formats

Harde schijf

Published on August 29, 2019 by

 Als de algemene repetities beter verlopen dan de grote finale dan mag je best wat ontgoocheld zijn. De tijd van grote prestaties en snelle tijden zijn niet echt meer aan mij besteed maar ik haal wel graag het niveau dat ik op training haal. Zeker als ik geen fouten in tempo’s of voeding maak. Een zwaar parcours is zowat een understatement wat het fietsen in Vichy betreft. Zeker een kolfje naar de hand van lichte, goed klimmende atleten. Het musculaire en dus zwaarder type zoals onderschrevene, vindt daar niet meteen zijn gading.

De Ironman van Vichy dus. Ik heb me vorig jaar wat laten overhalen om mee te gaan. Eigen schuld dikke bult. Maar het weer heb je niet onder controle. Waar het vorig jaar nog ideale omstandigheden waren, was het nu net dit weekend een degelijk 35°. Niet meteen het weer om prestaties te leveren! Geen nood want ik heb ondertussen al wat ervaring opgedaan. Het moet zo ondertussen mijn 7de race zijn in temperaturen boven de 35° en de warmte ben ik goed mee omgegaan. Ere wie ere toekomt, de organisatie in het lopen was prima. Zelden zo vlotte bevoorradingen gezien.

Beginnen bij het begin dan maar. Om 6.30u of zoiets het water in gedoken. Volgens mij had ik echt wel punten gescoord op mijn uitvoering (eens turner …..) maar dat terzijde. Er was net genoeg licht opdat ik de eerst boei zag liggen. Waar nummer twee lag, was bij mijn start eerder een raadsel. Een goed ritme gezocht en ik haalde onmiddellijk al wat zwemmers in. Ondanks dat ik echt rustig gestart was, voelde mijn ademhaling intens. Veel te snel voor het tempo dat ik aan het zwemmen was. Na al zo’n 5-tal kleine boeien te hebben opzij gekopt, besloot ik er dan maar een spel van te maken en er slalom tussen te zwemmen. Een mens moest iets doen om zijn tijd om te krijgen. Flink wat atleten voorbij gezwommen dus dat voelde wel ok. Maar steeds concentratie om de ademhaling onder controle te houden. Vreemd vond ik dat. Degelijk maar zeker geen supertijd over de 3930meter. Kan die erg dure organisatie die boeien nu echt is gewoon niet op de juiste afstand leggen?????

Mijn nummer, mijn ding, mijn feest! Mijn fiets staat te blinken en knipoogt als ik toe kom. Wij zijn dikke vrienden. De eerste kilometers lopen van een leien dakje. Golvende wegen, prima asfalt en ik ga een 10-tal fietsers voorbij. Aan de eerst klim besluit ik om op mijn gemakje naar boven te peddelen. We zijn nog ver weg van de finish dus niet te veel pijlen verschieten. Ik trap iets onder mijn niveau maar geraak buiten adem. Atleten schuiven me één voor één voorbij. Beetje vreemd maar ik behoud mijn ‘behouden’ strategie. Vanaf dan loopt het prima. Bij de volgende klim dezelfde strategie. Het is nog veel te ver. Mijn maag speelt ondertussen op. Ik blijf te lage wattages trappen maar geraak toch buiten adem. Wat gebeurt er hier? Ik krijg een serieuze flashback naar Roth 2014 (waar ik opgaf) en Roth 2016 (waar ik uit wandelde). Hetzelfde miserabele gevoel. Geen lucht kunnen happen, de maag die blokkeert, lichte hoofdpijn, amper wattages trappen en de hartslag die helemaal niet hoog ligt. Wat is er aan de hand?

Het fietsen wordt op een erg zwaar parcours (2000 hoogte meters), met meer gaten en spleten dan asfalt, een martelgang. Ik bries, ik proest, ik kots, ik wring, ik stamp maar het gaat niet vooruit. Het kalf lijkt verzopen. Dan maar het trage tempo tot aan de meet. De warmte voel ik zelf niet dus dat is zeker niet het probleem. In de wisselzone kom ik mijn maatje Jonathan en zijn fietsbuddy al tegen. Nogmaals de bevestiging dat het gewoon niet goed was. Na een kort gesprekje, wens ik hem veel succes. Hij doet als rookie een erg goede race. Ik ben echt wel blij voor hem en het geeft mezelf weer wat extra energie. Ik loop op automatische piloot. Ik kan sneller maar zie het nut er niet van in. Ik loop mijn basistempo en ook hier zegt mijn ademhaling dat ik precies een pak harder loop. Jonathan zijn buddy, wordt tenslotte mijn buddy. We lopen de 42km samen uit. Pallaveren wat over triatlon en andere zaken en coach hem (ook zijn eerste) tot aan de meet. Het coachingsproces doet me mijn eigen afzien wat vergeten. Elke bevoorrading wandelen en koelen en de rest lopen. Finshlijn en klaar. Het leek bijna zakelijk. Waar ik normaal huil van emotie, deed het me nu niks. Alleen blij dat zowel Jonathan en mijn buddy de klus geklaard hadden. Voor mezelf niks!

We zijn drie dagen later en dan ga je op zoek naar verklaringen. De ozonconcentraties lagen hoog tijdens de race en ook de dag ervoor. Na wat opzoekingen zijn de symptomen: 3-5% prestatieverlies, kortademigheid, maagproblemen en hoofdpijn. Voilà, een ganse race met dat gevoel gezeten. Mijn ega kwam ook met een interessante theorie: volgens haar heeft elk lichaam een harde schijf waar positieve en minder positieve ervaringen en de reactie daarop, worden bijgehouden. Bijna Pavloviaans dus. Mijn lichaam is in al die jaren al zo vaak zwaar op de proef gesteld, dat, wanneer de omstandigheden gelijkaardig zijn, het vooraf reeds zegt: en deze keer gaan we dat niet meer doen, zo afzien, me zo tergen! Salut en de kost!

Zoals zo vaak staat de kerk wellicht wel ergens in het midden. Voorlopig laten we dit even allemaal bezinken. Ik weet niet wat de toekomst brengt maar op deze manier beleef ik er geen plezier meer aan. De omstandigheden smijten heel veel werk weg. Ik kan ondertussen wel omgaan met warmte maar ozon heeft me voor de derde full distance op rij, de das omgedaan. Zonde van de tijd die je investeert. Tijd voor bezinning. Tijd om het lichaam te laten helen en misschien op zoek gaan naar een nieuwe harde schijf!

 
Tags: ,
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Harde schijf  comments 
formats

Extreem gemotiveerd

Published on February 14, 2019 by

Nooit voorheen was ik zo lang met iets mijn leven bezig en nooit voorheen kon ik mezelf zo lang motiveren om hetzelfde te doen. Ik beken eerlijk dat ik nogal stevig verslaafd ben aan de uithoudingssport en dat de nodige dosis endorfine noodzakelijk is om mijn levenskwaliteit te waarborgen. Het wordt ook wel het “gelukhormoon” genoemd en ik kan dit alleen maar beamen. Zolang ik mag sporten, en liefst redelijk intensief mag sporten, ben ik uitermate gelukkige en sta stevig in het leven. Ik kan het alvast iedereen uitermate aanbevelen.

Tegenwoordig krijg ik zowat wekelijks de vraag hoe lang ik hier nog mee zal doorgaan. Eens de 40 bereikt, is het blijkbaar nog steeds vreemd dat je nog intensief met sportbeoefening bezig bent. Ik mag dan wel een kleine freak zijn, velen zouden beter mijn voorbeeld volgen. Goed nieuws want ik ga stilaan naar de 50!

De zetelpatatten en bloemzakken verschijnen dagelijks in mijn gezichtsveld en ik moet eerlijk bekennen dat het me redelijk verafschuwt. Mensen werpen hun goede gezondheid te grabbel en rekenen op onze “over-sociale en curatieve gezondheidsmaatschappij” om hun luiheid en laksheid op het juiste moment een handje toe te steken. Zoals je wel kan lezen, walg ik hiervan. Maar niet getreurd, we zijn gelukkig op de goede weg. Meer en meer mensen, zelfs die van boven de 40, beseffen wat extra bewegen en mogelijks sporten, kan doen met hun gezondheid. Alleen maar aan te moedigen dus.

Om mijn woorden nog wat kracht bij te zetten, waag ik me dit seizoen nog maar eens aan een volledige triatlon. Ik zal met andere woorden in de toekomst mijn pensioen wat minder vlug aankondigen. Maar ik heb ook het één en ander recht te zetten na mijn vorige debacle.
In eerste instantie trachten we de Belgische titel ploegentriatlon voor de oude mannen terug te bemachtigen. Dit zal geen sinecure zijn gezien de stevige concurrentie. Daarna de benen even testen tijdens de halve Indelandtriatlon in Duitsland om tenslotte het seizoen goed te eindigen met de Ironman van Vichy. Wie weet kwalificeer ik me zelfs nog een keer voor Kona. Zo ver zal het niet komen maar door de, tot nog toe zeer goede winter, heb ik er ontzettend zin in. Nu die pingpongbal nog uit mijn kuit krijgen zodat ik terug kan lopen en het seizoen mag er aankomen!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Extreem gemotiveerd  comments 
formats

Tijd verloren, verloren tijd!

Published on September 4, 2018 by

Als gedreven atleet ben je steeds bezig om alle vormen van tijdverlies te beperken en tracht je alles te doen om tijd te pakken op de concurrentie. Ik ben deze keer met een andere instelling vertrokken. De halve van Gerardmer is één van de knapste organisaties in Europa. Uiteraard hebben ze de setting mee maar ze doen er alles aan om de beleving van de atleten zo groot mogelijk te maken. Ambiance ten top zo’n 15’ voor de massastart. Als een kleine 1700 atleten gelijktijdig te water moeten gaan op een strook van 75m dan kan mijn lol, zoals bij zo velen anderen trouwens, niet op.

Ik zwem nog even warm en beslis 10’ voor het startschot mijn plaats in te nemen op rij 3 of 4. Zo’n 1000 atleten namen die beslissing blijkbaar enkele minuten vroeger en aan de stoere borstkasten en priemende ellebogen te zien, is naar voren opschuiven niet gewenst. Een troepje van een man of 20 beslist dat het tijd is en wacht niet op het startschot. Ik zie mijn kans om toch al een rij op te schuiven en laat me in het water glijden. 100m hondjesslag met het hoofd een 0,5m boven water leert me dat dat ik niet de enige ben die niet aan zwemmen toekomt. Zachtjes aan lukt het me om minder vertikaal te liggen in het water en lijkt het stilaan op zwemmen. De stoere borstkassen van daar net blijken geen geoefende zwemmers. Hun pose was strakker dan het zwemmen zelf. Ik schuif snel op en laat me met de grote massa opschuiven. Wringen, vechten, knokken maar allesbehalve zwemmen.

De man op mijn linkerkant besluit zich even extra te laten gelden. Ik krijg klop en zwem met een geschaafde hand verder. Vier slagen verder besef ik dat mijn sportwatch geraakt is en zie dat deze van mijn pols verdwenen is. Ik kijk snel onder mijn lichaam, hoe dom dat ook mogen wezen, maar ze is naar de dieperik verwezen. Ik vloek en tier maar buiten wat vissen, hoort niemand me. Tijd om een tandje bij te steken. Ik zet, ondanks dat ik de tijd letterlijk verloren ben, een prima tijd neer!

Van zodra de eerste klim wordt ingezet, word ik voorbij gereden door een 10-15-tal atleten. Dat gaat hier hard, zeg! Ik was dus niet gekomen met die instelling dus geniet van de massa aan de kant. Je wordt naar boven geschreeuwd. In de eerst volgende klimmetjes al, voel ik geen sterke benen. Een slechte dag misschien? Die verdomde horloge speelt me parten. Geen tijdsaanduiding, geen hartslag te zien en vooral ik weet niet welke wattages of snelheden ik trap. Het is wat laat maar halfweg de tweede ronde van drie besef ik dat ik amper gegeten heb. Dat verklaart de flanellen benen natuurlijk. De laatste ronde gaat super. Terug de benen die ik de laatste weken op training had. Ik voel me sterk en haal heel wat atleten terug. Zo’n zalig gevoel om sterk te zijn!

Een prachtige organisatie zoals ik al zei maar toch een beetje overdreven. Om de publieksflow vlotter te laten verlopen heeft men bruggen gebouwd. Alleen zijn het deze keer de atleten die op 5m tijd zo’n 3m moeten stijgen en weer 10m verder moeten dalen en dat alles zo’n 3 keer per ronde. Een stijger van 100m doet je letterlijk over het water lopen. Mijn kuiten en bovenbenen voelen stram en hard aan. Als je vertrekt met de instelling om te “kunnen” finishen dat moet je niet zeuren. Ik slaag erin om toch zo’n 1,5km pijnloos te lopen. De kuitblessure voelt na 2 weken niet lopen, beter maar pijnloos lopen blijkt een utopie. Ik maak er het beste van. Ik geniet van het mooie maar zware parcours en slaag er toch in om een degelijk tempo te ontwikkelen. Zo’n 68 man loopt me wel voorbij maar ik kan, ondanks de pijn, blijven lopen.

De laatste ronde is er wat te veel aan. Als je 4 keer loopt op een maand tijd, ben je niet voorbereid op een zware halve marathon. Ik wring en waggel en krijg gelukkig de morele steun van mijn maatje PJ. Hij beseft het niet maar praat me er eigenlijk door. De finish voelt dubbel. Zo blij dat het me gelukt is deze te halen maar anderzijds weten dat de vorm zo veel beter was dan getoond. Ach, ik was met een andere instelling vertrokken. Hoewel ik de tijd onderweg verloren ben, zullen er enkele vissen gelukkig zijn met hun nieuwe speeltje!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Tijd verloren, verloren tijd!  comments 
formats

De papa’s en de mama’s

Published on August 17, 2018 by

Ik hou van gedreven mensen. Gedreven in de sport om specifiek te zijn. Je meer dan 200% geven voor iets, daar opofferingen voor doen en dan ook ten volle van genieten. Ik merk bij mijn kids dat ze erg vol zijn van de dingen ze doen. Kinderen in de puberteit schetsen dit erg scherp. Ze doen het ten volle of ze doen het niet. Dat laatste is dan ook meteen op hun gezicht te lezen.

Als papa aan de zijlijn probeer ik die gedrevenheid alleen maar aan te moedigen. Het is een weg van vallen en opstaan. Mijn zoon deed deze week een schitterend BK maar werd er jammer genoeg niet voor beloond. Maanden vooraf was hij hier in zijn hoofd mee bezig. Weken vooraf stond zijn voorbereiding enkel in het teken van deze ene wedstrijd. Hij legde zichzelf heel wat druk op en je zag dat het aan hem wrat.

Een vierde plaats op 3” van het podium is erg verdienstelijk maar meteen de slechts mogelijke plaats die je kan bekomen. Hij heeft zichtzelf niets te verwijten. De wedstrijdomstandigheden waren niet meteen in zijn voordeel. Een zwemonderdeel met een pauze van 2u gescheiden van het fietsonderdeel, heeft de race enig sinds beïnvloed. Hij heeft de wedstrijd in het lopen mee bepaald maar is in het fietsen misschien iets te passief gebleven.  Als, als, als ... daar koop je niks mee en is praat voor achteraf.

Het kost me moeite om langs de zijlijn te staan. Je hebt totaal geen controle en moet ondergaan. Zij bepalen zelf wat er wel en niet gebeurt. Sport is hard, dat heeft hij deze week weer ondervonden. Een verdiend podium trouwens. Niks op aan te merken maar als je samenleeft met iemand die zo gedreven is, gun je het hem wel om de triomf van zijn werk binnen te halen. Als papa kan je alleen maar toekijken en vooral een grote supporter zijn. Het kost me moeite om los te laten. Kleine jongens worden groot met vallen en opstaan. Hij zal er staan in de volgende races. Ik voel het in mijn kleine teen. En ik zal er staan als supporter, als papa, als muilezel om al zijn spullen te dragen. Zo ontzettend trots op een gedreven atleet!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on De papa’s en de mama’s  comments 
formats

15 is een mooi rond getal

Published on July 2, 2018 by

Het moet zowat van 2015 geleden zijn dat ik nog een goede, lange race tot een goed einde kon brengen. Die plannen had ik ook gisteren. Nog eens racen op mijn oude niveau met de wapens die ik ter beschikking had. Het is er niet van gekomen. Net zoals zovele anderen trouwens in Gravelines. Waar de gemiddelde temperatuur in juni en juli zo’n 20-22° bedraagt, was die gisteren vlot boven de 35°. Ik weet al langer dat ik een patent moet hebben op extra warme races maar hier was ik dus niet voor gekomen en al zeker niet omdat de organisatie niet voorbereid was op dit weer! Zelfs oude krijger Jean Morreau, in zijn topdagen nog tweemaal top 10 in Hawaii, was er niet over te spreken.

Het goede nieuws is dat ik 15 volledige triatlons gefinisht heb. Daar ben ik zelf wel heel erg trots op. De dag startte zoals die moest met een erg degelijk zwemnummer in fantastisch mooi water met euh… wel erg veel plantengroei. Het touw van de boeien op 1m diepte was soms voor twintigtallen meters spoorloos. Om één of andere reden moest ik constant aan de trailer van Rambo denken, wanneer hij met planten gedresseerd rond zijn oren, uit het water komt. Glimlachend de rode loper richting fiets op gelopen.

Nord-Pas-de Calais is niet meteen de mooiste plek van Frankrijk. Een beetje troosteloos en de wegen zijn zelfs nog in slechtere staat. Auto’s rijden constant op het parcours, het is een kwestie van het asfalt tussen de putten te vinden en geen Franse boer of schone te zien om je aan te moedigen. Ik werk de eerste 150km een degelijk fietsnummer af maar plots verdwijnt de energie en ik krijg de wattages niet meer getrapt die ik daarvoor deed. Ik zat nochtans goed in de race. Blijkbaar ganse tijd met de latere winnaar samen gefietst. De maag speelt op en mijn hoofd lijkt wel te ontploffen. Krampen spelen op en rechtstaan is niet meer mogelijk. Na de laatste beklimming van de Wattenberg (die naam zeker waardig) beslis ik om te stoppen aan de bevoorrading en mijn hoofd te koelen. Ik heb een hitteslag onder mijn te weinig ventilerende helm. 2 drinkbussen later en wat gekoeld, loopt het fietsen terug een pak beter.

En dan maar lopen zeker. Of eerst mij schoenen en kousen aankrijgen. Elke keer ik duw om mijn voeten in mijn schoenen te krijgen, schiet mijn lies in kramp. Daarna mijn kuit en daarna mijn quadriceps. Het wordt nog een lange weg. Om een zeer lang verhaal kort te maken, ik loop een definitieve kramp in mijn kuit op op km 4 en beslis hiermee uit te lopen, de bevoorradingen staan zo ver uit elkaar dat elke atleet zowat 3-4 minuten zijn hoofd staat te koelen alvorens opnieuw te vertrekken. Ik zie niemand nog echt lopen, zelfs de atleten van de halve afstand halen amper 13km/u. Meer wandelaars dan lopers en als ze dat al doen lijkt het meer een cordon pinguins die richting zee aan het huppelen zijn. Ik haal de finish in een marathontijd van 4u30 zonder ook maar 1x te wandelen (eerlijk: op 200m na wegens krampen), samen met mijn maatje Bart. Een erg leuke ervaring.

Een eindeloze trage marathon geeft een mens een moment van overpeinzing, bezinning, zelfs wat in het reine komen met jezelf. Ik heb voor me zelf gisteren een beslissing genomen tijdens het pinguinwaggelen waar ik niet meteen zal op terugkomen. 16x gestart en 15x gefinisht in een volledig triatlon. Er zullen er het mij niet te snel nadoen maar het is goed geweest. 15 is een rond getal en ik kan het niet langer opbrengen om nog zo af te zien in een race en ook aan de trainingen beleef ik veel minder plezier dan vroeger. Mijn lijf wil ook niet meer. Ik hou aan elke race een mooie of minder mooie drinkbus over. Elke bus heeft zijn eigen verhaal. Een halve of kwarttriatlon zal wellicht nog wel enkele keren op het programma staan maar voor de rest is goed zo! Het mag zijn!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on 15 is een mooi rond getal  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit