formats

Vliegwiel

Published on June 12, 2017 by

Ik hoor een zacht gezoem in mijn oor. Het zoemen stimuleert me. Het fluistert in mijn oor om het tempo vol te houden, te blijven stampen, die grens te verleggen en mezelf gewoon het snot voor de ogen te rijden. Elke keer ik met dat volle achterwiel rijd, voel ik me de koning te rijk. Het heeft me geleerd dieper te gaan op de fiets. Het lijkt wel mijn coach, mijn eigen inspiratiebron.

De triatlon van Beernem is er eentje op mijn lijf geschreven. Slechts 1000m mogen zwemmen in een ietwat woelig water, net nadat ik de wetsuit van mega Toby heb mogen toe ritsen. Dat de wind tegen stond werkte niet meteen in mijn voordeel met mijn reeds mindere zwemvorm. Ik vond wel meteen de ideale voeten en kon me zachtjes laten mee glijden. Via de wel erg deskundige in elkaar gesjorde scoutsbrug voet aan wal gezet en richting mijn rijtuig. Ik was net uit het water maar het voelde reeds pokkewarm aan. Het zou er niet op beteren.

Op mijn lijf geschreven omdat we 45km mochten rijden via lange rechte stukken waar de wind vrij spel heeft en hier alleen de echte “stoempers” het verschil maken. Na de verkenningsfase te hebben afgewerkt begon ik stilaan wat volk op te rapen. Het koste moeite en ik was vooral bezig met vocht binnen te nemen. Ik wist toen al dat dat op het einde het verschil zou maken.

Bij het kruisen van één van de grotere wegen, rij ik in een put. Mijn stuur knikt enkele graden naar beneden en mijn aero drinkbus begint te dansen op mijn kader, nadien op mijn pedalen, om tenslotte tegen de vlakte te gaan. In een vlaag van zinsverbijstering of was het gewoon gezond verstand, besluit ik de remmen toe te trekken en ze weer te gaan oprapen. 1u fietsen bij 30° met slechts 1 drinkbus zou problemen geven. Dan maar beter even terugkeren en vooral stuur weer recht trekken. Het 10-tal atleten die ik net voorbij gereden ben, kijken verbijsterd de ogen uit. Opnieuw oprapen maar die handel! Sommige atleten zien me graag komen en nestelen zich lekker in mijn wiel. Het wagonnetje aanpikken zoals dat heet! Ik zet, ondanks het drinkbus incident, een degelijk fietsproef neer.

Als je denkt slim te zijn, dan keert dat al eens tegen jezelf. Ik had een extra flesje water klaar staan in de wissel om mezelf extra te verfrissen. De warme douche had ik op dat moment niet meteen gewenst. Ik loop, gezien de warmte, traag maar had ook niet anders verwacht . Mijn lichaam, trouwens iedereen heeft dat systeem ingebakken, vertraagt automatisch als het warm loopt. Waar ik aanvankelijk nog zo’n 14,5km/u loop vertraag ik al snel maar zie mijn hartslag met 10 slagen toenemen. Ik raak oververhit en snak naar afkoeling en drank. Ik ben dat enig enkele “meisje met de tuinslang”, al eeuwig dankbaar. Op een ronde van 5 km maar één verkoeling. Mijn tempo stijgt weer onmiddellijk en ik loop tenslotte na 42’ binnen. Verre van een toptijd maar gezien de omstandigheden en de te beperkte bevoorrading vind ik het eerder nog degelijk. Een uitstekende generale repetitie voor komende zondag in Luxemburg. Mijn lichaam doet het weer maar zo’n 10° frisser zou welkom zijn.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Vliegwiel  comments 
formats

Kampioenenbal!

Published on May 4, 2017 by

Eindelijk Belgisch kampioen. Bij de masters weliswaar maar dat we dat op onze gezegende leeftijd van 46 jaar, nog mogen meemaken. Ik heb al heel wat sporten en bijhorende competities achter de rug, maar dat was me nooit eerder gelukt. Vroeger zou ik gezegd hebben: “het leven is aan de volhouders” maar dat doet me iets teveel denken aan de podiumceremonie toen ik in Hawaii was.

Bij de agegroupers werd uiteindelijk de krans bij de +80 jarigen uitgereikt. Een kranige 82 jarige man, die er eerder 60 uitzag, beklimt het podium en krijgt een staande ovatie van het aanwezige publiek. Een klein kippenvelmomentje zoals ik het me herinner. Zoals elke winnaar, en zeker met het parcoursrecord bij de +80-jarigen er bovenop, krijgt de man een klein interview over zijn geleverde prestaties. Gevraagd wordt hoe hij de overwinning op zak wist te steken. Zijn antwoord was hilarisch: “I survived all of them, the rest of them died before the race”!

Zo ver is het bij mij gelukkig niet moeten komen. Met een sterke en vooral homogene ploeg brachten we een sterke race. Ik weet zeker dat er in elke andere ploeg minimum 2 tot 3 sterkere atleten aanwezig waren dan bij ons, maar onze ploeg was wellicht het meest uitgebalanceerd. Ondanks het koude water, heb ik zelfs van het zwemmen genoten. Ik had tijd en energie te over om de troepen regelmatig te overschouwen en zag dat het goed was. Dankzij sterke beer Dirk, werden de mindere zwemmers met een stevig zetje van wat extra snelheid voorzien. Het zwemmen liep vlotter dan verhoopt wat resulteerde in de tweede zwemtijd bij de Masters.

Ik weet nu dat ik mijn collega’s dringend moet leren wisselen. Met beide wissels samen kunnen we nog makkelijk 45” tot een minuut winst maken. Niettemin heb ik me weer vooral stevig op de fiets geamuseerd. De fietsbenen zijn terug en ik had overschot waardoor ik mijn ploeg mooi op sleeptouw kon nemen. Door de superbe samenwerking en ondanks de moeilijke momenten onderweg realiseren we toch nog de derde fietstijd. Wellicht is deze tijd aangevuld met de wissels want ik vond onze masters echt wel sterk rijden!

En dan maar het loopnummer zeker. Het blijft harken voor mij. Door mijn achillespeesprobleem liep ik de laatste 6 weken voor de race in totaal amper 25km. En dan is het de ganse tijd krabben natuurlijk. Met PJ als metronoom hadden we toch en erg solide loopproef. Wat traditioneel ons slechtste onderdeel is, bleek ons de besttijd bij de masters en dus de eindwinst op te leveren. Ik zal nog wat minder moeten trainen zeker!?!

Als puntje bij paaltje komt, heb ik me eigenlijk alleen maar geweldig geamuseerd met een aantal toffe peren. Wat het resultaat ook mogen zijn, dat is nu even leuk meegenomen, maar dat is natuurlijk allemaal zeer relatief. De beker is anders best wel mooi! Wat mij vooral interesseerde is dat ik na een echt “kut-jaar” door mijn spastisch darmsyndroom en de kwetsuren (schouder en achilles) van afgelopen winter, gewoon weer een beetje triatleet voel in plaats van “patient”. Want al de rest is gewoon een leuk circus voor een dag waar wij gewoon één van de vele acts waren!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Kampioenenbal!  comments 
formats

Zo blij!

Published on April 24, 2017 by

 Ik ben zo blij, zo blij, … en de rest van dit onvergetelijke carnavalslied zal ik jullie best besparen. Maar het is wel zo. Ik heb gisteren voor het eerst in 5 weken nogmaals over het uur kunnen lopen. Dat stelt niet zo veel voor en dat weet ik ook maar na een winter hard werken, word je van niets meer moedeloos als het krijgen van een blessure vlak voor het seizoen voor de deur staat. De bike en run van maart was dus nefast voor mijn achillespees. Het heeft me vijf dagen gekost om terug zonder, min of meer, pijn te stappen, laat staat enkele weken om te kunnen lopen.

En dan ben je een ganse winter bezig om uit je comfortzone te stappen, jezelf te pijnigen op training en vooral de snelheid op te krikken. Diezelfde bike en run wees nochtans uit dat mijn aanpak gewerkt had. Nooit liep ik sneller een 10km als die dag, weliswaar met de hulp van mijn kompaan, maar ik voelde dat die wel lekker liep. Nu, komende maandag start het nieuwe seizoen. En ik heb iets recht te zetten na vorig jaar. Al was het maar om voor mezelf te bewijzen dat ik nog steeds loon naar werken krijg. De motor doet het nog, ik krijg alleen steeds meer blutsen in mijn carrosserie!

Ik heb het in het verleden nog gezegd, als jezelf systematisch toelegt op iets dan zal het resultaat zeker komen. Ik heb me rustig en kalm voorbereid op het seizoen. Maar de winter was verre van ideaal. Van november tot januari geen meter gezwommen en ook nu nog begint mijn schouder op te spelen na een 1500-tal meter. Maar ik kan de trainingen al afmaken! Het fietsen is zowat het enige dat dit taaie lijf het beste aankan en nu de looptrainingen terug kunnen starten, kan ik misschien, met het nodige geduld, nog wel iets maken van dit seizoen.

Ik kijk uit naar maandag. Traditioneel starten we met het BK Ploegentriatlon en dit jaar is gewoon de ambitie om Belgisch kampioen bij de veteranen te worden. Niks meer en niks minder. We hebben een sterke ploeg in de breedte en ik ga er vanuit dat dat nu net het verschil maakt met de concurrentie. Als mijn tenen er niet afvriezen en dan zal het knallen worden!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Zo blij!  comments 
formats

Zelfpijniging

Published on March 16, 2017 by

Ik moet toegeven dat ik best wat nerveus rondliep afgelopen week. Een “bike en run” stond voor de eerste keer op mijn programma en ik wist echt niet wat ik er van moest verwachten. Mijn ‘partner in crime’ is sowieso een sterkere loper dan ikzelf dus ook daar kon ik al niet meteen mezelf mee geruststellen. Het concept is makkelijk: je loopt de ziel uit je lijf en wanneer dat niet meer lukt, vraag je aan je partner om even over te nemen zodat je kan uitrusten op de fiets terwijl hij al lopend hetzelfde doet. Doe dit maal 30, neem dat “je ziel uit je lijf lopen” redelijk letterlijk en weet dat de tijd op de fiets meestal te kort is om te recupereren en je weet dat dit niet meteen een aangename belevenis is. Wel een uitstekende training trouwens.

Enkele minuten voor de start sta ik nog rustig onnozel te doen met enkele clubgenoten. In mijn handigheid stap ik van een dorpel en sla ei zo na mijn voet om. Ik voel niks dus da’s een meevaller. Pieter-Jan komt als een raket in de massa op me afgestormd. Vrij indrukwekkend moet ik toegeven. Vooral ook omdat ik me in een zwerm mieren lijk te bevinden waar de über-mieren me voorbij komen gestormd. PJ liep me bijna voorbij maar ik ga als een speer achter de groep aan en merk al na 100m dat dat misschien niet meteen zo’n goed idee was. We wisselen snel en handig en na een keer of 10 beginnen we stilaan wat afscheiding te krijgen van onze rechtstreekse tegenstanders. Dit mede door een tussenversnelling van Pieter-Jan waardoor we op kop komen van een 4-tal koppels. De übers zijn reeds uit ons gezichtsveld verdwenen.

Mijn achillespees begint te zeuren. De wissels verlopen steeds vlotter en vlotter. We nemen stilaan 50m en 50m wordt stilaan 100m. Vlotte wissels op die ene na waar ik met één hand naast mijn stuur grijp waardoor mijn fiets iets wat scheef onder me door glijdt alsook mijn rechter teelbal richting linker keelgat met een fiets die de struiken induikt. Dit is een pijnlijke situatie. Ik vraag aan PJ om zijn beurt iets langer te maken. De man lijkt in mijn ogen op dat moment een echt loopwonder. Hij coacht en stuurt. Ik laat me leiden en tracht de, ondertussen, pijn in mijn achillespees te verbijten.

Mijn mindset is niet meer gericht op juiste houding, controle van de ademhaling en voeten niet omslaan maar wel op die ambetante pees. Ik loop de laatste 5km echt met stekende pijn en lijk bij regelmaat door mijn voet te zakken. Ik haal het in de sprint op het strand van het koppel dat nog stevig terugkwam. We ronden de race af op een 5de plaats. De 4 duo’s voor ons zijn gemiddeld 20 tot 30 jaar jonger. We staan dus mooi te blinken in de uitslag. Ik ben tevreden met de keuze van mijn partner want ik deed wel mijn ding maar hij was nog een pak sterker dan ikzelf. Ik ben tevreden over de vorm want de stukken die ik liep “zat er echt wel snee op”. Maar mijn achillespees is 5 dagen later nog steeds een probleem. Gewoon pijnloos stappen lukt bijna maar van lopen is de komende dagen zeker nog geen sprake. Jammer want ondanks het constant diep gaan, is dit echt wel een leuke manier van afzien. Een aanrader dus, ook hier mijn dank aan PJ, voor wie wat van zelfpijniging houdt!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Zelfpijniging  comments 
formats

Keerpunt

Published on February 6, 2017 by

 Dat het er zat aan te komen dat stond in de sterren geschreven. Mijn lichaam takelt af en dat van mijn zoon zie je elke dag sterker worden. Het is nooit mijn sterkste kant geweest om 5km keihard te knallen maar om eerlijk te zijn, had ik het liever nog wel een seizoen uitgesteld. Slaag krijgen van je zoon van 14 jaar is eerder een vreemde ervaring. Je weet dat het er zit aan te komen, je ziet de progressie die die gasten maken, je ziet dat lichaam groeien en toch blijf je in je zelf geloven als atleet.

Die jonge gast heeft me zeer gedaan. Starten en direct volle bak lopen, pffffff, nooit in mijn carrière heb ik het gevoel gehad dat mijn lichaam dat absorbeerde zoals het moest. Tijdens de race slaagde ik er nog in van het gat van een 50-tal meter terug toe te lopen. Even had ik zelf de moed om proberen er van weg te lopen, maar als die gasten zo’n tussenversnelling doen, is mijn turbo nog niet genoeg op toerental om mee te kunnen. Ik kwam uiteindelijk een 20-tal meter te kort om hem voor te zijn.
Eigenlijk ben ik ontzettend trots. Vorige week kwam hij nog thuis met een zwemtijd op 400m die ik zelf in mijn beste dagen nooit zwom. Mij rest alleen de fiets. Van oorsprong mijn sterkste discipline.

Maar zoals ik al zei blijft er vooral een gevoel van trots over. Die jonge man werkt hard, loopt mooi en heeft tijdens het sporten een keikop. Met andere woorden alles zoals het moet zijn. Als hij nu rustig blijft werken, veel snelheid traint en er vooral veel goesting blijft in hebben, dan gaat hij nog mooie resultaten boeken. God, wat ben ik trots op mijne kleine !

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Keerpunt  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit