Home Wedstrijd Geschiedenis herhaalt zich!
formats

Geschiedenis herhaalt zich!

Het schrijven van een wedstrijdverslag is voor mij steeds wat dansen op een slappe koord. Je bent de zoveelste in de rij die dat weekend een race deed en je kan de lezer enkel boeien met kleine details die het lezen waard zijn. Dat is niet altijd simpel en ik worstel er soms mee. Daarnaast verzeil je vaak in de “ik-vorm” waardoor je vaak eindigt in het bewieroken van jezelf. Het is dus moeilijk om ‘en’ je lezer te boeien ‘en’ tegelijk niet te vervallen in een narcistische en egocentrische benadering van niet eens een voetnoot in de geschiedenis. Dat gezegd zijnde, zal ik dus een poging wagen om het een en ander uit de doeken te doen.

Misschien moet ik gewoon naar een “copy – paste” gaan van vorig jaar. Het is immers reeds het derde jaar op rij dat ik aan de start sta van de Hawaii Special in Keulen (3,8km / 180km / 14km). De race is op mijn maat geschreven en daarom heb ik, na lang zoeken en niks anders interessant gevonden, me dan toch maar ingeschreven in Keulen. Ik had recentelijk gelezen dat de beste manier (of lees leukste) om je goed te hydrateren, het drinken van alcoholvrij bier is. De zaterdag was eerder regenachtig en de zin om te starten werd me wat ontnomen, maar 2 liter bier later, zag ik het weer volkomen zitten.

Eerlijk gesteld is Keulen zowat de enige race elk jaar waar ik toch met wat ambitie start. Ik weet gewoon dat het fietsen daar hard mag gaan en dat het veld net sterk genoeg is om er een echte race van te maken en terzelfder tijd niet breed genoeg is om lappen rond mijn oren te krijgen. De ambitie is redelijk realistisch want ik eindigde voordien reeds tweemaal in de top-4. Nieuw dit jaar was mijn persoonlijk begeleider, waarvoor duizend maal dank PJ. Iemand die je bijstaat, een kwak vaseline in je nek swiept, je papiertjes voor je opraapt maar vooral de mentale steun was verhelderend voor mij. Want ambitie hebben, betekent dat er altijd wat twijfels ontstaan. Mijn winter en voorbereiding waren nu niet meteen een opsteker.

Na mijn vaste ochtendrituelen de bus op richting zwemstart. Ik voel dat ik er zin in heb. Het weer is prima, mijn gemoed is prima en mijn lichaam voelt goed aan. Niet evident met mijn oude knoken. Ik zie het volkomen zitten. De zwemstart verloopt vlot. Een 8-tal atleten vertrekken alsof ik me in een ¼ triatlon bevind. Het flitst even door mijn hoofd om mee te gaan maar de wijsheid komt gelukkig met de jaren. Na een 200-tal meter raap ik de eerste op en nestel me in zijn voeten. Hij zwemt tegen de boei van de ½ triatlon (900m) en zijn tempo stokt. Ik zwem weg en zie op de terugweg de eerste doorstomen. Wat een stevig zwemniveau. Bij het ingaan van de laatste 500m raap ik er nog 2 op en zwem er van weg. Als 5de uit het water.

De fiets op en meteen een stevig tempo afmalen. Na 10km ben ik reeds opgeschoven naar plaats 3. Alles loopt van een leien dakje. 4 andere atleten nestelen zich in mijn wiel. Dit vind ik toch een beetje ambetant. Ik monster hun ‘cabarrie’ en zie dat er sowieso sterke lopers tussen zitten. Na enkele tempo verhogingen merk ik dat het groepje rustig blijft volgen. Sommigen op een meter of 8 anderen op 4 meter. Nutteloze pogingen dus! Eén van de scheidsen heeft dit spel van kat en muis in het snuitje en komt naast de groep rijden. Op dat moment had ik net besloten om me ook even te laten mee glijden op plaats 2 maar ik rijd te kort. Ik excuseer me bij de scheids en haal mijn mooiste en meest verontschuldigende glimlach boven. Ik hou echter niet van deze situatie dus het lijkt me tijd voor een eerste cartouche!

Elke atleet laat zich uitzakken tot 10m. Ik besluit om een gat te laten van 15meter. We duiken een tunnel in en ik maak een extra versnelling om de gas bergop volledig open te draaien. Ik neem 100m en slaag erin om uiteindelijk van iedereen weg te rijden. Enkel Hans met de snor (en ook wel een beetje een bierbuik) komt me opnieuw halen. Dit lijkt me wel een goed gezel om de overige 120km mee af te leggen. Onze tempo’s liggen gelijk. Zo’n 40km verder begint mijn maag op te spelen. Ik krijg eerst oprispingen om daarna in stukjes over te geven. Ik zie letterlijk sterretjes en wil alles doen behalve die verdomde pedalen rond duwen. Ik concentreer me op de cijfertjes van mijn Garmin en hoop ze zo constant mogelijk te houden. Ik amuseer me plots niet meer. De glimlach is van mijn gezicht verdwenen en ik voel me slecht. Alle cola en Motilium samen zorgen voor een verzachting maar het probleem blijft. Hans met de snor rijdt steeds verder weg (zo’n 5’ in de eindtijd) , hoewel ik het gevoel had op de fiets zijn gelijke te zijn.

Het loopnummer is er eentje zoals het fietsnummer. Met veel maagproblemen en zonder echt vast ritme. De vele hindernissen (hellingen en trappen) die de organisatie voorschotelt, zijn misschien aangenaam voor het publiek maar als je aan het lijden bent, vloek je er danig op. Ik loop uiteindelijk binnen als 4de en verlies slechts 1 plaats tijdens het lopen. De eerste plaats bij de masters is eveneens een feit en op het lopen na zet ik prima tijden neer. Ach ik ben een tevreden man en ik moet me niet vergelijken met die jongen gasten. Ik ben al blij dat het lijf fysiek (op de maag na dan) het weeral vol houdt. Dat ik een mooie dag heb kunnen beleven en dat ik de race meegemaakt heb. En dat die jonge veulens het verder maar onder henzelf uitvechten. Ik bekijk het wel even van op een afstand nu!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Geschiedenis herhaalt zich!  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit