formats

De papa’s en de mama’s

Published on August 17, 2018 by

Ik hou van gedreven mensen. Gedreven in de sport om specifiek te zijn. Je meer dan 200% geven voor iets, daar opofferingen voor doen en dan ook ten volle van genieten. Ik merk bij mijn kids dat ze erg vol zijn van de dingen ze doen. Kinderen in de puberteit schetsen dit erg scherp. Ze doen het ten volle of ze doen het niet. Dat laatste is dan ook meteen op hun gezicht te lezen.

Als papa aan de zijlijn probeer ik die gedrevenheid alleen maar aan te moedigen. Het is een weg van vallen en opstaan. Mijn zoon deed deze week een schitterend BK maar werd er jammer genoeg niet voor beloond. Maanden vooraf was hij hier in zijn hoofd mee bezig. Weken vooraf stond zijn voorbereiding enkel in het teken van deze ene wedstrijd. Hij legde zichzelf heel wat druk op en je zag dat het aan hem wrat.

Een vierde plaats op 3” van het podium is erg verdienstelijk maar meteen de slechts mogelijke plaats die je kan bekomen. Hij heeft zichtzelf niets te verwijten. De wedstrijdomstandigheden waren niet meteen in zijn voordeel. Een zwemonderdeel met een pauze van 2u gescheiden van het fietsonderdeel, heeft de race enig sinds beïnvloed. Hij heeft de wedstrijd in het lopen mee bepaald maar is in het fietsen misschien iets te passief gebleven.  Als, als, als ... daar koop je niks mee en is praat voor achteraf.

Het kost me moeite om langs de zijlijn te staan. Je hebt totaal geen controle en moet ondergaan. Zij bepalen zelf wat er wel en niet gebeurt. Sport is hard, dat heeft hij deze week weer ondervonden. Een verdiend podium trouwens. Niks op aan te merken maar als je samenleeft met iemand die zo gedreven is, gun je het hem wel om de triomf van zijn werk binnen te halen. Als papa kan je alleen maar toekijken en vooral een grote supporter zijn. Het kost me moeite om los te laten. Kleine jongens worden groot met vallen en opstaan. Hij zal er staan in de volgende races. Ik voel het in mijn kleine teen. En ik zal er staan als supporter, als papa, als muilezel om al zijn spullen te dragen. Zo ontzettend trots op een gedreven atleet!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
No Comments  comments 
formats

15 is een mooi rond getal

Published on July 2, 2018 by

Het moet zowat van 2015 geleden zijn dat ik nog een goede, lange race tot een goed einde kon brengen. Die plannen had ik ook gisteren. Nog eens racen op mijn oude niveau met de wapens die ik ter beschikking had. Het is er niet van gekomen. Net zoals zovele anderen trouwens in Gravelines. Waar de gemiddelde temperatuur in juni en juli zo’n 20-22° bedraagt, was die gisteren vlot boven de 35°. Ik weet al langer dat ik een patent moet hebben op extra warme races maar hier was ik dus niet voor gekomen en al zeker niet omdat de organisatie niet voorbereid was op dit weer! Zelfs oude krijger Jean Morreau, in zijn topdagen nog tweemaal top 10 in Hawaii, was er niet over te spreken.

Het goede nieuws is dat ik 15 volledige triatlons gefinisht heb. Daar ben ik zelf wel heel erg trots op. De dag startte zoals die moest met een erg degelijk zwemnummer in fantastisch mooi water met euh… wel erg veel plantengroei. Het touw van de boeien op 1m diepte was soms voor twintigtallen meters spoorloos. Om één of andere reden moest ik constant aan de trailer van Rambo denken, wanneer hij met planten gedresseerd rond zijn oren, uit het water komt. Glimlachend de rode loper richting fiets op gelopen.

Nord-Pas-de Calais is niet meteen de mooiste plek van Frankrijk. Een beetje troosteloos en de wegen zijn zelfs nog in slechtere staat. Auto’s rijden constant op het parcours, het is een kwestie van het asfalt tussen de putten te vinden en geen Franse boer of schone te zien om je aan te moedigen. Ik werk de eerste 150km een degelijk fietsnummer af maar plots verdwijnt de energie en ik krijg de wattages niet meer getrapt die ik daarvoor deed. Ik zat nochtans goed in de race. Blijkbaar ganse tijd met de latere winnaar samen gefietst. De maag speelt op en mijn hoofd lijkt wel te ontploffen. Krampen spelen op en rechtstaan is niet meer mogelijk. Na de laatste beklimming van de Wattenberg (die naam zeker waardig) beslis ik om te stoppen aan de bevoorrading en mijn hoofd te koelen. Ik heb een hitteslag onder mijn te weinig ventilerende helm. 2 drinkbussen later en wat gekoeld, loopt het fietsen terug een pak beter.

En dan maar lopen zeker. Of eerst mij schoenen en kousen aankrijgen. Elke keer ik duw om mijn voeten in mijn schoenen te krijgen, schiet mijn lies in kramp. Daarna mijn kuit en daarna mijn quadriceps. Het wordt nog een lange weg. Om een zeer lang verhaal kort te maken, ik loop een definitieve kramp in mijn kuit op op km 4 en beslis hiermee uit te lopen, de bevoorradingen staan zo ver uit elkaar dat elke atleet zowat 3-4 minuten zijn hoofd staat te koelen alvorens opnieuw te vertrekken. Ik zie niemand nog echt lopen, zelfs de atleten van de halve afstand halen amper 13km/u. Meer wandelaars dan lopers en als ze dat al doen lijkt het meer een cordon pinguins die richting zee aan het huppelen zijn. Ik haal de finish in een marathontijd van 4u30 zonder ook maar 1x te wandelen (eerlijk: op 200m na wegens krampen), samen met mijn maatje Bart. Een erg leuke ervaring.

Een eindeloze trage marathon geeft een mens een moment van overpeinzing, bezinning, zelfs wat in het reine komen met jezelf. Ik heb voor me zelf gisteren een beslissing genomen tijdens het pinguinwaggelen waar ik niet meteen zal op terugkomen. 16x gestart en 15x gefinisht in een volledig triatlon. Er zullen er het mij niet te snel nadoen maar het is goed geweest. 15 is een rond getal en ik kan het niet langer opbrengen om nog zo af te zien in een race en ook aan de trainingen beleef ik veel minder plezier dan vroeger. Mijn lijf wil ook niet meer. Ik hou aan elke race een mooie of minder mooie drinkbus over. Elke bus heeft zijn eigen verhaal. Een halve of kwarttriatlon zal wellicht nog wel enkele keren op het programma staan maar voor de rest is goed zo! Het mag zijn!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on 15 is een mooi rond getal  comments 
formats

Carrosserie

Published on June 11, 2018 by

Of de publicatiestress van een boek, 4 zware trainingsweken, puberende kids, een slepende hamstring blessure en de trouw de dag ervoor een ideale voorbereiding op een race is, is nog maar de vraag. Ik heb toch een goed gevoel overgehouden aan mijn race in Beernem. Een aanrader trouwens. Vlotte organisatie en mooi parcours met veel enthousiaste medewerkers en supporters langs de kant.

De onzekerheid voor de race was er althans. Ik blijf al trekkebenend mijn weg zoeken om eindelijk terug vlot te lopen. Al is dat allemaal nogal relatief met mijn arbeidersloopstijl. Gekscherend met een vlotte babbel naar de start. Ik ben meestal nogal nerveus maar leek nu toch wel ontspannen. Het leuke en amusante gezelschap zal daar zeker voor iets tussen gezeten hebben. Zelfs zo ontspannen dat ik een lichte vorm van paniek genoot na het horen van het startschot van de dames. Wetsuit dicht ritsen, badmutsen en bril op en rennen naar het water. Meestal sta ik daar al zo’n kwartier vooraf wortel te schieten. Het kan verkeren!

Het doel van deze race was zien wat vermoeide benen en lichaam nog te bieden hebben in een race waar er flink diep moet gegaan worden. Het zwemmen terug onder de 1’30”/100m zoals in mijn jonge dagen. Da’s al een eerste maal goed nieuws. Op de fiets direct de wattages opgezocht die binnen mijn mogelijkheden liggen. Weinig volk op de baan precies. Ik rij amper een 5-tal atleten voorbij maar de grote massa was dan ook zo’n 10’ na ondergetekende gestart. Leuke rit werd het. Lekker stompen en worstelen met de wind in een schilderend landschap. Ik ken een uur lang geen verval. Hier hou ik van en al zeker als de motor meewil.

Ik had me vooraf stevig ingeprent om rustig te starten met lopen en dan het tempo op te zoeken. Da’s toch altijd een moeilijk bevalling. Het tempo kwam niet. Steeds snakken naar lucht, hoewel de temperatuur zeker te doen was. Het draaien en keren in bossen en parken is een leuke afwisseling en uniek ten opzichte van andere parcoursen maar echt op tempo komen lukt daardoor moeilijk. Ik word voorbijgelopen door mijn maatje Jurgen en besef dat de jaren me niet echt gunstig gezind geweest zijn. Mijn bil begint te steken, de hamstring begint te trekken. Het gekende scenario duikt dus op. De kwetsuur blijft me zorgen baren. Ik doe een prima race en ben, alle omstandigheden in acht genomen, best tevreden met de conditie. De motor doet het nog prima maar de carrosserie heeft toch een aantal stevige deuken.

Het wordt verder werken richting de full triatlon van Gravelines. Vooral in de kinézaal momenteel. Het trainingswerk zit erop. Het ontblutsen gaat gewoon verder. Uitlopen alleen al zal daar een overwinning zijn. De jonge garde neemt verder over. De oude doet nog heel hard zijn best om nog wat mee te kunnen. Ik hou nog te veel van deze sport om op pensioen te gaan. Hopelijk denkt mijn tere lijf er hetzelfde over!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Carrosserie  comments 
formats

Every second counts

Published on May 3, 2018 by

14u aan het ronde punt was er afgesproken. Mijn teammaten strompelden toe. Dat ronde punt was een ontmoetingsplaats met één gemeenschappelijk gegeven. Vele atleten waarvan de spanning op hun gezicht stond te lezen. Het BK ploegentriatlon is traditioneel de echte opener van het seizoen. Onzekerheid over vorm, mogelijk kleine en sluimerende kwetsuurtjes maar vooral van je conditieniveau ten opzichte van die andere krachtpatsers in je team. Mijn maten zijn sterk en gemotiveerd. Maar kregen we de krachten ook gebundeld? Na een eerst briefing en bijhorende afspraken, samen warmlopen en mentaal prepareren op wat komen zou. Ik had er ongelofelijk zin in! We hadden immers de titel bij de masters te verdedigen.

Barkoud moet het zowat samenvatten. De eerste zwemmeters met hoofdpijn en geen enkel gevoel in handen en voeten. De eerste afspraken waren er ook na 50m al aan. De atleet die naast me ging zwemmen en mijn tempo zou volgen lag al 10m voor. De atleet in mijn voeten werd overzwommen door de atleet die daar achter zou volgen. Tenslotte werd ik zelf overzwommen dus het moment om de troepen al eens te overschouwen. Ik zag chaos maar vermits chaos ook een vorm van organisatie is, leken we nog redelijk ok richting eerste boei af te stevenen. Na die eerste boei overzwemmen we een team dat voor ons gestart is. In eerste instantie flitst door mijn hoofd dat we sterk bezig zijn. Weer 100m verder is chaos zelfs geen organisatie meer. We verliezen tijd door zo ver uit elkaar te liggen, ondanks dat Jan Dolfijn zijn torpedokunsten met de achterliggers uitvoert.

Voet aan wal met een matige tijd en trailrun richting wisselzone 1. Ik doe mijn wissel op mijn gemakje en wandel richting fietsuitgang. Ik sta nog zo’n 20-30” te schilderen voor al mijn teammaten verzamelen blazen. Hier verliezen we zo’n 40” op de concurrentie merk ik nadien. Knallen op de fiets en meteen mijn favoriete onderdeel. Putten en gaten ontwijken en niet in de clinch raken met andere ploegen. De ketting van Jurgen besluit te gaan dansen en springt naast de tandwielen. Hij slaagt erin ze al rijdend weer op zijn plaats te krijgen. Het gaat hard. Ik trek enkele lange kopbeurten maar merk dat ik daardoor moet krabben om weer in het zog van de groep te raken. Het team kraakt en piept maar we zetten een puike fietsprestatie neer.

En dan moet het nog beginnen. Het lopen is nooit mijn specialiteit geweest maar als je de “best of the rest” bent dan hang je er dus elk jaar weer aan vast! Ik doe mijn best een degelijk tempo te ontwikkelen. Mijn lijf doet pijn in al zijn voegen maar vooral ik krijg, gewoontegetrouw, zo moeilijk mijn ademhaling onder controle. We slagen erin om toch gelijke kilometertijden neer te zetten en kennen dus geen verval. Die laatste kilometer blijft er me weinig bij. Ik ga diep, ontzettend diep en doe er die kilometer zo’n 20” af. We lopen slechts 12” trager dan de latere winnaar.

We hebben ons best gedaan maar missen de titel met 17”. Het overlopen van alle “alsen” zou absurd zijn. Het verbeteren van onze eerste wissel is wel iets dat blijft hangen. Ik heb sterke teammaten en we bezitten een ploeg die meedoet voor de titel. Misschien lukt het ons komend jaar weer om net dat beetje sterker te zijn dan de concurrentie. Mocht ik eens een blessurevrije winter hebben dan zou dat zeker ook al helpen. Ik word er echter niet jonger op. Gelukkig is er jongere versterking op komst!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Every second counts  comments 
formats

Writer’s time block

Published on February 5, 2018 by

Het is me dan eindelijk nog eens gelukt om de schrijverspen ter hand te nemen. Het is niet dat ik al die tijd met een writer’s block heb gezeten maar eerder met een writer’s time block. Ik heb mijn schrijverstijd in iets anders gestoken de jongste maanden. Geen tranen maar heel wat bloed en zweet heeft me dat gekost. Maar eind april zou het gepubliceerde resultaat in de winkel moeten liggen. Daar ben ik best trots op!

Toch maak ik weer goede voornemens om mijn blogje keurig up-to-date te houden met interessante en minder interessante verhalen. Ik beloof me te zullen beperken tot de eerste! Het schrijven geeft me voldoening. Misschien moet ik hier in de toekomst maar echt eens iets mee gaan doen. Het lichaam blijft niet eeuwig jong. De geest gaat hopelijk wat langer mee. Het feit dat ik vorige week nog te weten kwam dat het andere mensen inspireert, kan alleen maar een extra motivatie zijn.

Tijd is echter beperkt en dat heb ik duidelijk gemerkt aan de tijd die ik spendeerde aan trainen in het najaar. Gisteren liep ik mijn eerste losse 10km in jaren. Het resultaat was niet helemaal zoals verhoopt maar gezien de erg beperkte trainingstijd van de jongste maanden (zo’n 6u gemiddeld), mijn 6 maanden durende ziekte, de koude (zo’n 6°) en mijn licht overgewicht (de helft van 6) ben ik best tevreden. Er is nog werk aan de winkel maar er is licht aan het einde van de fysieke-ongemakken-tunnel.

Goede voornemens betekent ook een planning voor het komende seizoen. Ik ben er erg op gebrand maar kom tegelijk tot de jaren der wijsheid. In plaats van op zoek te gaan naar “de vorm” zal ik proberen vrede te nemen met “een vorm”. De extra rust in het hoofd is meestal voldoende om op een degelijk niveau te presteren. Dit jaar staan als hoofdbrok de volledige “Chtriman” en de XXL Triatlon de Gerardmer op het programma. Twee mooie races die totaal verschillend zijn, een andere aanpak vereisen en dus elk een afzonderlijk uitdaging zijn! Ik kijk er echt naar uit, ik heb er meer zin in dan ooit. Laat maar komen die mooie zomer.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Writer’s time block  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit