formats

Eindelijk! Eindelijk! Eindelijk!

Published on August 29, 2016 by

Eindelijk eens een goede race geproduceerd. Eindelijk met een goed gevoel van de fiets gestapt. Eindelijk met een tevreden gevoel over de meet gelopen. In de vorige races was ik eerder een tinnen soldaatje in plaats van een ijzeren man. Je begint hoe langer hoe meer te geloven dat alle inspanningen die je op trainingen jezelf oplegt, voor niks zijn geweest. Het vreet aan je zelfvertrouwen en dat was in de race ook meteen merkbaar. Bij het zwemmen compleet mijn start gemist omdat ik op de verkeerde plaats lag en me liet wegdrummen. Nadien een blok van drie tragere zwemmers voor me die me belette mijn normale tempo te zwemmen. Dat ze toch eens allemaal op hun plaats gaan liggen volgens hun ‘eigen’ zwemniveau! Dan toch nog als 25ste uit het water. Het had beter gekund maar ik zie achteraf dat ik beter gezwommen heb dan de atleten van het zelfde niveau en veel tijd verloor heb op de ‘echte’ zwemmers in het pak.

En dan een hilarisch slapstick moment: om de één of andere reden, kies ik ervoor om twee opstaptechnieken met elkaar te combineren. Je voet op je pedaal willen zetten terwijl je je been al springend over je zadel zwaait en dan op dat laatste moment beslist om dat niet te doen, was geen goed idee. Ik lig onmiddellijk weer naast mijn fiets. Eén schoen ernaast, de ketting eraf en een bebloede voet en schouder. De adrenaline spuit wel uit mijn oren en ik beslis die dan maar te gebruiken op de fiets. Als ik de tuimelperte van mijn fietstijd aftrek, moet ik zowat de tweede fietstijd gerealiseerd hebben. Beter dus dan de uiteindelijk top 5 van de hele race. Ik kom glimlachend van mijn, gelukkig niet gehavende, ros. Vooral de laatste 2 km waren fijn. Ik zag nog een groepje van drie atleten rijden en dacht waarom er niet meteen op en er over. Ze waren lichtelijk verschoten! Ik kom als 4de van de fiets. Mijn race kan niet meer stuk.

De eerste 3km van het lopen, moet ik bekomen van mijn fietsnummer. Te enthousiast, te veel adrenaline, te veel power. Eindelijk nog eens! De warmte valt me ondertussen op mijn nek. Atleet na atleet snellen me voorbij maar toch kan het me weinig deren. Mijn zoont(je) Balte doet een fantastische job door me keer op keer water te geven wanneer nodig. Ik krijg ook regelmatig water toegestoken van Benny. Met hem heb ik al menig duel uitgevochten maar vandaag staat hij aan mijn kant. Ik ben blij dat hij er is. Een rechtstreekse concurrent die een makker wordt! De warmte heeft me nooit echt gelegen en brengt mijn, al beperkte loopkwaliteiten, nog zo’n 10-15% naar beneden. Ik sluit af met een degelijk loopnummer en haal nog een 14de plaats. Na alle miserie van de afgelopen maanden slaagde mijn lichaam er nog eens in om 2u op niveau te functioneren. Dit doet me meer deugd dan welk podiumplaats of wat dan ook. Dat ik eindelijk het gevoel heb dat triatlonnen en de bijhorende races nog mogelijk is. Dat ik weer plezier kan vinden in het ding dat ik al zo lang, zo graag doe. Ik voel me terug atleet en geen patiënt meer. Nog even uitstellen dat pensioen dus!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Eindelijk! Eindelijk! Eindelijk!  comments 
formats

Challenge Roth – en wat vooraf ging….

Published on August 2, 2016 by

Door mijn vakantie aansluitend op mijn race in Roth te nemen heb ik ongeveer twee weken kunnen kauwen op deze tekst. Al 100x heb ik hem in mijn hoofd herschreven maar ik ben vooral blij dat mijn vingers nu eindelijk hun lusten op het toetsenbord kunnen botvieren. Schrijven betekent voor mij loslaten. Het is een mooie uitlaatklep en ik raad het aan iedereen aan! De bedoeling was een miniverslagje te voorzien maar ik vrees nu al dat het anders zal uitdraaien. Ik voorzie een soap in drie delen. Ik hoop mijn lijdensweg met enkele leuke anekdotes te kunnen doorspekken, de lezer in mijn hoofd te laten kruipen en hopelijk een inspiratiebron te kunnen zijn. Dat laatste moet met de nodige kanttekening worden bekeken!

Op exact 4 april om 18u werd ik als patiënt met een “Spastisch colon” gediagnosticeerd. Mezelf patiënt noemen vond ik er zwaar over. Een persoon met spastische darmen die, meestal onder stress, wat extra beweging veroorzaken waardoor de stoelgang iets te vlot gaat, vond ik beter uitgedrukt. De arts raadde me aan om elke dag één Immodium te nemen om mijn diarree aanvallen te controleren. Tot zover de redenering voor een doorsnee persoon. Ik voelde me tot dan toe wel een atleet hoor, die op zijn minst gezegd, trainde voor een toch wel stevig en erg langdurige inspanning.
Elke dag een medicijn nemen, nee dat zag ik niet zitten dus ik probeerde periodes zonder. Soms met succes maar soms ook met heel wat minder succes. Je loopt letterlijk en figuurlijk leeg. Ik kan het gevoel nog het best omschrijven als de laatste 6u voor je met griep zit. Die uren voor de griep doorbreekt, voel je jezelf loom en je lijf doet zeer op plaatsen waar er precies iets sluimert of waar je vroeger breuken of ontstekingen hebt gehad. Ik bespaar jullie hierbij de ruime opsomming. Je hebt dus zin in niets meer maar vooral je sleept jezelf voort. Trainen is dan uitgesloten en ik kan je verzekeren doe je het toch, dan is dat zeker geen aanrader!

De laatste twee echte trainingen waren fantastisch. Ik liep tijden en trapte wattages die ik in jaren al niet meer voor elkaar kreeg. Ik droomde van een super prestatie en was vooral trots op me zelf dat ik me op slechts 3 maanden tijd zo goed had kunnen klaarstomen. Om progressie te maken moet je uit je comfortzone komen. Dat had ik, tijdens mijn goede dagen (lees: diarree vrije dagen) althans, meer dan één keer gedaan! Maandag avond echter een diarree aanval. Ik maak me geen zorgen. Ook dinsdag draait alles nog zoals het hoort. Ik voel me wel nog iets te moe. Nog 4 dagen rust voor de boeg dus geen zorgen. Woensdag en donderdag voel ik me een vod. Ik dacht dat ik een atleet was die gewoon meer rust nodig had. De diarree was immers al geruime tijd onder controle en ik zag mezelf al van bij de start geen “patiënt”. Ik kort de trainingen en het aantal versnellingen in. Dat ik misschien weer patiënt was kwam niet echt in me op en ik had ook geen zin om geconstipeerd aan de race te beginnen. Foute beslissing weet ik nu achteraf. De lijdensweg begint daar al. De twijfel en het mentale spel ook! Ik vertrek vol twijfels en met een lichaam op halve kracht richting Roth.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – en wat vooraf ging….  comments 
formats

Challenge Roth – the moment of truth

Published on August 2, 2016 by

Erg vreemd of vervreemd loop ik rond in de wisselzone. Met 8 clubgenoten staan we aan de start maar ik vind niemand. Ik maak ondertussen een Portugese vriend die naast me staat met zijn fiets en me vraagt hoe hij zijn helm, bril, truitje, … en zo verder moet hangen. Hij toont me de 94 mogelijkheden maar hier heb ik echt geen zin in. Ik vraag hem om van plaats te wisselen want zoals hij het voorstelt, kost het me erg veel moeite om zijn warboel niet van zijn fiets te stoten. Hij bedankt hiervoor vriendelijk maar ik wens hem veel succes en laat hem in zijn verdere denkproces. Uiteindelijk loop ik toch enkele SP&O’rs tegen het lijf en wens ze allemaal veel succes. “Genieten jongens, vergeet vooral niet te genieten van je race!” Ik sta zelf te daveren op mijn benen maar probeer dat even te vergeten door de ‘rookies’ te coachen. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Ik ben in goede vorm maar voelde me gisteren nog slapjes. Die twijfel hou ik voor mezelf.

Het startschot gaat en ik vertrek precies als een stier met een rode lap voor zijn ogen. Ik geniet niet maar vecht een robbertje uit met enkele andere atleten. Het water moet zo’n 100m breed zijn maar toch liggen ze graag boven op mij. Ik weet niet wat hun echte bedoelingen zijn maar na enkele schopjes en wat elleboogjes, slaag ik er in om wat te versnellen en uit de mensenzee los te komen. Ik kom stilaan in mijn ritme maar die eerste 500m heeft krachten gekost die ik liever in de laatste loopkilometers nog over had gehad. Na het keerpunt zet ik me zo snel mogelijk rechts. In de wandelgangen had ik opgevangen dat de stroming tegen de zijkant meer in het voordeel zou staan. Ik vind zelfs een lijn getekend op de bodem op 1m van de kant en kom nu echt op cruisesnelheid. Het zwemmen loopt vlotjes. Ik geniet nu wel en ontdek dat de luchtballonnen opgestegen zijn, dat de volgende wave voor heel wat extra deining in het water zorgt, dat een uitzinnige menigte boven op de brug staat en dat de vechtersbazen van bij de start nu in mijn voeten liggen. Mijn pret kan niet op. De laatste honderden meters voel ik me plots harken. Zwemtechnisch loopt het niet vlot en ik lig opnieuw met dezelfde mensen te wringen. Dit kost opnieuw krachten die ik hier niet wil verspelen. Na een dik uur zet ik voet aan wal. Niet slecht maar ook niet echt goed. Mijn race kan nu pas echt beginnen!

Ik ontmoet opnieuw mijn Portugese vriend. Hij is in gevecht met zijn truitje, helm, bril, … en alles valt op de grond zoals ik hem gezegd had. Nadat hij zijn eerste arm in een mouw wist te steken ben ik reeds ribbedebie! Mijn vurigste fans (Balte, Ben, Kevin en Tim) staan in de eerste bocht. Ik zwaai even en voor het eerst verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Zeker als een beetje verder mijn hevigste fans (Diede en mijn ega) staan te roepen. Ik voel me in mijn sas. De eerste kilometers word ik voorbij gevlogen door meerdere atleten. Ze vinden het ook nodig om dat wiel in wiel te doen. Hier doe ik niet aan mee en laat me rustig in mijn ritme komen. Het is niet hier dat je tijd wint maar later wel zal verliezen. Ik krijg gelijk want na 30km zie ik ongeveer 7 atleten hun straf uitzitten in de voorziene tent. Ik glimlach opnieuw want weet dat na hun tijdstraf van 4′ ze ook nog een km extra mogen lopen.

Het is tijd om aan te zetten. De benen vinden dat niet. Ik blijf zo’n 10watt onder de voorziene wattages maar de benen voelen alsof ik maximaal fiets. Dit is niet ok. Bij de eerst helling word ik opnieuw voorbij gereden door de atleten die ik net passeerde. Mijn volgende gelleke kauw ik naar binnen. Ik denk “nu al?”. Ik voel geen power en moet op elke hellende strook veel te veel terug schakelen. We zijn pas 20km ver? Mijn maag doet pijn en het voelt alsof ik mijn volgende banaan en gel met verpakking naar binnen slik. Nog steeds geen energie. Ik geef een eerste keer over. Dit betekent nog minder energie. Ik word nog steeds voorbij gereden door veel atleten. Dit is niet meer normaal. Ik trap amper 200watt. Dat is zo’n 30 – 40watt minder dan wat ik op training vlot en uren rond duwde. Het lijkt wel alsof er iemand aan mijn zadel hangt. Ik maak me zorgen. Solarberg opklauteren en genieten. Ik glimlach opnieuw. De uitzinnige massa doet je letterlijk en figuurlijk in een tunnel verdwijnen. Eens boven voel ik dat mijn velg de grond raakt. Lek achteraan, dat verklaart al iets! Ik begin aan de herstelling maar het voorziene schuim heeft nog te weinig druk om door het ventiel te stromen. Dan maar wat lucht bijvoegen en hopen dat het houdt. Ik krijg ondertussen een drinkbus naar mijn hoofd geslingerd. De man in kwestie komt zich na de race excuseren. Grappig want ik wist eigenlijk tijdens de race niet eens wie het was. Ik start terug met fietsen op een half lekke band. 100m verder staat een EHBO-post. Ik heb ondertussen reeds een uur barstende hoofdpijn. Ik krijg geen medicijnen want die mogen enkel door artsen worden gegeven. Dan maar weer verder. Weer 100m verder is een bikeshop. De mensen fiksen mijn tube en ik kan weer verder. De glimlach is weer ver te zoeken. Ik verdwijn verder in mijn negatieve spiraal.

Na 90km kom ik opnieuw mijn vurigste fans tegen. Ik zie het niet meer zitten maar voel me niet ziek genoeg om op te geven. Ik weet van 2014 wat dat pas echt met je mentale toestand als atleet doet. Ze overtuigen me om door te zetten. Ik zie de ontgoocheling op het gezicht van mijn zoon. Zijn gezicht zegt: “toch weer niet opnieuw zoals in 2014?” Ik besluit om puur op uithoudingstempo verder te rijden. Ik haal amper nog 180watt en krijg amper nog iets binnen, geef nog 3x over en maak nog enkele bezoekjes aan de aanwezige Toi Toi’s om mijn darmen de vrij loop te laten. Eindelijk een arts die net aan het inpakken is na een ernstig ongeval. Ik krijg, na een kleine discussie in mijn beste Duits, twee Ibobrufen’s en voel me na een kwartiertje iets beter. Ik rijd opnieuw lek. Ik heb ondertussen dus al zo’n 8x voet aan grond gezet. Het negatieve proces herhaalt zich keer op keer en ik blijk ook steeds minder lucht binnen te krijgen. Dit is niet het fietsnummer waarop ik had gehoopt.

Ik had met mijn ega afgesproken op km 4. Om haar niet ongeruster te maken, ik zat reeds een uur boven mijn normale tijden, besluit ik om toch zeker tot daar te lopen. De dame die me assisteert in de wisselzone haalt alles uit de kast om me zo snel en zo goed mogelijk te helpen. Ik stel haar gerust. Ik heb zeeën van tijd en ben alles behalve gehaast! De eerste kilometers lopen vlot. Ik ben verbaasd dat het zo soepel loopt. Na een tweetal kilometer kruis ik Frodeno. Ik was echter geen concurrentie voor hem vandaag. Hij zit op 4 km van de eindstreep en het lijkt alsof hij in zijn eerste kilometer van zijn zondag loopje zit. Niets aftekening op het gezicht, geen spatje verval, hij lijkt amper te ademen? Tja, het lijkt niet eerlijk verdeeld vandaag!

Ik houd halt bij mijn twee hevigste supporters. Beiden kijken me bezorgd aan. Van zodra ik stil sta voel ik me wel ok. Na een tiental minuten gezaag van mijn kant, overleg en flauwe grapjes, besluit ik dan toch maar aan te zetten voor de 18km. Ik loop weer vlot en haal Steven B bij. Ik zie dat hij aan het worstelen is. Ik tracht hem te coachen en verwacht van hem dat hij niet wandelt. Na 12km de volgende Toi Toi bezocht. Doet deugd op zo’n moment! Ik wandel buiten en Steven komt aangelopen. We steunen elkaar in deze moeilijke momenten. Toch moet ik hem na enkele km weer laten gaan. Ik ben leeg. Ik krijg amper lucht en loop nog zo’n 9km/u. De wandelpartijen tussenin worden steeds langer. Mijn vurigste supporters doen alsof ik de race van mijn leven aan het lopen ben. Ik moet er eigenlijk om glimlachen en houd iets verder opnieuw halt bij mijn ega. Mijn dochter is zichtbaar ontgoocheld. Ze kapt water over mijn hoofd zoals afgesproken en overhandigt me de resterende gellekes. Bij het aanzicht van de verpakking alleen al moet ik kokhalzen. Opnieuw overleg, opnieuw alles afwegen en opnieuw vertrek ik voor het volgende deel. Ik ben nog steeds lucide in het hoofd en dat doet mijn madam besluiten dat het misschien wel ok is om door te zetten.

Mijn middenrif zit volledig geblokkeerd. Ik krijg geen lucht. Loop een 100-tal meter aan 7km/u en moet dan noodgedwongen stappen. Zo gaat het door tot km 38. Ik zal en moet de finish halen. Op mijn hart na, laten het zowat alle lichaamsfuncties het stilaan afweten. Ik lijk wel de kerncentrale van Tihange. Een eerste alarm was de vermoeide armen, vervolgens de maag, dan weer diarree, dan hoofdpijn, dan het middenrif, hyperventilatie, … All systems shut down! Hoe minder lichaamsfuncties het nog deden, hoe sterker de wil werd om die finish te halen.

Op km 38 komt mijn maatje Ronny aangelopen. Hij moet constant inhouden en kan best veel beter dan mijn tempo maar wil me helpen de finish te halen. Eeuwig dank Ronny! De mensen in het centrum van Roth zijn al lang naar huis. De enkelingen zijn dolenthousiast om ons te zien. Ze supporteren alsof we een wereldrecord aan het vestigen zijn. Ik kijk Ronny aan en samen slikken we de eerste waterlanders weg. De laatste 150m tracht ik te lopen, hand in hand met Ronny en mijn dochtertje. Ik haal de finish, de T-shirt, mijn medaille, het bierglas, de oorkonde en laat de tranen lopen. Dit zal een tijd nazinderen!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – the moment of truth  comments 
formats

Challenge Roth – the after party

Published on August 2, 2016 by

Ik ben ontzettend blij dat ik de finish haalde maar schaamde me terzelfder tijd. Ik heb mijn lichaam zwaar op de proef gesteld. Een lichaam dat zich niet in de toestand bevond om (goed) te presteren. Beschaamd ook omdat ik mezelf en supporters heb teleurgesteld. Mijn vrouw en kinderen in de eerste plaats. Zij stonden mee op om 3.30u en kampeerden letterlijk 6u lang op hetzelfde plekje in de brandende zon, ze stelden hun vakantie met enkele dagen uit en kregen een fysiek wrak mee, toen die vakantie dan werkelijk begon. Die impact zal ik niet snel vergeten en er volgde dan ook menig gesprek hierover tijdens de eerste dagen van het verlof. Als atleet ben je zo in jezelf gekeerd dat je vaak vergeet wat andere mensen moeten opofferen om ‘jouw uit de hand gelopen hobby’ mogelijk te maken. Ik ben me hier sinds enkele jaren wel degelijk van bewust.

Ronny begeleidt me richting ziekenboeg en verplicht me min of meer om aan de baxter te gaan hangen. Hoewel ik me terug ok voel, speel ik het spel mee en doe alsof ik aan het zwalpen ben. De arts legt me op een bed en roept er een arts of verpleger in opleiding bij. Hij mag zijn eerste sonde steken. Joepi, ik mag nog deelnemen aan een experiment ook. De assistent mist mijn ader. Ik heb verdomme aders van een centimeter breed die, doordat ik erg droog en mager sta, nog boven op mijn vel liggen. Je kan ze bijna vastpakken. De arts grijpt in maar ook dat is niet veel beter. Mijn arm zal nadien nog 14 dagen blauw zien en pijn doen! Ook de inhoud van de 2 baxters zal niet lang in mijn lichaam blijven. Ik ga zo ongeveer 10x plassen tussen mijn finish en de volgende ochtend.  Het lijkt wel of mijn water gebroken is!

De dagen erna is het niet veel beter. Ik sukkel met de gewone kwaaltjes zoals altijd na elke full distance maar vooral de eerste dagen slaag ik er niet in om de 100m en 20 trappen tussen het zwembad en mijn vakantiehuisje in één keer te overbruggen. Ik moet regelmatig halt houden en snak nog steeds naar adem. Mijn middenrif blijft geblokkeerd, ik zie regelmatig letterlijk sterretjes en krijg geen hap door mijn keel. Ik verlies zelfs nog gewicht in de dagen volgend op Roth. Lachen, niezen en hoesten, het doet allemaal verschrikkelijk pijn.

Maar laten we dit nu eens langs de positieve kant bekijken. Ik kreeg ongeveer 3.30u langer waar voor mijn geld dan Frodeno. Ik mocht onderweg langer genieten, genoot technische en medische assistentie. Het veel te dure inschrijvingsgeld heb ik deze keer en voor het eerst in mijn carrière dus toch een beetje gecompenseerd!
Ik heb echtig, plechtig, waar genoten van de steun van ploeggenoten en supporters. Edwin en Jurgen waren noch de vurigste, noch de hevigste maar wel de trouwste supporters!
Ik liep voor het eerst in Roth meer in de schaduw dan in de zon. Want later doorkomen heeft zo zijn voordelen en vooral ik deelde mijn wandeling met wel honderden andere wandelaars op weg naar de finish.
Ik weet nu wat me te doen staat in toekomst met mijn medische toestand want ging ondertussen langs bij sportarts en osteopaat om hun advies in te winnen. Ik zal sterk zijn in mijn volgende race! En wat Roth betreft, 2009 en 2011 waren Grand cru jaren. Misschien moet ik gewoon maar eens andere wijngaarden opzoeken!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – the after party  comments 
formats

Countdown to Roth

Published on July 12, 2016 by

Nog vijf dagen te gaan en het is weer zo ver. Ik tel af. Ik heb het traditioneel deze periode erg lastig. De zin om te trainen is meer dan ooit terug, de conditie is prima, ik voel me frisser in mijn vel en bij elke versnelling moet ik me constant inhouden. Dat voelt goed maar rusten is het enige wat nu in deze laatste week nog iets oplevert. Voor de niet-atleten onder ons, betekent dit zo veel als “relatief” rusten. We behouden het aantal trainingen per week, maar verkorten zowel de duur van de training als de duur van de versnellingen. Op zich betekent dit dat je nog dagelijks traint maar het is, zeker in vergelijking met de 6 weken ervoor, telkens toch zo snel gedaan hé!

Ik ben erg blij dat ik mag, maar vooral kan starten in Roth. Het zag er in februari en maart echt wel erg precair uit. Het lichaam wilde niet maar vooral in je hoofd blijft dat stevig doorspelen. Ik zou kunnen zeggen dat ik gewoon blij ben dat ik gezond aan de start sta, maar de mensen die me een beetje kennen weten dat mijn ambitie, nu de conditie terug goed is, weer wat verder reikt. Het is moeilijk om voorspellingen te doen en daarom ga ik me daarvan onthouden.

De huidige conditie zegt me wel dat ik zo’n minuutje trager zal zwemmen dan normaal. Met mijn nieuwe wetsuit hoop ik dat minuutje weer te compenseren. De lactaattest fietsen bevestigde wat ik al voelde. Ik zit op het zelfde niveau als andere jaren. Toch heb ik heel wat minder volume getraind. Het is dus af te wachten of ik het ook tot de laatste kilometer aan mijn normale tempo trek. En wat het lopen betreft, ben ik wellicht het meest onzeker. De trainingen lopen wel zoals het hoort maar je bent in je marathon zo afhankelijk van het feit of je al dan niet fris van je fiets komt. Afwachten maar wat het zal geven.

Ik heb er alvast zin in. Een belangrijke, misschien wel de belangrijkste voorwaarde om een goede wedstrijd te doen. Mogen starten in zowat de mooiste race in de wereld moet je koesteren. Je wordt het wat gewoon als je al heel wat wedstrijden achter de kiezen hebt maar van zodra je in die andere races start weet je dit weer meer te appreciëren. Daarom kijk ik vooral uit naar dat “te gekke” publiek in Roth. Verder zal ik mijn race vooral indelen op basis van ervaring, talent en doorzetting. Hoeveel procent van elk, is op dit moment een grote vraag. I’m ready to rumble in Roth. I’m not the greatest but I will shure do my “stinkende” best!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Countdown to Roth  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit