formats

Avontuur

Hoewel ik vanmorgen letterlijk als een gebrekkige uit mijn bed ben gerold, had ik toch een gelukzalig gevoel over me heen. Het lichaam doet pijn, het heeft afgezien en werd puur op basis van karakter naar de eindmeet gesleurd. Het was trouwens serieuze ‘werkendag’ om die finish te halen. De omstandigheden zaten dan ook niet meteen mee. Een zomers temperatuurtje van 30°, de brandende zon die je voelde op je rug priemen en amper schaduw. Ik heb mijn reputatie weer alle eer aan gedaan. Als ik met een groep naar een grotere race trek, mag je er van uit gaan dat het minstens 30° is. Sorry jongens! Diegenen die me in de toekomst nog wensen te vergezellen zijn bij deze dus gewaarschuwd.

De dag begon nochtans prima. Het nieuws dat de pro’s zonder en de agegroupers met wetsuit mochten zwemmen, bracht een golf van positieve fibes in het fietsenpark. Plots begon zowat iedere atleet te glimlachen. Dit was fysiek gewoon voelbaar. Erg gek!
Rolling start: er is al veel over gezegd en geschreven. Het zou het stayeren in het fietsen moeten tegengaan, je hebt minder last van het aspirine-effect, minder water binnen, … Ik moet zeggen dat je inderdaad rustig je ding kan doen en onmiddellijk lekker zwemwater krijgt aangeboden. Zalig zwemmen en ik zet uiteindelijk voet aan wal in een snellere tijd dan de uiteindelijk winnaar. Dat is me nog nooit overkomen dus vond ik het wel effie waard dit te vermelden. ☺ Ik was met een bang hartje het water in gedoken. Een ganse winter op de sukkel met die verdomde schouder. Ik zwem verdomme al 6 maanden met pijn. Maar “on raceday” vervalt alle miserie en zet een, naar mijn doen, sterke tijd neer.

En dan knallen op mijn felrode ros. Ik besluit er meteen de pees op te leggen in de eerste 35 relatief vlakke kilometers en rij een 30-tal atleten voorbij wanneer een snellere atleet me voorbij komt. Wagonnetje aanpikken dus en op reglementaire afstand laten meedrijven. Dat had ik misschien beter toch maar niet gedaan. Het licht golvende parcours lijken eerder op weinig rollende klimmetjes. Ik stamp bergop zo’n 50watt meer dan mijn overslagpols en wordt door zowat iedereen die ik het laatste uur oprolde, opnieuw voorbij gesneld. Harder moet ik dus niet gaan rijden, want mijn benen ontploffen nu al bijna. Eigen tempo dus maar en al die jonge veulens die “minstens” 50kg minder wegen als ikzelf, gewoon laten gaan. Ik denk een ganse fietsrit aan wijn. De wijngaarden zijn zalig mooi om door te rijden. In de laatste rechte lijn van 10km, dan toch maar terug stevig de pees er op en ik rij opnieuw het gat toe op een groepje van een man of 10.

Het lopen gaat aanvankelijk prima. Ook hier met een bang hartje gestart. De laatste dagen regelmatig mankend aan het rondhuppelen geweest door een lichte verzwikking in de race van vorige week. Mijn voet was ettelijke dagen gezwollen. Daarnaast liep ik sinds maart erg onregelmatig door de achillespeesontsteking die ik in de bike en run opliep. Ook mijn rug doet het prima. Dikke merci aan kine Koen die me net op tijd opgelapt kreeg.

Het is warm, heel erg warm. Puike organisatie in een fantastisch mooi landschap maar toch een puntje van kritiek want een bevoorrading om de 2,5km bij deze temperaturen is voor mijn grote logge lijf onvoldoende. Mijn motor loopt telkens warm wat betekent dat de motor telkens uit zichzelf vertraagd. Van zodra dat ik even kan koelen, maal ik de kilometers opnieuw af aan deftige tempo’s. Op km 14 begint de maag op te spelen, mijn darmen slagen toe waardoor ik letterlijk voorover gebogen loop. Ik rek en stretch maar echt van een leien dakje gaat het niet meer. Ik moet me nu echt forceren om niet aan mijn basistempo te lopen.


Met de finish in zicht kan je toch altijd weer wat meer. Ik versnel en zet een deftige race neer. Met alle ‘darm’miserie van vorig jaar en met alle kwetsuren van deze winter, ben ik erg tevreden met het resultaat. Ik merk dat mijn clubgenootjes het evenzeer schitterend doen en één voor één doodop binnensijpelen. Het is een zware race geweest in uitzonderlijk zware omstandigheden. Ik ben zelf zo’n 3kg kwijt. Mijn maatje Bart komt er met een baxter en het nodige bloed, zweet en tranen ook weer bovenop. Dikke merci aan alle supporters trouwens! Ik heb er opnieuw van genoten en merk, met het nodige oplapwerk, dat ik nog steeds (of opnieuw) kan racen zoals ik het zelf wil. Deze positieve opsteker was echt wel eens nodig. In maart heb ik nog aan de overstap naar de pètanque gedacht. Toch maar beter nadenken over een volgend avontuur!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Avontuur  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit