacht niet op het startschot. Ik zie mijn kans om toch al een rij op te schuiven en laat me in het water glijden. 100m hondjesslag met het hoofd een 0,5m boven water leert me dat dat ik niet de enige ben die niet aan zwemmen toekomt. Zachtjes aan lukt het me om minder vertikaal te liggen in het water en lijkt het stilaan op zwemmen. De stoere borstkassen van daar net blijken geen geoefende zwemmers. Hun pose was strakker dan het zwemmen zelf. Ik schuif snel op en laat me met de grote massa opschuiven. Wringen, vechten, knokken maar allesbehalve zwemmen.

De man op mijn linkerkant besluit zich even extra te laten gelden. Ik krijg klop en zwem met een geschaafde hand verder. Vier slagen verder besef ik dat mijn sportwatch geraakt is en zie dat deze van mijn pols verdwenen is. Ik kijk snel onder mijn lichaam, hoe dom dat ook mogen wezen, maar ze is naar de dieperik verwezen. Ik vloek en tier maar buiten wat vissen, hoort niemand me. Tijd om een tandje bij te steken. Ik zet, ondanks dat ik de tijd letterlijk verloren ben, een prima tijd neer!

Van zodra de eerste klim wordt ingezet, word ik voorbij gereden door een 10-15-tal atleten. Dat gaat hier hard, zeg! Ik was dus niet gekomen met die instelling dus geniet van de massa aan de kant. Je wordt naar boven geschreeuwd. In de eerst volgende klimmetjes al, voel ik geen sterke benen. Een slechte dag misschien? Die verdomde horloge speelt me parten. Geen tijdsaanduiding, geen hartslag te zien en vooral ik weet niet welke wattages of snelheden ik trap. Het is wat laat maar halfweg de tweede ronde van drie besef ik dat ik amper gegeten heb. Dat verklaart de flanellen benen natuurlijk. De laatste ronde gaat super. Terug de benen die ik de laatste weken op training had. Ik voel me sterk en haal heel wat atleten terug. Zo’n zalig gevoel om sterk te zijn!

Een prachtige organisatie zoals ik al zei maar toch een beetje overdreven. Om de publieksflow vlotter te laten verlopen heeft men bruggen gebouwd. Alleen zijn het deze keer de atleten die op 5m tijd zo’n 3m moeten stijgen en weer 10m verder moeten dalen en dat alles zo’n 3 keer per ronde. Een stijger van 100m doet je letterlijk over het water lopen. Mijn kuiten en bovenbenen voelen stram en hard aan. Als je vertrekt met de instelling om te “kunnen” finishen dat moet je niet zeuren. Ik slaag erin om toch zo’n 1,5km pijnloos te lopen. De kuitblessure voelt na 2 weken niet lopen, beter maar pijnloos lopen blijkt een utopie. Ik maak er het beste van. Ik geniet van het mooie maar zware parcours en slaag er toch in om een degelijk tempo te ontwikkelen. Zo’n 68 man loopt me wel voorbij maar ik kan, ondanks de pijn, blijven lopen.

De laatste ronde is er wat te veel aan. Als je 4 keer loopt op een maand tijd, ben je niet voorbereid op een zware halve marathon. Ik wring en waggel en krijg gelukkig de morele steun van mijn maatje PJ. Hij beseft het niet maar praat me er eigenlijk door. De finish voelt dubbel. Zo blij dat het me gelukt is deze te halen maar anderzijds weten dat de vorm zo veel beter was dan getoond. Ach, ik was met een andere instelling vertrokken. Hoewel ik de tijd onderweg verloren ben, zullen er enkele vissen gelukkig zijn met hun nieuwe speeltje!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Tijd verloren, verloren tijd!  comments 
formats

De papa’s en de mama’s

Published on August 17, 2018 by

Ik hou van gedreven mensen. Gedreven in de sport om specifiek te zijn. Je meer dan 200% geven voor iets, daar opofferingen voor doen en dan ook ten volle van genieten. Ik merk bij mijn kids dat ze erg vol zijn van de dingen ze doen. Kinderen in de puberteit schetsen dit erg scherp. Ze doen het ten volle of ze doen het niet. Dat laatste is dan ook meteen op hun gezicht te lezen.

Als papa aan de zijlijn probeer ik die gedrevenheid alleen maar aan te moedigen. Het is een weg van vallen en opstaan. Mijn zoon deed deze week een schitterend BK maar werd er jammer genoeg niet voor beloond. Maanden vooraf was hij hier in zijn hoofd mee bezig. Weken vooraf stond zijn voorbereiding enkel in het teken van deze ene wedstrijd. Hij legde zichzelf heel wat druk op en je zag dat het aan hem wrat.

Een vierde plaats op 3” van het podium is erg verdienstelijk maar meteen de slechts mogelijke plaats die je kan bekomen. Hij heeft zichtzelf niets te verwijten. De wedstrijdomstandigheden waren niet meteen in zijn voordeel. Een zwemonderdeel met een pauze van 2u gescheiden van het fietsonderdeel, heeft de race enig sinds beïnvloed. Hij heeft de wedstrijd in het lopen mee bepaald maar is in het fietsen misschien iets te passief gebleven.  Als, als, als ... daar koop je niks mee en is praat voor achteraf.

Het kost me moeite om langs de zijlijn te staan. Je hebt totaal geen controle en moet ondergaan. Zij bepalen zelf wat er wel en niet gebeurt. Sport is hard, dat heeft hij deze week weer ondervonden. Een verdiend podium trouwens. Niks op aan te merken maar als je samenleeft met iemand die zo gedreven is, gun je het hem wel om de triomf van zijn werk binnen te halen. Als papa kan je alleen maar toekijken en vooral een grote supporter zijn. Het kost me moeite om los te laten. Kleine jongens worden groot met vallen en opstaan. Hij zal er staan in de volgende races. Ik voel het in mijn kleine teen. En ik zal er staan als supporter, als papa, als muilezel om al zijn spullen te dragen. Zo ontzettend trots op een gedreven atleet!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on De papa’s en de mama’s  comments 
formats

15 is een mooi rond getal

Published on July 2, 2018 by

Het moet zowat van 2015 geleden zijn dat ik nog een goede, lange race tot een goed einde kon brengen. Die plannen had ik ook gisteren. Nog eens racen op mijn oude niveau met de wapens die ik ter beschikking had. Het is er niet van gekomen. Net zoals zovele anderen trouwens in Gravelines. Waar de gemiddelde temperatuur in juni en juli zo’n 20-22° bedraagt, was die gisteren vlot boven de 35°. Ik weet al langer dat ik een patent moet hebben op extra warme races maar hier was ik dus niet voor gekomen en al zeker niet omdat de organisatie niet voorbereid was op dit weer! Zelfs oude krijger Jean Morreau, in zijn topdagen nog tweemaal top 10 in Hawaii, was er niet over te spreken.

Het goede nieuws is dat ik 15 volledige triatlons gefinisht heb. Daar ben ik zelf wel heel erg trots op. De dag startte zoals die moest met een erg degelijk zwemnummer in fantastisch mooi water met euh… wel erg veel plantengroei. Het touw van de boeien op 1m diepte was soms voor twintigtallen meters spoorloos. Om één of andere reden moest ik constant aan de trailer van Rambo denken, wanneer hij met planten gedresseerd rond zijn oren, uit het water komt. Glimlachend de rode loper richting fiets op gelopen.

Nord-Pas-de Calais is niet meteen de mooiste plek van Frankrijk. Een beetje troosteloos en de wegen zijn zelfs nog in slechtere staat. Auto’s rijden constant op het parcours, het is een kwestie van het asfalt tussen de putten te vinden en geen Franse boer of schone te zien om je aan te moedigen. Ik werk de eerste 150km een degelijk fietsnummer af maar plots verdwijnt de energie en ik krijg de wattages niet meer getrapt die ik daarvoor deed. Ik zat nochtans goed in de race. Blijkbaar ganse tijd met de latere winnaar samen gefietst. De maag speelt op en mijn hoofd lijkt wel te ontploffen. Krampen spelen op en rechtstaan is niet meer mogelijk. Na de laatste beklimming van de Wattenberg (die naam zeker waardig) beslis ik om te stoppen aan de bevoorrading en mijn hoofd te koelen. Ik heb een hitteslag onder mijn te weinig ventilerende helm. 2 drinkbussen later en wat gekoeld, loopt het fietsen terug een pak beter.

En dan maar lopen zeker. Of eerst mij schoenen en kousen aankrijgen. Elke keer ik duw om mijn voeten in mijn schoenen te krijgen, schiet mijn lies in kramp. Daarna mijn kuit en daarna mijn quadriceps. Het wordt nog een lange weg. Om een zeer lang verhaal kort te maken, ik loop een definitieve kramp in mijn kuit op op km 4 en beslis hiermee uit te lopen, de bevoorradingen staan zo ver uit elkaar dat elke atleet zowat 3-4 minuten zijn hoofd staat te koelen alvorens opnieuw te vertrekken. Ik zie niemand nog echt lopen, zelfs de atleten van de halve afstand halen amper 13km/u. Meer wandelaars dan lopers en als ze dat al doen lijkt het meer een cordon pinguins die richting zee aan het huppelen zijn. Ik haal de finish in een marathontijd van 4u30 zonder ook maar 1x te wandelen (eerlijk: op 200m na wegens krampen), samen met mijn maatje Bart. Een erg leuke ervaring.

Een eindeloze trage marathon geeft een mens een moment van overpeinzing, bezinning, zelfs wat in het reine komen met jezelf. Ik heb voor me zelf gisteren een beslissing genomen tijdens het pinguinwaggelen waar ik niet meteen zal op terugkomen. 16x gestart en 15x gefinisht in een volledig triatlon. Er zullen er het mij niet te snel nadoen maar het is goed geweest. 15 is een rond getal en ik kan het niet langer opbrengen om nog zo af te zien in een race en ook aan de trainingen beleef ik veel minder plezier dan vroeger. Mijn lijf wil ook niet meer. Ik hou aan elke race een mooie of minder mooie drinkbus over. Elke bus heeft zijn eigen verhaal. Een halve of kwarttriatlon zal wellicht nog wel enkele keren op het programma staan maar voor de rest is goed zo! Het mag zijn!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on 15 is een mooi rond getal  comments 
formats

Carrosserie

Published on June 11, 2018 by

Of de publicatiestress van een boek, 4 zware trainingsweken, puberende kids, een slepende hamstring blessure en de trouw de dag ervoor een ideale voorbereiding op een race is, is nog maar de vraag. Ik heb toch een goed gevoel overgehouden aan mijn race in Beernem. Een aanrader trouwens. Vlotte organisatie en mooi parcours met veel enthousiaste medewerkers en supporters langs de kant.

De onzekerheid voor de race was er althans. Ik blijf al trekkebenend mijn weg zoeken om eindelijk terug vlot te lopen. Al is dat allemaal nogal relatief met mijn arbeidersloopstijl. Gekscherend met een vlotte babbel naar de start. Ik ben meestal nogal nerveus maar leek nu toch wel ontspannen. Het leuke en amusante gezelschap zal daar zeker voor iets tussen gezeten hebben. Zelfs zo ontspannen dat ik een lichte vorm van paniek genoot na het horen van het startschot van de dames. Wetsuit dicht ritsen, badmutsen en bril op en rennen naar het water. Meestal sta ik daar al zo’n kwartier vooraf wortel te schieten. Het kan verkeren!

Het doel van deze race was zien wat vermoeide benen en lichaam nog te bieden hebben in een race waar er flink diep moet gegaan worden. Het zwemmen terug onder de 1’30”/100m zoals in mijn jonge dagen. Da’s al een eerste maal goed nieuws. Op de fiets direct de wattages opgezocht die binnen mijn mogelijkheden liggen. Weinig volk op de baan precies. Ik rij amper een 5-tal atleten voorbij maar de grote massa was dan ook zo’n 10’ na ondergetekende gestart. Leuke rit werd het. Lekker stompen en worstelen met de wind in een schilderend landschap. Ik ken een uur lang geen verval. Hier hou ik van en al zeker als de motor meewil.

Ik had me vooraf stevig ingeprent om rustig te starten met lopen en dan het tempo op te zoeken. Da’s toch altijd een moeilijk bevalling. Het tempo kwam niet. Steeds snakken naar lucht, hoewel de temperatuur zeker te doen was. Het draaien en keren in bossen en parken is een leuke afwisseling en uniek ten opzichte van andere parcoursen maar echt op tempo komen lukt daardoor moeilijk. Ik word voorbijgelopen door mijn maatje Jurgen en besef dat de jaren me niet echt gunstig gezind geweest zijn. Mijn bil begint te steken, de hamstring begint te trekken. Het gekende scenario duikt dus op. De kwetsuur blijft me zorgen baren. Ik doe een prima race en ben, alle omstandigheden in acht genomen, best tevreden met de conditie. De motor doet het nog prima maar de carrosserie heeft toch een aantal stevige deuken.

Het wordt verder werken richting de full triatlon van Gravelines. Vooral in de kinézaal momenteel. Het trainingswerk zit erop. Het ontblutsen gaat gewoon verder. Uitlopen alleen al zal daar een overwinning zijn. De jonge garde neemt verder over. De oude doet nog heel hard zijn best om nog wat mee te kunnen. Ik hou nog te veel van deze sport om op pensioen te gaan. Hopelijk denkt mijn tere lijf er hetzelfde over!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Carrosserie  comments 
formats

Every second counts

Published on May 3, 2018 by

14u aan het ronde punt was er afgesproken. Mijn teammaten strompelden toe. Dat ronde punt was een ontmoetingsplaats met één gemeenschappelijk gegeven. Vele atleten waarvan de spanning op hun gezicht stond te lezen. Het BK ploegentriatlon is traditioneel de echte opener van het seizoen. Onzekerheid over vorm, mogelijk kleine en sluimerende kwetsuurtjes maar vooral van je conditieniveau ten opzichte van die andere krachtpatsers in je team. Mijn maten zijn sterk en gemotiveerd. Maar kregen we de krachten ook gebundeld? Na een eerst briefing en bijhorende afspraken, samen warmlopen en mentaal prepareren op wat komen zou. Ik had er ongelofelijk zin in! We hadden immers de titel bij de masters te verdedigen.

Barkoud moet het zowat samenvatten. De eerste zwemmeters met hoofdpijn en geen enkel gevoel in handen en voeten. De eerste afspraken waren er ook na 50m al aan. De atleet die naast me ging zwemmen en mijn tempo zou volgen lag al 10m voor. De atleet in mijn voeten werd overzwommen door de atleet die daar achter zou volgen. Tenslotte werd ik zelf overzwommen dus het moment om de troepen al eens te overschouwen. Ik zag chaos maar vermits chaos ook een vorm van organisatie is, leken we nog redelijk ok richting eerste boei af te stevenen. Na die eerste boei overzwemmen we een team dat voor ons gestart is. In eerste instantie flitst door mijn hoofd dat we sterk bezig zijn. Weer 100m verder is chaos zelfs geen organisatie meer. We verliezen tijd door zo ver uit elkaar te liggen, ondanks dat Jan Dolfijn zijn torpedokunsten met de achterliggers uitvoert.

Voet aan wal met een matige tijd en trailrun richting wisselzone 1. Ik doe mijn wissel op mijn gemakje en wandel richting fietsuitgang. Ik sta nog zo’n 20-30” te schilderen voor al mijn teammaten verzamelen blazen. Hier verliezen we zo’n 40” op de concurrentie merk ik nadien. Knallen op de fiets en meteen mijn favoriete onderdeel. Putten en gaten ontwijken en niet in de clinch raken met andere ploegen. De ketting van Jurgen besluit te gaan dansen en springt naast de tandwielen. Hij slaagt erin ze al rijdend weer op zijn plaats te krijgen. Het gaat hard. Ik trek enkele lange kopbeurten maar merk dat ik daardoor moet krabben om weer in het zog van de groep te raken. Het team kraakt en piept maar we zetten een puike fietsprestatie neer.

En dan moet het nog beginnen. Het lopen is nooit mijn specialiteit geweest maar als je de “best of the rest” bent dan hang je er dus elk jaar weer aan vast! Ik doe mijn best een degelijk tempo te ontwikkelen. Mijn lijf doet pijn in al zijn voegen maar vooral ik krijg, gewoontegetrouw, zo moeilijk mijn ademhaling onder controle. We slagen erin om toch gelijke kilometertijden neer te zetten en kennen dus geen verval. Die laatste kilometer blijft er me weinig bij. Ik ga diep, ontzettend diep en doe er die kilometer zo’n 20” af. We lopen slechts 12” trager dan de latere winnaar.

We hebben ons best gedaan maar missen de titel met 17”. Het overlopen van alle “alsen” zou absurd zijn. Het verbeteren van onze eerste wissel is wel iets dat blijft hangen. Ik heb sterke teammaten en we bezitten een ploeg die meedoet voor de titel. Misschien lukt het ons komend jaar weer om net dat beetje sterker te zijn dan de concurrentie. Mocht ik eens een blessurevrije winter hebben dan zou dat zeker ook al helpen. Ik word er echter niet jonger op. Gelukkig is er jongere versterking op komst!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Every second counts  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit