formats

15 is een mooi rond getal

Published on July 2, 2018 by

Het moet zowat van 2015 geleden zijn dat ik nog een goede, lange race tot een goed einde kon brengen. Die plannen had ik ook gisteren. Nog eens racen op mijn oude niveau met de wapens die ik ter beschikking had. Het is er niet van gekomen. Net zoals zovele anderen trouwens in Gravelines. Waar de gemiddelde temperatuur in juni en juli zo’n 20-22° bedraagt, was die gisteren vlot boven de 35°. Ik weet al langer dat ik een patent moet hebben op extra warme races maar hier was ik dus niet voor gekomen en al zeker niet omdat de organisatie niet voorbereid was op dit weer! Zelfs oude krijger Jean Morreau, in zijn topdagen nog tweemaal top 10 in Hawaii, was er niet over te spreken.

Het goede nieuws is dat ik 15 volledige triatlons gefinisht heb. Daar ben ik zelf wel heel erg trots op. De dag startte zoals die moest met een erg degelijk zwemnummer in fantastisch mooi water met euh… wel erg veel plantengroei. Het touw van de boeien op 1m diepte was soms voor twintigtallen meters spoorloos. Om één of andere reden moest ik constant aan de trailer van Rambo denken, wanneer hij met planten gedresseerd rond zijn oren, uit het water komt. Glimlachend de rode loper richting fiets op gelopen.

Nord-Pas-de Calais is niet meteen de mooiste plek van Frankrijk. Een beetje troosteloos en de wegen zijn zelfs nog in slechtere staat. Auto’s rijden constant op het parcours, het is een kwestie van het asfalt tussen de putten te vinden en geen Franse boer of schone te zien om je aan te moedigen. Ik werk de eerste 150km een degelijk fietsnummer af maar plots verdwijnt de energie en ik krijg de wattages niet meer getrapt die ik daarvoor deed. Ik zat nochtans goed in de race. Blijkbaar ganse tijd met de latere winnaar samen gefietst. De maag speelt op en mijn hoofd lijkt wel te ontploffen. Krampen spelen op en rechtstaan is niet meer mogelijk. Na de laatste beklimming van de Wattenberg (die naam zeker waardig) beslis ik om te stoppen aan de bevoorrading en mijn hoofd te koelen. Ik heb een hitteslag onder mijn te weinig ventilerende helm. 2 drinkbussen later en wat gekoeld, loopt het fietsen terug een pak beter.

En dan maar lopen zeker. Of eerst mij schoenen en kousen aankrijgen. Elke keer ik duw om mijn voeten in mijn schoenen te krijgen, schiet mijn lies in kramp. Daarna mijn kuit en daarna mijn quadriceps. Het wordt nog een lange weg. Om een zeer lang verhaal kort te maken, ik loop een definitieve kramp in mijn kuit op op km 4 en beslis hiermee uit te lopen, de bevoorradingen staan zo ver uit elkaar dat elke atleet zowat 3-4 minuten zijn hoofd staat te koelen alvorens opnieuw te vertrekken. Ik zie niemand nog echt lopen, zelfs de atleten van de halve afstand halen amper 13km/u. Meer wandelaars dan lopers en als ze dat al doen lijkt het meer een cordon pinguins die richting zee aan het huppelen zijn. Ik haal de finish in een marathontijd van 4u30 zonder ook maar 1x te wandelen (eerlijk: op 200m na wegens krampen), samen met mijn maatje Bart. Een erg leuke ervaring.

Een eindeloze trage marathon geeft een mens een moment van overpeinzing, bezinning, zelfs wat in het reine komen met jezelf. Ik heb voor me zelf gisteren een beslissing genomen tijdens het pinguinwaggelen waar ik niet meteen zal op terugkomen. 16x gestart en 15x gefinisht in een volledig triatlon. Er zullen er het mij niet te snel nadoen maar het is goed geweest. 15 is een rond getal en ik kan het niet langer opbrengen om nog zo af te zien in een race en ook aan de trainingen beleef ik veel minder plezier dan vroeger. Mijn lijf wil ook niet meer. Ik hou aan elke race een mooie of minder mooie drinkbus over. Elke bus heeft zijn eigen verhaal. Een halve of kwarttriatlon zal wellicht nog wel enkele keren op het programma staan maar voor de rest is goed zo! Het mag zijn!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on 15 is een mooi rond getal  comments 
formats

Carrosserie

Published on June 11, 2018 by

Of de publicatiestress van een boek, 4 zware trainingsweken, puberende kids, een slepende hamstring blessure en de trouw de dag ervoor een ideale voorbereiding op een race is, is nog maar de vraag. Ik heb toch een goed gevoel overgehouden aan mijn race in Beernem. Een aanrader trouwens. Vlotte organisatie en mooi parcours met veel enthousiaste medewerkers en supporters langs de kant.

De onzekerheid voor de race was er althans. Ik blijf al trekkebenend mijn weg zoeken om eindelijk terug vlot te lopen. Al is dat allemaal nogal relatief met mijn arbeidersloopstijl. Gekscherend met een vlotte babbel naar de start. Ik ben meestal nogal nerveus maar leek nu toch wel ontspannen. Het leuke en amusante gezelschap zal daar zeker voor iets tussen gezeten hebben. Zelfs zo ontspannen dat ik een lichte vorm van paniek genoot na het horen van het startschot van de dames. Wetsuit dicht ritsen, badmutsen en bril op en rennen naar het water. Meestal sta ik daar al zo’n kwartier vooraf wortel te schieten. Het kan verkeren!

Het doel van deze race was zien wat vermoeide benen en lichaam nog te bieden hebben in een race waar er flink diep moet gegaan worden. Het zwemmen terug onder de 1’30”/100m zoals in mijn jonge dagen. Da’s al een eerste maal goed nieuws. Op de fiets direct de wattages opgezocht die binnen mijn mogelijkheden liggen. Weinig volk op de baan precies. Ik rij amper een 5-tal atleten voorbij maar de grote massa was dan ook zo’n 10’ na ondergetekende gestart. Leuke rit werd het. Lekker stompen en worstelen met de wind in een schilderend landschap. Ik ken een uur lang geen verval. Hier hou ik van en al zeker als de motor meewil.

Ik had me vooraf stevig ingeprent om rustig te starten met lopen en dan het tempo op te zoeken. Da’s toch altijd een moeilijk bevalling. Het tempo kwam niet. Steeds snakken naar lucht, hoewel de temperatuur zeker te doen was. Het draaien en keren in bossen en parken is een leuke afwisseling en uniek ten opzichte van andere parcoursen maar echt op tempo komen lukt daardoor moeilijk. Ik word voorbijgelopen door mijn maatje Jurgen en besef dat de jaren me niet echt gunstig gezind geweest zijn. Mijn bil begint te steken, de hamstring begint te trekken. Het gekende scenario duikt dus op. De kwetsuur blijft me zorgen baren. Ik doe een prima race en ben, alle omstandigheden in acht genomen, best tevreden met de conditie. De motor doet het nog prima maar de carrosserie heeft toch een aantal stevige deuken.

Het wordt verder werken richting de full triatlon van Gravelines. Vooral in de kinézaal momenteel. Het trainingswerk zit erop. Het ontblutsen gaat gewoon verder. Uitlopen alleen al zal daar een overwinning zijn. De jonge garde neemt verder over. De oude doet nog heel hard zijn best om nog wat mee te kunnen. Ik hou nog te veel van deze sport om op pensioen te gaan. Hopelijk denkt mijn tere lijf er hetzelfde over!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Carrosserie  comments 
formats

Every second counts

Published on May 3, 2018 by

14u aan het ronde punt was er afgesproken. Mijn teammaten strompelden toe. Dat ronde punt was een ontmoetingsplaats met één gemeenschappelijk gegeven. Vele atleten waarvan de spanning op hun gezicht stond te lezen. Het BK ploegentriatlon is traditioneel de echte opener van het seizoen. Onzekerheid over vorm, mogelijk kleine en sluimerende kwetsuurtjes maar vooral van je conditieniveau ten opzichte van die andere krachtpatsers in je team. Mijn maten zijn sterk en gemotiveerd. Maar kregen we de krachten ook gebundeld? Na een eerst briefing en bijhorende afspraken, samen warmlopen en mentaal prepareren op wat komen zou. Ik had er ongelofelijk zin in! We hadden immers de titel bij de masters te verdedigen.

Barkoud moet het zowat samenvatten. De eerste zwemmeters met hoofdpijn en geen enkel gevoel in handen en voeten. De eerste afspraken waren er ook na 50m al aan. De atleet die naast me ging zwemmen en mijn tempo zou volgen lag al 10m voor. De atleet in mijn voeten werd overzwommen door de atleet die daar achter zou volgen. Tenslotte werd ik zelf overzwommen dus het moment om de troepen al eens te overschouwen. Ik zag chaos maar vermits chaos ook een vorm van organisatie is, leken we nog redelijk ok richting eerste boei af te stevenen. Na die eerste boei overzwemmen we een team dat voor ons gestart is. In eerste instantie flitst door mijn hoofd dat we sterk bezig zijn. Weer 100m verder is chaos zelfs geen organisatie meer. We verliezen tijd door zo ver uit elkaar te liggen, ondanks dat Jan Dolfijn zijn torpedokunsten met de achterliggers uitvoert.

Voet aan wal met een matige tijd en trailrun richting wisselzone 1. Ik doe mijn wissel op mijn gemakje en wandel richting fietsuitgang. Ik sta nog zo’n 20-30” te schilderen voor al mijn teammaten verzamelen blazen. Hier verliezen we zo’n 40” op de concurrentie merk ik nadien. Knallen op de fiets en meteen mijn favoriete onderdeel. Putten en gaten ontwijken en niet in de clinch raken met andere ploegen. De ketting van Jurgen besluit te gaan dansen en springt naast de tandwielen. Hij slaagt erin ze al rijdend weer op zijn plaats te krijgen. Het gaat hard. Ik trek enkele lange kopbeurten maar merk dat ik daardoor moet krabben om weer in het zog van de groep te raken. Het team kraakt en piept maar we zetten een puike fietsprestatie neer.

En dan moet het nog beginnen. Het lopen is nooit mijn specialiteit geweest maar als je de “best of the rest” bent dan hang je er dus elk jaar weer aan vast! Ik doe mijn best een degelijk tempo te ontwikkelen. Mijn lijf doet pijn in al zijn voegen maar vooral ik krijg, gewoontegetrouw, zo moeilijk mijn ademhaling onder controle. We slagen erin om toch gelijke kilometertijden neer te zetten en kennen dus geen verval. Die laatste kilometer blijft er me weinig bij. Ik ga diep, ontzettend diep en doe er die kilometer zo’n 20” af. We lopen slechts 12” trager dan de latere winnaar.

We hebben ons best gedaan maar missen de titel met 17”. Het overlopen van alle “alsen” zou absurd zijn. Het verbeteren van onze eerste wissel is wel iets dat blijft hangen. Ik heb sterke teammaten en we bezitten een ploeg die meedoet voor de titel. Misschien lukt het ons komend jaar weer om net dat beetje sterker te zijn dan de concurrentie. Mocht ik eens een blessurevrije winter hebben dan zou dat zeker ook al helpen. Ik word er echter niet jonger op. Gelukkig is er jongere versterking op komst!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Every second counts  comments 
formats

Writer’s time block

Published on February 5, 2018 by

Het is me dan eindelijk nog eens gelukt om de schrijverspen ter hand te nemen. Het is niet dat ik al die tijd met een writer’s block heb gezeten maar eerder met een writer’s time block. Ik heb mijn schrijverstijd in iets anders gestoken de jongste maanden. Geen tranen maar heel wat bloed en zweet heeft me dat gekost. Maar eind april zou het gepubliceerde resultaat in de winkel moeten liggen. Daar ben ik best trots op!

Toch maak ik weer goede voornemens om mijn blogje keurig up-to-date te houden met interessante en minder interessante verhalen. Ik beloof me te zullen beperken tot de eerste! Het schrijven geeft me voldoening. Misschien moet ik hier in de toekomst maar echt eens iets mee gaan doen. Het lichaam blijft niet eeuwig jong. De geest gaat hopelijk wat langer mee. Het feit dat ik vorige week nog te weten kwam dat het andere mensen inspireert, kan alleen maar een extra motivatie zijn.

Tijd is echter beperkt en dat heb ik duidelijk gemerkt aan de tijd die ik spendeerde aan trainen in het najaar. Gisteren liep ik mijn eerste losse 10km in jaren. Het resultaat was niet helemaal zoals verhoopt maar gezien de erg beperkte trainingstijd van de jongste maanden (zo’n 6u gemiddeld), mijn 6 maanden durende ziekte, de koude (zo’n 6°) en mijn licht overgewicht (de helft van 6) ben ik best tevreden. Er is nog werk aan de winkel maar er is licht aan het einde van de fysieke-ongemakken-tunnel.

Goede voornemens betekent ook een planning voor het komende seizoen. Ik ben er erg op gebrand maar kom tegelijk tot de jaren der wijsheid. In plaats van op zoek te gaan naar “de vorm” zal ik proberen vrede te nemen met “een vorm”. De extra rust in het hoofd is meestal voldoende om op een degelijk niveau te presteren. Dit jaar staan als hoofdbrok de volledige “Chtriman” en de XXL Triatlon de Gerardmer op het programma. Twee mooie races die totaal verschillend zijn, een andere aanpak vereisen en dus elk een afzonderlijk uitdaging zijn! Ik kijk er echt naar uit, ik heb er meer zin in dan ooit. Laat maar komen die mooie zomer.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Writer’s time block  comments 
formats

Geschiedenis herhaalt zich!

Published on September 9, 2017 by

Het schrijven van een wedstrijdverslag is voor mij steeds wat dansen op een slappe koord. Je bent de zoveelste in de rij die dat weekend een race deed en je kan de lezer enkel boeien met kleine details die het lezen waard zijn. Dat is niet altijd simpel en ik worstel er soms mee. Daarnaast verzeil je vaak in de “ik-vorm” waardoor je vaak eindigt in het bewieroken van jezelf. Het is dus moeilijk om ‘en’ je lezer te boeien ‘en’ tegelijk niet te vervallen in een narcistische en egocentrische benadering van niet eens een voetnoot in de geschiedenis. Dat gezegd zijnde, zal ik dus een poging wagen om het een en ander uit de doeken te doen.

Misschien moet ik gewoon naar een “copy – paste” gaan van vorig jaar. Het is immers reeds het derde jaar op rij dat ik aan de start sta van de Hawaii Special in Keulen (3,8km / 180km / 14km). De race is op mijn maat geschreven en daarom heb ik, na lang zoeken en niks anders interessant gevonden, me dan toch maar ingeschreven in Keulen. Ik had recentelijk gelezen dat de beste manier (of lees leukste) om je goed te hydrateren, het drinken van alcoholvrij bier is. De zaterdag was eerder regenachtig en de zin om te starten werd me wat ontnomen, maar 2 liter bier later, zag ik het weer volkomen zitten.

Eerlijk gesteld is Keulen zowat de enige race elk jaar waar ik toch met wat ambitie start. Ik weet gewoon dat het fietsen daar hard mag gaan en dat het veld net sterk genoeg is om er een echte race van te maken en terzelfder tijd niet breed genoeg is om lappen rond mijn oren te krijgen. De ambitie is redelijk realistisch want ik eindigde voordien reeds tweemaal in de top-4. Nieuw dit jaar was mijn persoonlijk begeleider, waarvoor duizend maal dank PJ. Iemand die je bijstaat, een kwak vaseline in je nek swiept, je papiertjes voor je opraapt maar vooral de mentale steun was verhelderend voor mij. Want ambitie hebben, betekent dat er altijd wat twijfels ontstaan. Mijn winter en voorbereiding waren nu niet meteen een opsteker.

Na mijn vaste ochtendrituelen de bus op richting zwemstart. Ik voel dat ik er zin in heb. Het weer is prima, mijn gemoed is prima en mijn lichaam voelt goed aan. Niet evident met mijn oude knoken. Ik zie het volkomen zitten. De zwemstart verloopt vlot. Een 8-tal atleten vertrekken alsof ik me in een ¼ triatlon bevind. Het flitst even door mijn hoofd om mee te gaan maar de wijsheid komt gelukkig met de jaren. Na een 200-tal meter raap ik de eerste op en nestel me in zijn voeten. Hij zwemt tegen de boei van de ½ triatlon (900m) en zijn tempo stokt. Ik zwem weg en zie op de terugweg de eerste doorstomen. Wat een stevig zwemniveau. Bij het ingaan van de laatste 500m raap ik er nog 2 op en zwem er van weg. Als 5de uit het water.

De fiets op en meteen een stevig tempo afmalen. Na 10km ben ik reeds opgeschoven naar plaats 3. Alles loopt van een leien dakje. 4 andere atleten nestelen zich in mijn wiel. Dit vind ik toch een beetje ambetant. Ik monster hun ‘cabarrie’ en zie dat er sowieso sterke lopers tussen zitten. Na enkele tempo verhogingen merk ik dat het groepje rustig blijft volgen. Sommigen op een meter of 8 anderen op 4 meter. Nutteloze pogingen dus! Eén van de scheidsen heeft dit spel van kat en muis in het snuitje en komt naast de groep rijden. Op dat moment had ik net besloten om me ook even te laten mee glijden op plaats 2 maar ik rijd te kort. Ik excuseer me bij de scheids en haal mijn mooiste en meest verontschuldigende glimlach boven. Ik hou echter niet van deze situatie dus het lijkt me tijd voor een eerste cartouche!

Elke atleet laat zich uitzakken tot 10m. Ik besluit om een gat te laten van 15meter. We duiken een tunnel in en ik maak een extra versnelling om de gas bergop volledig open te draaien. Ik neem 100m en slaag erin om uiteindelijk van iedereen weg te rijden. Enkel Hans met de snor (en ook wel een beetje een bierbuik) komt me opnieuw halen. Dit lijkt me wel een goed gezel om de overige 120km mee af te leggen. Onze tempo’s liggen gelijk. Zo’n 40km verder begint mijn maag op te spelen. Ik krijg eerst oprispingen om daarna in stukjes over te geven. Ik zie letterlijk sterretjes en wil alles doen behalve die verdomde pedalen rond duwen. Ik concentreer me op de cijfertjes van mijn Garmin en hoop ze zo constant mogelijk te houden. Ik amuseer me plots niet meer. De glimlach is van mijn gezicht verdwenen en ik voel me slecht. Alle cola en Motilium samen zorgen voor een verzachting maar het probleem blijft. Hans met de snor rijdt steeds verder weg (zo’n 5’ in de eindtijd) , hoewel ik het gevoel had op de fiets zijn gelijke te zijn.

Het loopnummer is er eentje zoals het fietsnummer. Met veel maagproblemen en zonder echt vast ritme. De vele hindernissen (hellingen en trappen) die de organisatie voorschotelt, zijn misschien aangenaam voor het publiek maar als je aan het lijden bent, vloek je er danig op. Ik loop uiteindelijk binnen als 4de en verlies slechts 1 plaats tijdens het lopen. De eerste plaats bij de masters is eveneens een feit en op het lopen na zet ik prima tijden neer. Ach ik ben een tevreden man en ik moet me niet vergelijken met die jongen gasten. Ik ben al blij dat het lijf fysiek (op de maag na dan) het weeral vol houdt. Dat ik een mooie dag heb kunnen beleven en dat ik de race meegemaakt heb. En dat die jonge veulens het verder maar onder henzelf uitvechten. Ik bekijk het wel even van op een afstand nu!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Geschiedenis herhaalt zich!  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit