Home Hoe het begon

Hoe het begon

Bio

Als kleine jongen keek ik gebeten naar de wonderlijke inspanningen van superatleten tijdens de volledige triatlon van Almere, een van de eerste lange afstandswedstrijden in Europa, toen nog live te zien op de Nederlandse TV. Rob Barel deed verwoede pogingen om de man die op dat moment aan de leiding liep, terug te halen. Het besef dat deze mannen reeds een klein uur in het water lagen en een heuse koers reden voor ze aan het zwaarste onderdeel, de marathon, begonnen, sprak voor mij tot de verbeelding.

Enkele jaren later zag ik de famueze beelden van Julie Moss die het gevecht met de elementen tijdens de Ironman van Hawai aan het verliezen was. Dat ik Ironman ging worden, daar had ik me al erg snel op vastgepind, maar dan wel met iets meer bravoure en zeker niet kruipend over de eindmeet. Triatlon doen, op welk niveau en op welke afstand dan ook, is een huzarenstuk. Het is sterk afhankelijk van hoe goed je bent voorbereid en waar je ambities liggen. Ik ben blij dat ik reeds 12 jaar deel uitmaak van dit circus.

Mijn eerste ervaring deed ik op in een 1/8 triatlon op de secundaire school. Wat me aansprak in de sport waren de combinatie van drie moeilijk combineerbare sporten. Hoeveel wielrenners kwamen in die tijd niet af met doktersbriefjes om niet te moeten zwemmen op school en hoe verschillend is de lichaamsbouw niet van een zwemmer (vooral breed in de bovenbouw), een wielrenner (vooral een stevig stel poten) en hoe smal en mager zijn de meeste marathonlopers niet. Als gymnast paste het zwemmen wel in mijn kraam, bij het fietsen merkte ik al vlug enige natuurlijke aanleg en het
lopen liep ook bij de andere deelnemers niet zo’n vaart.

Toen ik na een skiongeval, zoveel jaren later, op een erg laag sportief pitje kwam te staan en mijn wegschaal zwaar naar de verkeerde richting begon door te slaan, kreeg ik van mijn sportarts groen licht om reeds wat te fietsen om terug wat kracht in de knie te krijgen. De knie revalideerde gunstig en dus terug gestart met lopen. Het idee groeide opnieuw om dan maar echt eens iets te maken van die droomsport. Het feit dat Luc Van Lierde op de top van zijn roem maar vooral sportieve prestaties was rond 1999, was enkel een extra stimulans. Ik werd triatleet! 

Ondertussen nam ik aan zowat elke Belgische wedstrijd deel en het werd hoog tijd voor een nieuwe uitdaging. In 2007 leek de 1/1 triatlon van Almere wel een logische volgende stap in mijn ontwikkeling als triatleet. Het koste vooral veel zweet maar de tranen waren na de finish niet te stoppen. Een ervaring die enkel de geboorte van mijn kids kon evenaren. Een sportief en emotioneel hoogtepunt en een aanrader voor iedereen die een uitdaging niet uit de weggaat.

De laatste 12km van de marathon in Almere, flitsten maar 2 dingen door mijn hoofd: “dit doe ik nooit meer” en “opgeven staat niet in mijn woordenboek, ik ‘moet’ finishen”. Toch wel dikke 5 minuten na aankomst en dus het beleven van een stevig emotioneel moment, maakte ik reeds plannen voor mijn volgende 1/1 triatlon.

Ondertussen heb ik er reeds 10 op mijn palmares. Met een personal best in Roth 2011 met 9u20 en een emotionele finish in de moeder aller triatlons, ‘de Ironman Hawaii’.

© Copyright Bart Thijs 2012
credit