formats

Loopefficiëntie

Published on June 21, 2016 by

 Het begint stilaan te korten. Nog een viertal weken en de grootste en wellicht belangrijkste race van Europa gaat van start. Frodeno zou het wereldrecord van Raelert willen breken. Ik was er toen bij in 2011. Eerlijk gezegd was het vrij indrukwekkend. Ik kruiste Andreas Raelert op km 7 en hij was op km 18. Zijn passen straalden vertrouwen uit, onverstoord een haast perfecte tred, precies zwevend over de grindwegen. Zoals gezegd echt wel indrukwekkend. Hoewel mijn slechte timing om op dat moment al lopend mijn volle blaas te ledigen met camera’s in zijn zog, er ook wel iets mee te maken zal gehad hebben. Al bij al zie je aan een atleet wanneer hij een grootste prestatie aan het neerzetten is. De lichaamstaal van Raelert deed me, hoewel er ruimte genoeg was, een stap opzij zetten zodat hij vrije baan kreeg.

Nochtans is dat niet evident in het laatste gedeelte van een race.  Vermoeidheid treedt op, je vorm valt uit elkaar en je tempo vertraagt. Terwijl dat het efficiënt lopen bij de start van de marathon nochtans zonder moeite ging, kan het een paar kilometer verder, plots voelen alsof je amper de ene voet voor de andere krijgt gezet. Wanneer je loophouding begint in elkaar te zakken, zal de efficiëntie van de zuurstofopname van je werkende spieren bij een bepaald tempo, ook een duik nemen.

Bij een onderzoek bij een groep lopers, werd eerst hun quadriceps en hamstrings getest op uithoudingskracht. Vervolgens werden ze op een loopband onderworpen aan twee tests. Een eerste test liepen ze aan een vast tempo over een aantal kilometer. Bij een tweede test liepen ze in het midden van hun run gedurende 4 minuten op VO2max tempo. Niet verwonderlijk ging de loopeconomie veel sterker achteruit in de tweede run waar de hoge intensiteit was opgenomen, dan in de steady-staterun.

Mensen met een hogere uithoudingskracht in de spieren, behouden hun loopefficientie beter dan hun zwakkere tegenhangers. Als de loophouding correct is, is er minder compensatie van de loopmechanica. Minder compensatie betekent ook minder onnodige (bij)bewegingen. En indien je minder last hebt van zwakke spieren dan zullen de grotere spieren ook minder snel moe worden. Met andere woorden dit vertaalt zich in minder zuurstof dat door het lichaam vereist is voor het lopen aan een bepaald tempo. Dit wil zeggen, als je dan toch begint vermoeid te raken in het laatste deel van je race, hoe sterker de spieren zijn, hoe langer je zal kunnen blijven doorduwen. De sleutel is dus om vooral te voorkomen dat je vorm/houding verzwakt.

Krachttraining doen op zich is niet genoeg. Je zal je vooral moeten focussen om die spieren die het meeste werk doen zodat je, vooral in langere races, de verzwakking zolang mogelijk kan tegengaan. We zullen ons dus vooral moeten focussen op de gluteus, hamstrings, heupen en lage rug. Hierbij is specifieke krachttraining een must om de spieren die je in de krachthonk traint, te activeren. Wil je efficienter lopen, zal je dus de spieren in de juiste houding en vooral tijdens het lopen moeten trainen en in de race moeten behouden.

Kijk de video’s op Youtube van de snellere lopers (Alexander, Jacobs, Macca, …) er maar eens op na. Ze leggen allemaal de nadruk op het behoud van de juiste vorm tijdens het lopen. Ik weet wat me te doen staat in het laatste deel van mijn marathon. De voorbereidingsfase met bijhorende krachttraining en krachtuithouding is al achter de rug. Dat wereldrecord van 7:41:33 zal wellicht niet voor mij zijn.  Nu is het een kwestie van de focus op de juiste dingen te behouden!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Loopefficiëntie  comments 
formats

Meer van Meer!

Published on June 6, 2016 by

Hoe zal ik het zeggen. Tevredenheid overheerst maar anderzijds had ik er wel wat meer van verwacht. Vreemd ook dat een race steeds anders loopt dan de trainingen. Ik voelde me erg zwak in het zwemmen momenteel, waar ik vooral power en snelheid mis. Ik zwem, voor de opener van het seizoen, vreemd genoeg de pannen van het dak. Mijn nieuwe wetsuit moet echt wel sneller zijn want het gevoel zat niet ok. Constant het gevoel alsof ik aan het harken was. Vreemd maar dus tevreden over het eerste deel van de race.

Het fietsen liep op training prima. Wellicht heb ik wat weinig intensiteiten gedaan maar het liep dus wel. Bij het opspringen draaide het meteen lekker. Wind op kop een 7-tal atleten overreden maar dan stokte het. De motor draaide niet echt meer. Ik reed dezelfde snelheid wind af als wind op. Vreemd gevoel dat je de trappers niet meer rond krijgt. Twee man in het wiel profiteren lekker van mijn tempo. Ik mis de power om ze af te schudden. Het gevoel van “net niet” blijft overheersen tot het einde van de tweede ronde en dan slaat plots de turbo aan. Ik rij mijn derde ronde sneller dan mijn eerste twee. Het draait en ik voel power. Meer van dat graag!

Al van bij het afstappen sputtert de motor opnieuw. Ik voel me oververhit. Nochtans genoeg vocht opgenomen maar de warmte is ondertussen geland op mijn schouders. Ik haal amper 12,5km/u terwijl de ademhaling in overdrive is. Mijn hart reageert op dezelfde manier. Alle atleten die ik oprolde op de fiets, krijg ik reeds in de eerste kilometers over me heen. De sponsen en het water zullen me deugd doen. Ik raak terug wat gekoeld en slaag er in om het tempo op te trekken tot 13,3km/u. Nog niet wat het echt moet zijn. Maar na een kilometer of 6 slaat de motor dan toch terug aan. Ik loop bijna 15km/u en heb het gevoel dit tempo nog minstens een uur te kunnen volhouden.

Wat een vreemde wedstrijd zeg. Het lijkt wel of de turbo pas na lang aarzelen aanslaat en het gevoel was nooit echt super. Ik haal wel top 20 maar dat had zeker een top 15 kunnen zijn. Er is nog veel werk aan de winkel. Vooral veel meer snelheid en vooral veel meer dieper gaan op training. Na een erg miserabele winter dus van alles veel meer. Ik ben een stap vooruit maar de weg is nog lang richting Roth. Vooral van alles meer dus!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Meer van Meer!  comments 
formats

Loslaten

Published on May 10, 2016 by

 Het was me wel een bewogen weekendje zeg! De eerste wedstrijd van het seizoen bezorgde me de nodige stress. Normaal gezien leef ik hier heel ontspannen naar toe maar gezien mijn erbarmelijk trainingswinter, wist ik echt niet waar ik stond. Op de trainingen loopt het ook al niet zoals ik wil en ik voel me iets te vaak te moe, te loom en veelal lusteloos. Natuurlijk word ik dan drie dagen vooraf nog verkouden. Dan maar met wankelende benen en knikkende knieën richting Doornik afgezakt.

De week vooraf kreeg ik een minder leuke Twitter te lezen. Bepaalde atleten blijken het moeilijk te hebben dat ploegen enkele jaren vooruit denken en daar nu stilaan de vruchten van beginnen te plukken. De T3 competitie is big business en niet meer dan dat. Het ideale moment om je ploeg, je sponsors en je club te profileren voor de buitenwereld. We spelen volgens de regels van het spel en daar horen in een degelijke competitie, buitenlandse atleten bij.

Sinds een tweetal jaar trainen onze atleten samen met een aantal Engelse en Nederlandse atleten. Om onze ploeg in de breedte te versterken, een kwetsuur loert namelijk achter elke muur en we geven graag de kans aan onze atleten op een internationaal avontuur, werden deze atleten aangetrokken. Misschien is dit niet juiste woord, vermits we gewoon samenwerken op alle gebieden, helpen ze ons gewoon om zo goed mogelijk te scoren in deze competitie.

Harde woorden kan je het best counteren met krachtige daden. Hoewel de diskwalificatie van sommige ploegen een rol speelt in de einduitslag, en ik deze eerder betreur, hebben we toch een flink statement gemaakt. Met deze jonge en uiterst kwalitatieve atleten, eindigen we mooi 3de op het BK ploegentriatlon. Anderzijds blijft SMO de terechte winnaar en slaagt de federatie er opnieuw in om de competitie vroegtijdig kapot te maken. Alle sympathie voor de teams die de dupe zijn van deze historie. Vorig jaar zaten wij echter in hetzelfde schuitje. Het heeft ons een derde plaats gekost in de eindrangschikking.

Mijn eigen race verliep verrassend vlot. Ik had er zin in, mocht met leuk gezelschap de boer op en mijn lijf wou ook gewoon mee. Ik heb er plezier aan beleefd. De stress van afgelopen dagen viel letterlijk van mijn lijf tijdens de race maar was echt compleet als ik “mijn” jongens op het podium zag blinken. Als manager van het team zie je plots dat vele inspanningen van mezelf en anderen en slapeloze nachten niet voor niks zijn geweest. Ach ik moet het allemaal gewoon wat meer kunnen loslaten!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Loslaten  comments 
formats

Lentekriebels

Published on April 5, 2016 by

De lente is in het land en dat voel ik aan mijn lijf. Gisteren een ganse dag in het ziekenhuis doorgebracht. De geplande colonscopie heeft niets opgeleverd. De arts vond niets, wat op zich goed is, maar heeft dan ook weinig verklaring voor mijn aanhoudende, nogal vlotte, stoelgang. Ik zou plots met spastische darmen zijn komen te zitten. Oorzaak is onbekend maar stress is wel een factor die een rol speelt. Vanaf nu moet ik dagelijks één Immodium nemen om de transit te verlengen. Ambetant probleem voor een triatleet want ik verlies te gemakkelijk vocht zelfs zonder spastische darmen.

Maar zoals gezegd kriebelt het en de beste manier om stress te verminderen is goed plannen en mijn sportieve toekomst uitstippelen. Ik koos ondertussen een viertal voorbereidingswedstrijden (BK ploegen in Doornik, ½ marathon Elewijt, de ¼ Triatlons van Meer en Retie) en twee toertochten (La Chouffe Classic en Limburg Classic) om mijn fietsen wat scherper te krijgen. Ik heb er ontzettend veel zin in maar weet terzelfdertijd dat mijn ambities misschien best wat worden bijgesteld. De winter heeft me geleerd dat mijn lijf niet helemaal mee wou. Dat wil zeggen dat ik al blij zal zijn als ik gezond aan de start mag staan in 1/1 van Roth. Mijn ervaring moet mijn gebrek aan training dan maar compenseren (wellicht in mijn dromen!).

De lente doet wat met een mens. Ik voel me blij en opgelucht. Sluit het skiseizoen met een ongelofelijk glimlach af en denk vooruit. Ik heb me ondertussen van mijn overtollige winterdons ontdaan en hoop in de komende weken dat dat ook met het wintervet gebeurt (hoewel dat dit jaar best wel meevalt). Mijn bikes staan tiptop te blinken in de garage en mijn nieuwe wielen zijn besteld. Nu nog een nieuwe wetsuit en ik zal als een vis door het water vliegen. I’ll be back!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Lentekriebels  comments 
formats

Miserie deel II

Published on February 15, 2016 by

De problemen blijven aanhouden. Fysiek lukt het me momenteel niet om meer dan 10u per week te trainen. Slechts een 6-tal trainingen per week kan ik momenteel aan. Meer werkt nefast voor de recuperatie. Intensieve trainingen vragen meer dan het dubbele aan recuperatie. Ik maak me zorgen over de staat van paraatheid. Plannen moeten worden gesmeed en het seizoen is nu echt niet ver meer af. Hopelijk brengt mijn zoveelste bezoek aan een arts, in dit geval de maag-darmspecialist, raad.

Ongeveer twee weken lang heb ik me opgeladen met extra voedingssupplementen. Vitamine C, magnesium en ORS werden dagelijks gebruikt om gewoon wat trainingen te kunnen afwerken. Ik legde de nadruk op extra vocht want ook dat is blijkbaar erg moeilijk bij te houden als je ondertussen al zo’n twee maand en half, met een te vlotte stoelgang rondloopt. Ik verlies ook gewicht.

Voorlopig dien ik me te beperken tot rustige duurtrainingen. Van zodra ik versnellingen maak, voel ik dat het er nog steeds in zit maar dat ik tijdens de training zelf al niet meer recupereer. Vanaf de 4de versnelling of zoiets, gaat het tempo naar beneden en moet ik me forceren om het tempo, dat eerst van zelf kon worden aangehouden, te handhaven. Het maakt niet uit of dit versnellingen zijn ver onder, op of boven de lactaatdrempel.

Het begint zo stilaan in mijn hoofd te spelen. Het mentale aspect begint steeds meer mee te spelen. Ik begin stilaan te denken dat er me ergere zaken te wachten staan en bereid me hierop ook stilaan voor. Ik ken men lichaam en ik weet wat wel en niet kan en vooral wanneer. Momenteel is het niet belastbaar of toch slechts in beperkte mate. Ik heb geen lichaam van een atleet meer maar dat van een gewone sterveling. Het kost me moeite om hier mee om te gaan. Tijd zal raad brengen. Tijd moet raad brengen.  Ik verlang naar de dagen dat ik atleet was!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Miserie deel II  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit