Home Wedstrijd Every second counts
formats

Every second counts

Published on May 3, 2018 by in Wedstrijd

14u aan het ronde punt was er afgesproken. Mijn teammaten strompelden toe. Dat ronde punt was een ontmoetingsplaats met één gemeenschappelijk gegeven. Vele atleten waarvan de spanning op hun gezicht stond te lezen. Het BK ploegentriatlon is traditioneel de echte opener van het seizoen. Onzekerheid over vorm, mogelijk kleine en sluimerende kwetsuurtjes maar vooral van je conditieniveau ten opzichte van die andere krachtpatsers in je team. Mijn maten zijn sterk en gemotiveerd. Maar kregen we de krachten ook gebundeld? Na een eerst briefing en bijhorende afspraken, samen warmlopen en mentaal prepareren op wat komen zou. Ik had er ongelofelijk zin in! We hadden immers de titel bij de masters te verdedigen.

Barkoud moet het zowat samenvatten. De eerste zwemmeters met hoofdpijn en geen enkel gevoel in handen en voeten. De eerste afspraken waren er ook na 50m al aan. De atleet die naast me ging zwemmen en mijn tempo zou volgen lag al 10m voor. De atleet in mijn voeten werd overzwommen door de atleet die daar achter zou volgen. Tenslotte werd ik zelf overzwommen dus het moment om de troepen al eens te overschouwen. Ik zag chaos maar vermits chaos ook een vorm van organisatie is, leken we nog redelijk ok richting eerste boei af te stevenen. Na die eerste boei overzwemmen we een team dat voor ons gestart is. In eerste instantie flitst door mijn hoofd dat we sterk bezig zijn. Weer 100m verder is chaos zelfs geen organisatie meer. We verliezen tijd door zo ver uit elkaar te liggen, ondanks dat Jan Dolfijn zijn torpedokunsten met de achterliggers uitvoert.

Voet aan wal met een matige tijd en trailrun richting wisselzone 1. Ik doe mijn wissel op mijn gemakje en wandel richting fietsuitgang. Ik sta nog zo’n 20-30” te schilderen voor al mijn teammaten verzamelen blazen. Hier verliezen we zo’n 40” op de concurrentie merk ik nadien. Knallen op de fiets en meteen mijn favoriete onderdeel. Putten en gaten ontwijken en niet in de clinch raken met andere ploegen. De ketting van Jurgen besluit te gaan dansen en springt naast de tandwielen. Hij slaagt erin ze al rijdend weer op zijn plaats te krijgen. Het gaat hard. Ik trek enkele lange kopbeurten maar merk dat ik daardoor moet krabben om weer in het zog van de groep te raken. Het team kraakt en piept maar we zetten een puike fietsprestatie neer.

En dan moet het nog beginnen. Het lopen is nooit mijn specialiteit geweest maar als je de “best of the rest” bent dan hang je er dus elk jaar weer aan vast! Ik doe mijn best een degelijk tempo te ontwikkelen. Mijn lijf doet pijn in al zijn voegen maar vooral ik krijg, gewoontegetrouw, zo moeilijk mijn ademhaling onder controle. We slagen erin om toch gelijke kilometertijden neer te zetten en kennen dus geen verval. Die laatste kilometer blijft er me weinig bij. Ik ga diep, ontzettend diep en doe er die kilometer zo’n 20” af. We lopen slechts 12” trager dan de latere winnaar.

We hebben ons best gedaan maar missen de titel met 17”. Het overlopen van alle “alsen” zou absurd zijn. Het verbeteren van onze eerste wissel is wel iets dat blijft hangen. Ik heb sterke teammaten en we bezitten een ploeg die meedoet voor de titel. Misschien lukt het ons komend jaar weer om net dat beetje sterker te zijn dan de concurrentie. Mocht ik eens een blessurevrije winter hebben dan zou dat zeker ook al helpen. Ik word er echter niet jonger op. Gelukkig is er jongere versterking op komst!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Every second counts  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit