formats

Challenge Roth – the after party

Published on August 2, 2016 by

Ik ben ontzettend blij dat ik de finish haalde maar schaamde me terzelfder tijd. Ik heb mijn lichaam zwaar op de proef gesteld. Een lichaam dat zich niet in de toestand bevond om (goed) te presteren. Beschaamd ook omdat ik mezelf en supporters heb teleurgesteld. Mijn vrouw en kinderen in de eerste plaats. Zij stonden mee op om 3.30u en kampeerden letterlijk 6u lang op hetzelfde plekje in de brandende zon, ze stelden hun vakantie met enkele dagen uit en kregen een fysiek wrak mee, toen die vakantie dan werkelijk begon. Die impact zal ik niet snel vergeten en er volgde dan ook menig gesprek hierover tijdens de eerste dagen van het verlof. Als atleet ben je zo in jezelf gekeerd dat je vaak vergeet wat andere mensen moeten opofferen om ‘jouw uit de hand gelopen hobby’ mogelijk te maken. Ik ben me hier sinds enkele jaren wel degelijk van bewust.

Ronny begeleidt me richting ziekenboeg en verplicht me min of meer om aan de baxter te gaan hangen. Hoewel ik me terug ok voel, speel ik het spel mee en doe alsof ik aan het zwalpen ben. De arts legt me op een bed en roept er een arts of verpleger in opleiding bij. Hij mag zijn eerste sonde steken. Joepi, ik mag nog deelnemen aan een experiment ook. De assistent mist mijn ader. Ik heb verdomme aders van een centimeter breed die, doordat ik erg droog en mager sta, nog boven op mijn vel liggen. Je kan ze bijna vastpakken. De arts grijpt in maar ook dat is niet veel beter. Mijn arm zal nadien nog 14 dagen blauw zien en pijn doen! Ook de inhoud van de 2 baxters zal niet lang in mijn lichaam blijven. Ik ga zo ongeveer 10x plassen tussen mijn finish en de volgende ochtend.  Het lijkt wel of mijn water gebroken is!

De dagen erna is het niet veel beter. Ik sukkel met de gewone kwaaltjes zoals altijd na elke full distance maar vooral de eerste dagen slaag ik er niet in om de 100m en 20 trappen tussen het zwembad en mijn vakantiehuisje in één keer te overbruggen. Ik moet regelmatig halt houden en snak nog steeds naar adem. Mijn middenrif blijft geblokkeerd, ik zie regelmatig letterlijk sterretjes en krijg geen hap door mijn keel. Ik verlies zelfs nog gewicht in de dagen volgend op Roth. Lachen, niezen en hoesten, het doet allemaal verschrikkelijk pijn.

Maar laten we dit nu eens langs de positieve kant bekijken. Ik kreeg ongeveer 3.30u langer waar voor mijn geld dan Frodeno. Ik mocht onderweg langer genieten, genoot technische en medische assistentie. Het veel te dure inschrijvingsgeld heb ik deze keer en voor het eerst in mijn carrière dus toch een beetje gecompenseerd!
Ik heb echtig, plechtig, waar genoten van de steun van ploeggenoten en supporters. Edwin en Jurgen waren noch de vurigste, noch de hevigste maar wel de trouwste supporters!
Ik liep voor het eerst in Roth meer in de schaduw dan in de zon. Want later doorkomen heeft zo zijn voordelen en vooral ik deelde mijn wandeling met wel honderden andere wandelaars op weg naar de finish.
Ik weet nu wat me te doen staat in toekomst met mijn medische toestand want ging ondertussen langs bij sportarts en osteopaat om hun advies in te winnen. Ik zal sterk zijn in mijn volgende race! En wat Roth betreft, 2009 en 2011 waren Grand cru jaren. Misschien moet ik gewoon maar eens andere wijngaarden opzoeken!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – the after party  comments 
formats

Countdown to Roth

Published on July 12, 2016 by

Nog vijf dagen te gaan en het is weer zo ver. Ik tel af. Ik heb het traditioneel deze periode erg lastig. De zin om te trainen is meer dan ooit terug, de conditie is prima, ik voel me frisser in mijn vel en bij elke versnelling moet ik me constant inhouden. Dat voelt goed maar rusten is het enige wat nu in deze laatste week nog iets oplevert. Voor de niet-atleten onder ons, betekent dit zo veel als “relatief” rusten. We behouden het aantal trainingen per week, maar verkorten zowel de duur van de training als de duur van de versnellingen. Op zich betekent dit dat je nog dagelijks traint maar het is, zeker in vergelijking met de 6 weken ervoor, telkens toch zo snel gedaan hé!

Ik ben erg blij dat ik mag, maar vooral kan starten in Roth. Het zag er in februari en maart echt wel erg precair uit. Het lichaam wilde niet maar vooral in je hoofd blijft dat stevig doorspelen. Ik zou kunnen zeggen dat ik gewoon blij ben dat ik gezond aan de start sta, maar de mensen die me een beetje kennen weten dat mijn ambitie, nu de conditie terug goed is, weer wat verder reikt. Het is moeilijk om voorspellingen te doen en daarom ga ik me daarvan onthouden.

De huidige conditie zegt me wel dat ik zo’n minuutje trager zal zwemmen dan normaal. Met mijn nieuwe wetsuit hoop ik dat minuutje weer te compenseren. De lactaattest fietsen bevestigde wat ik al voelde. Ik zit op het zelfde niveau als andere jaren. Toch heb ik heel wat minder volume getraind. Het is dus af te wachten of ik het ook tot de laatste kilometer aan mijn normale tempo trek. En wat het lopen betreft, ben ik wellicht het meest onzeker. De trainingen lopen wel zoals het hoort maar je bent in je marathon zo afhankelijk van het feit of je al dan niet fris van je fiets komt. Afwachten maar wat het zal geven.

Ik heb er alvast zin in. Een belangrijke, misschien wel de belangrijkste voorwaarde om een goede wedstrijd te doen. Mogen starten in zowat de mooiste race in de wereld moet je koesteren. Je wordt het wat gewoon als je al heel wat wedstrijden achter de kiezen hebt maar van zodra je in die andere races start weet je dit weer meer te appreciëren. Daarom kijk ik vooral uit naar dat “te gekke” publiek in Roth. Verder zal ik mijn race vooral indelen op basis van ervaring, talent en doorzetting. Hoeveel procent van elk, is op dit moment een grote vraag. I’m ready to rumble in Roth. I’m not the greatest but I will shure do my “stinkende” best!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Countdown to Roth  comments 
formats

Loopefficiëntie

Published on June 21, 2016 by

 Het begint stilaan te korten. Nog een viertal weken en de grootste en wellicht belangrijkste race van Europa gaat van start. Frodeno zou het wereldrecord van Raelert willen breken. Ik was er toen bij in 2011. Eerlijk gezegd was het vrij indrukwekkend. Ik kruiste Andreas Raelert op km 7 en hij was op km 18. Zijn passen straalden vertrouwen uit, onverstoord een haast perfecte tred, precies zwevend over de grindwegen. Zoals gezegd echt wel indrukwekkend. Hoewel mijn slechte timing om op dat moment al lopend mijn volle blaas te ledigen met camera’s in zijn zog, er ook wel iets mee te maken zal gehad hebben. Al bij al zie je aan een atleet wanneer hij een grootste prestatie aan het neerzetten is. De lichaamstaal van Raelert deed me, hoewel er ruimte genoeg was, een stap opzij zetten zodat hij vrije baan kreeg.

Nochtans is dat niet evident in het laatste gedeelte van een race.  Vermoeidheid treedt op, je vorm valt uit elkaar en je tempo vertraagt. Terwijl dat het efficiënt lopen bij de start van de marathon nochtans zonder moeite ging, kan het een paar kilometer verder, plots voelen alsof je amper de ene voet voor de andere krijgt gezet. Wanneer je loophouding begint in elkaar te zakken, zal de efficiëntie van de zuurstofopname van je werkende spieren bij een bepaald tempo, ook een duik nemen.

Bij een onderzoek bij een groep lopers, werd eerst hun quadriceps en hamstrings getest op uithoudingskracht. Vervolgens werden ze op een loopband onderworpen aan twee tests. Een eerste test liepen ze aan een vast tempo over een aantal kilometer. Bij een tweede test liepen ze in het midden van hun run gedurende 4 minuten op VO2max tempo. Niet verwonderlijk ging de loopeconomie veel sterker achteruit in de tweede run waar de hoge intensiteit was opgenomen, dan in de steady-staterun.

Mensen met een hogere uithoudingskracht in de spieren, behouden hun loopefficientie beter dan hun zwakkere tegenhangers. Als de loophouding correct is, is er minder compensatie van de loopmechanica. Minder compensatie betekent ook minder onnodige (bij)bewegingen. En indien je minder last hebt van zwakke spieren dan zullen de grotere spieren ook minder snel moe worden. Met andere woorden dit vertaalt zich in minder zuurstof dat door het lichaam vereist is voor het lopen aan een bepaald tempo. Dit wil zeggen, als je dan toch begint vermoeid te raken in het laatste deel van je race, hoe sterker de spieren zijn, hoe langer je zal kunnen blijven doorduwen. De sleutel is dus om vooral te voorkomen dat je vorm/houding verzwakt.

Krachttraining doen op zich is niet genoeg. Je zal je vooral moeten focussen om die spieren die het meeste werk doen zodat je, vooral in langere races, de verzwakking zolang mogelijk kan tegengaan. We zullen ons dus vooral moeten focussen op de gluteus, hamstrings, heupen en lage rug. Hierbij is specifieke krachttraining een must om de spieren die je in de krachthonk traint, te activeren. Wil je efficienter lopen, zal je dus de spieren in de juiste houding en vooral tijdens het lopen moeten trainen en in de race moeten behouden.

Kijk de video’s op Youtube van de snellere lopers (Alexander, Jacobs, Macca, …) er maar eens op na. Ze leggen allemaal de nadruk op het behoud van de juiste vorm tijdens het lopen. Ik weet wat me te doen staat in het laatste deel van mijn marathon. De voorbereidingsfase met bijhorende krachttraining en krachtuithouding is al achter de rug. Dat wereldrecord van 7:41:33 zal wellicht niet voor mij zijn.  Nu is het een kwestie van de focus op de juiste dingen te behouden!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Loopefficiëntie  comments 
formats

Meer van Meer!

Published on June 6, 2016 by

Hoe zal ik het zeggen. Tevredenheid overheerst maar anderzijds had ik er wel wat meer van verwacht. Vreemd ook dat een race steeds anders loopt dan de trainingen. Ik voelde me erg zwak in het zwemmen momenteel, waar ik vooral power en snelheid mis. Ik zwem, voor de opener van het seizoen, vreemd genoeg de pannen van het dak. Mijn nieuwe wetsuit moet echt wel sneller zijn want het gevoel zat niet ok. Constant het gevoel alsof ik aan het harken was. Vreemd maar dus tevreden over het eerste deel van de race.

Het fietsen liep op training prima. Wellicht heb ik wat weinig intensiteiten gedaan maar het liep dus wel. Bij het opspringen draaide het meteen lekker. Wind op kop een 7-tal atleten overreden maar dan stokte het. De motor draaide niet echt meer. Ik reed dezelfde snelheid wind af als wind op. Vreemd gevoel dat je de trappers niet meer rond krijgt. Twee man in het wiel profiteren lekker van mijn tempo. Ik mis de power om ze af te schudden. Het gevoel van “net niet” blijft overheersen tot het einde van de tweede ronde en dan slaat plots de turbo aan. Ik rij mijn derde ronde sneller dan mijn eerste twee. Het draait en ik voel power. Meer van dat graag!

Al van bij het afstappen sputtert de motor opnieuw. Ik voel me oververhit. Nochtans genoeg vocht opgenomen maar de warmte is ondertussen geland op mijn schouders. Ik haal amper 12,5km/u terwijl de ademhaling in overdrive is. Mijn hart reageert op dezelfde manier. Alle atleten die ik oprolde op de fiets, krijg ik reeds in de eerste kilometers over me heen. De sponsen en het water zullen me deugd doen. Ik raak terug wat gekoeld en slaag er in om het tempo op te trekken tot 13,3km/u. Nog niet wat het echt moet zijn. Maar na een kilometer of 6 slaat de motor dan toch terug aan. Ik loop bijna 15km/u en heb het gevoel dit tempo nog minstens een uur te kunnen volhouden.

Wat een vreemde wedstrijd zeg. Het lijkt wel of de turbo pas na lang aarzelen aanslaat en het gevoel was nooit echt super. Ik haal wel top 20 maar dat had zeker een top 15 kunnen zijn. Er is nog veel werk aan de winkel. Vooral veel meer snelheid en vooral veel meer dieper gaan op training. Na een erg miserabele winter dus van alles veel meer. Ik ben een stap vooruit maar de weg is nog lang richting Roth. Vooral van alles meer dus!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Meer van Meer!  comments 
formats

Loslaten

Published on May 10, 2016 by

 Het was me wel een bewogen weekendje zeg! De eerste wedstrijd van het seizoen bezorgde me de nodige stress. Normaal gezien leef ik hier heel ontspannen naar toe maar gezien mijn erbarmelijk trainingswinter, wist ik echt niet waar ik stond. Op de trainingen loopt het ook al niet zoals ik wil en ik voel me iets te vaak te moe, te loom en veelal lusteloos. Natuurlijk word ik dan drie dagen vooraf nog verkouden. Dan maar met wankelende benen en knikkende knieën richting Doornik afgezakt.

De week vooraf kreeg ik een minder leuke Twitter te lezen. Bepaalde atleten blijken het moeilijk te hebben dat ploegen enkele jaren vooruit denken en daar nu stilaan de vruchten van beginnen te plukken. De T3 competitie is big business en niet meer dan dat. Het ideale moment om je ploeg, je sponsors en je club te profileren voor de buitenwereld. We spelen volgens de regels van het spel en daar horen in een degelijke competitie, buitenlandse atleten bij.

Sinds een tweetal jaar trainen onze atleten samen met een aantal Engelse en Nederlandse atleten. Om onze ploeg in de breedte te versterken, een kwetsuur loert namelijk achter elke muur en we geven graag de kans aan onze atleten op een internationaal avontuur, werden deze atleten aangetrokken. Misschien is dit niet juiste woord, vermits we gewoon samenwerken op alle gebieden, helpen ze ons gewoon om zo goed mogelijk te scoren in deze competitie.

Harde woorden kan je het best counteren met krachtige daden. Hoewel de diskwalificatie van sommige ploegen een rol speelt in de einduitslag, en ik deze eerder betreur, hebben we toch een flink statement gemaakt. Met deze jonge en uiterst kwalitatieve atleten, eindigen we mooi 3de op het BK ploegentriatlon. Anderzijds blijft SMO de terechte winnaar en slaagt de federatie er opnieuw in om de competitie vroegtijdig kapot te maken. Alle sympathie voor de teams die de dupe zijn van deze historie. Vorig jaar zaten wij echter in hetzelfde schuitje. Het heeft ons een derde plaats gekost in de eindrangschikking.

Mijn eigen race verliep verrassend vlot. Ik had er zin in, mocht met leuk gezelschap de boer op en mijn lijf wou ook gewoon mee. Ik heb er plezier aan beleefd. De stress van afgelopen dagen viel letterlijk van mijn lijf tijdens de race maar was echt compleet als ik “mijn” jongens op het podium zag blinken. Als manager van het team zie je plots dat vele inspanningen van mezelf en anderen en slapeloze nachten niet voor niks zijn geweest. Ach ik moet het allemaal gewoon wat meer kunnen loslaten!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Loslaten  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit