formats

Lentekriebels

Published on April 5, 2016 by

De lente is in het land en dat voel ik aan mijn lijf. Gisteren een ganse dag in het ziekenhuis doorgebracht. De geplande colonscopie heeft niets opgeleverd. De arts vond niets, wat op zich goed is, maar heeft dan ook weinig verklaring voor mijn aanhoudende, nogal vlotte, stoelgang. Ik zou plots met spastische darmen zijn komen te zitten. Oorzaak is onbekend maar stress is wel een factor die een rol speelt. Vanaf nu moet ik dagelijks één Immodium nemen om de transit te verlengen. Ambetant probleem voor een triatleet want ik verlies te gemakkelijk vocht zelfs zonder spastische darmen.

Maar zoals gezegd kriebelt het en de beste manier om stress te verminderen is goed plannen en mijn sportieve toekomst uitstippelen. Ik koos ondertussen een viertal voorbereidingswedstrijden (BK ploegen in Doornik, ½ marathon Elewijt, de ¼ Triatlons van Meer en Retie) en twee toertochten (La Chouffe Classic en Limburg Classic) om mijn fietsen wat scherper te krijgen. Ik heb er ontzettend veel zin in maar weet terzelfdertijd dat mijn ambities misschien best wat worden bijgesteld. De winter heeft me geleerd dat mijn lijf niet helemaal mee wou. Dat wil zeggen dat ik al blij zal zijn als ik gezond aan de start mag staan in 1/1 van Roth. Mijn ervaring moet mijn gebrek aan training dan maar compenseren (wellicht in mijn dromen!).

De lente doet wat met een mens. Ik voel me blij en opgelucht. Sluit het skiseizoen met een ongelofelijk glimlach af en denk vooruit. Ik heb me ondertussen van mijn overtollige winterdons ontdaan en hoop in de komende weken dat dat ook met het wintervet gebeurt (hoewel dat dit jaar best wel meevalt). Mijn bikes staan tiptop te blinken in de garage en mijn nieuwe wielen zijn besteld. Nu nog een nieuwe wetsuit en ik zal als een vis door het water vliegen. I’ll be back!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Lentekriebels  comments 
formats

Miserie deel II

Published on February 15, 2016 by

De problemen blijven aanhouden. Fysiek lukt het me momenteel niet om meer dan 10u per week te trainen. Slechts een 6-tal trainingen per week kan ik momenteel aan. Meer werkt nefast voor de recuperatie. Intensieve trainingen vragen meer dan het dubbele aan recuperatie. Ik maak me zorgen over de staat van paraatheid. Plannen moeten worden gesmeed en het seizoen is nu echt niet ver meer af. Hopelijk brengt mijn zoveelste bezoek aan een arts, in dit geval de maag-darmspecialist, raad.

Ongeveer twee weken lang heb ik me opgeladen met extra voedingssupplementen. Vitamine C, magnesium en ORS werden dagelijks gebruikt om gewoon wat trainingen te kunnen afwerken. Ik legde de nadruk op extra vocht want ook dat is blijkbaar erg moeilijk bij te houden als je ondertussen al zo’n twee maand en half, met een te vlotte stoelgang rondloopt. Ik verlies ook gewicht.

Voorlopig dien ik me te beperken tot rustige duurtrainingen. Van zodra ik versnellingen maak, voel ik dat het er nog steeds in zit maar dat ik tijdens de training zelf al niet meer recupereer. Vanaf de 4de versnelling of zoiets, gaat het tempo naar beneden en moet ik me forceren om het tempo, dat eerst van zelf kon worden aangehouden, te handhaven. Het maakt niet uit of dit versnellingen zijn ver onder, op of boven de lactaatdrempel.

Het begint zo stilaan in mijn hoofd te spelen. Het mentale aspect begint steeds meer mee te spelen. Ik begin stilaan te denken dat er me ergere zaken te wachten staan en bereid me hierop ook stilaan voor. Ik ken men lichaam en ik weet wat wel en niet kan en vooral wanneer. Momenteel is het niet belastbaar of toch slechts in beperkte mate. Ik heb geen lichaam van een atleet meer maar dat van een gewone sterveling. Het kost me moeite om hier mee om te gaan. Tijd zal raad brengen. Tijd moet raad brengen.  Ik verlang naar de dagen dat ik atleet was!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Miserie deel II  comments 
formats

Miserie troef!

Published on January 21, 2016 by

 Het is tijd om alle kaarten op tafel te gooien. Mijn lichaam functioneert niet zoals het hoort en dat is nu al enkele weken aan de gang. De ene verkoudheid is nog niet volledig over of de volgende zet zich alweer in gang. Ik heb zowat een ganse boom aan papier vol gesnoten en in mijn gezicht beginnen zich diepe groeven af te tekenen van het schuren hiervan. Als ik naar mijn trainingen kijk is dit met evenveel hoogtes als laagtes momenteel.

Het grootste probleem zit in mijn darmflora en fauna. Ik heb de indruk dat alles wat verwelkt is daar beneden en dat de beestjes de overhand hebben genomen. Ondertussen loop ik al een zestal weken met diarree rond. Dan weer hevig dan weer niet de moeite waard om er over te spreken. Drie kuren van verschillende pillen later, is het fenomeen nog steeds niet bedwongen. Laat me de details besparen maar het verhaal over mijn gezicht kan je doortrekken naar andere delen van mijn lichaam.

Tijdens het trainen haal ik mijn normale tempo’s wel. Op zich is dat goed nieuws maar ik moet iets te veel rustdagen inlassen om systematisch te kunnen trainen. Mijn hartslagen zijn ook met momenten hoger dan zou mogen. Ik hap regelmatig naar lucht. Maar vooral de recuperatie laat te wensen over. Het lijkt alsof het diarreeverhaal mijn lichaam leeg zuigt. Ik word dan wel een dagje ouder maar de terugval is iets te spectaculair. Tijd om actie te ondernemen wil ik nog iets van mijn komende seizoen maken, zou je denken.

En dan heb je die verdomde rug.  Lage rugpijnen lijken me al maanden te tergen. Langer dan 15′ rechtstaan op dezelfde plaats lukt me niet.  Een uurtje lopen kost me inspanning.  Het betert maar niet.  Mijn buik en rugspieren zouden nochtans stilaan terug voldoende op tonus moeten staan.  Ik deed al in jaren niet zoveel stabilisatiewerk.  Dan toch  volledig versleten?

Momenteel maak ik me vooral zorgen. Zorgen over mijn algemene gezondheid. Bloeduitslag en bijhorende darmonderzoeken waren negatief dus dat is al ok. Afspraken met artsen volgen zich razendsnel op. De vele mogelijke oorzaken en gevolgen spelen momenteel door mijn hoofd. Het maakt me gek. Zelfs tijdens trainingen kan ik het maar moeilijk van me afzetten. Mijn maten zien en voelen mijn bezorgdheid. De weg naar een gezond en trainbaar lichaam is nog lang. Ik hoop kortelings met betere kaarten in de hand te zitten!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Miserie troef!  comments 
formats

“De-training”

Published on November 23, 2015 by

 Slechts 1,5 maand geleden leek ik wel op de top van mijn kunnen. Ondertussen sleep ik mijn lijf en leden van de ene training naar de andere en er zal nog veel water naar de zee moeten vloeien alvorens ik terug dat super fitte gevoel zal hebben. Het weer, de decompensatie van een lang en zwaar seizoen, de geneugdes des levens, gezin en heel wat andere factoren krijgen prioriteit op dit moment. Je kan je zelf de vraag stellen waarom ons lichaam zo snel in een vorm van “detraining” komt en of dit positieve of negatieve gevolgen voor het volgende seizoen zal hebben.

Ergens is het heel simpel: de boog kan niet altijd gespannen zijn en de inspanning levert niet altijd ontspanning op. Door wedstrijdgericht te trainen, ga je als atleet mentaal al heel wat inspanningen moeten leveren om de training vol te houden, te letten op je voeding en hyper gemotiveerd aan de start van een race te staan. Op het einde van een veeleisend seizoen is het dus niet meer dan normaal dat je even van die spanning af wil en je dus overlaat aan andere interessante dingen in het leven.

Maar wat zijn nu de lichamelijke gevolgen van niet trainen of “detraining”. Een viertal dagen niets doen, zal je lichaam alleen maar goed doen want het krijgt extra rust. Maar vanaf dan kan het heel snel bergaf gaan, hoewel dat dit individueel heel verschillend kan zijn. In de eerste 12 dagen van inactiviteit zal je VO2 max met 7% achteruitgaan doordat het hart onmiddellijk verminderd in staat zal zijn om het bloed rond te pompen door het effect van “detraining”. Nog een extra maand of meer zorgt voor een verdere daling van zo’n 16%.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Je lichaam in “detraining” brengen kan je zelfs helpen om beter te pieken in het komende seizoen. Je kan je lichaam namelijk trainen op twee manieren. Eerst en vooral kan je het bloedvolume of de hoeveelheid bloed waarmee het hart zich kan vullen, door training verhogen. Het tweede wat we kunnen doen door training is de grootte van het hart beïnvloeden zodat het meer bloed kan pompen. De eerst verandering is een biochemische verandering de tweede is een structurele. Het trainen van de basis door pure uithoudingstraining zorgt vooral voor de structurele wijzigingen in het hart. Vandaar dat vele uithoudingsatleten op termijn een sporthart krijgen. Het trainen van intensieve intervallen verbetert dan weer vooral de biochemische factoren.

De “detraining”, vooral bij doorwinterde atleten, heeft dus vooral te maken met de biochemische veranderingen die in je lichaam optreden. Als we meer in detail kijken naar de verschillende structuren in je lichaam die prestatie mogelijk maken, dan zien we dat onderzoek heeft uitgewezen dat de densiteit van de capillairen, de ratio van de spiervezels en de grootte van ons hart helemaal niet zo spectaculair achteruitgaat. Zelfs 12 weken na het stoppen van de trainingen zien we nog geen verschil of achteruitgang bij deze hogergenoemde prestatiebepalende factoren.

De biochemische veranderingen zijn dus een beetje de “ducktape” van ons prestatiesysteem. Mits enkele weken van zeer intensieve training kan je, als je hart structureel voldoende ontwikkeld is, dus zeer snel terug op een zeer hoog niveau presteren. Maar zoals we allemaal weten gaat dit echter geen goede oplossing betekenen op lange termijn. Vandaar dat basistraining de bouwstenen blijven vormen voor een degelijk en uitgebreid seizoen.

Enkele weken rustig aan doen en je lichaam zowel mentaal als fysiek wat rust gunnen, geven je meer mogelijkheden om op een hoger niveau te presteren. Blijf je continu, maw het hele jaar door, presteren en trainingen doen op het zelfde niveau, dan ga je wellicht slechts 75-80% van je mogelijkheden benutten. Wil je die ene super dag / piek waar alle puzzelstukjes in elkaar vallen dan is de decompensatie op het einde van het seizoen een dikke aanrader!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on “De-training”  comments 
formats

Boerenjaar

Published on November 7, 2015 by

Iemand zei me afgelopen week dat ik een echt “boerenjaar” achter de rug heb. Misschien is dat wel zo maar ik wil hier niet vervallen in een opsomming van resultaten en tijden om dan mezelf te gaan verheerlijken. Anderzijds deed ik een seizoen met 7 wedstrijden, voorbereidingswedstrijden niet inbegrepen, waarvan ik 6x op het podium stond. Mijn twee piekwedstrijden (1/2 van Stein en Hawaii Special in Keulen) schreef ik telkens op mijn naam in de veteranencategorie, die categorie waar ik toch min of meer met gelijk wapens strijd, en als kers op de taart won ik die laatste wedstrijd ook overall. Daar moet je dan zo oud voor geworden zijn, daar moet je dan over de jaren zo veel tijd en energie in gestoken hebben en dan is een mens tijdens de wintermaanden al eens wat minder gemotiveerd en traint wat minder gedreven en plots beleef ik de dag van mijn leven.

Het is me, zo’n boerenjaar tenminste, op die 15 jaar in de triatlonsport nog maar 3x overkomen. De eerste keer in 2004 waar ik er in slaagde om meermaals onder de ’40 te lopen. Een kaap die me nog steeds moeilijk te ronden valt. Een tweede keer in 2009 toen ik voor het eerst op de Ironmanafstand een degelijk resultaat wist neer te zetten en realistische ambities mocht koesteren richting Hawaii.

Ik blijf echter met de vraag zitten hoe ik top kan zijn in de drie disciplines. Al jaren experimenteer ik met mijn lichaam om te zien hoe het zich aanpast aan training. Ondertussen slaag ik er in om, op slechts enkele weken tijd, een piekvorm te bereiken maar nooit lukt me dat in de drie disciplines tegelijkertijd. Zo was ik in Stein prima in het zwemmen en het lopen. Ik liep er de ½ marathon van mijn leven maar ik bleef wat onder mijn niveau in het fietsen. In Keulen zwom ik nooit beter en het fietsen, ’t ja soms heeft een mens zo van die superdagen. Maar het lopen was dan weer meer ploegen geworden. Een stijl waarvoor ik bekend sta en waaraan ik al jaren aan het werken ben.

Het lichaam zag nochtans af. Ik eindigde net als vorige jaar met enkele slepende blessures. Te klein om ervoor op rust te gaan maar ik ondervind er wel constant hinder van. De schouder- en achillespeesblessure hebben ondertussen het pleit verloren en functioneren terug wonderwel. Mijn rug is een ander andere paar mouwen. Ik vind het lastig om als ex-turner te moeten vaststellen dat mijn buik en rugspieren te zwak zijn om de vele zwem-, fiets en loopkilometers aan te kunnen. Mijn eerst job is nu om terug pijnvrij te raken zodat ik ’s nachts niet meer wakker wordt van de houding waarin ik, wellicht verkeerdelijk, lig. Zwoegen op, naast en onder de oefenbal. Foamrollen tot het pijn doet en buikspieren trainen tot het brandt. Werk aan de winkel dus deze winter!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Boerenjaar  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit