Home Posts tagged "Frodeno"
formats

Challenge Roth – en wat vooraf ging….

Published on August 2, 2016 by in Wedstrijd

Door mijn vakantie aansluitend op mijn race in Roth te nemen heb ik ongeveer twee weken kunnen kauwen op deze tekst. Al 100x heb ik hem in mijn hoofd herschreven maar ik ben vooral blij dat mijn vingers nu eindelijk hun lusten op het toetsenbord kunnen botvieren. Schrijven betekent voor mij loslaten. Het is een mooie uitlaatklep en ik raad het aan iedereen aan! De bedoeling was een miniverslagje te voorzien maar ik vrees nu al dat het anders zal uitdraaien. Ik voorzie een soap in drie delen. Ik hoop mijn lijdensweg met enkele leuke anekdotes te kunnen doorspekken, de lezer in mijn hoofd te laten kruipen en hopelijk een inspiratiebron te kunnen zijn. Dat laatste moet met de nodige kanttekening worden bekeken!

Op exact 4 april om 18u werd ik als patiënt met een “Spastisch colon” gediagnosticeerd. Mezelf patiënt noemen vond ik er zwaar over. Een persoon met spastische darmen die, meestal onder stress, wat extra beweging veroorzaken waardoor de stoelgang iets te vlot gaat, vond ik beter uitgedrukt. De arts raadde me aan om elke dag één Immodium te nemen om mijn diarree aanvallen te controleren. Tot zover de redenering voor een doorsnee persoon. Ik voelde me tot dan toe wel een atleet hoor, die op zijn minst gezegd, trainde voor een toch wel stevig en erg langdurige inspanning.
Elke dag een medicijn nemen, nee dat zag ik niet zitten dus ik probeerde periodes zonder. Soms met succes maar soms ook met heel wat minder succes. Je loopt letterlijk en figuurlijk leeg. Ik kan het gevoel nog het best omschrijven als de laatste 6u voor je met griep zit. Die uren voor de griep doorbreekt, voel je jezelf loom en je lijf doet zeer op plaatsen waar er precies iets sluimert of waar je vroeger breuken of ontstekingen hebt gehad. Ik bespaar jullie hierbij de ruime opsomming. Je hebt dus zin in niets meer maar vooral je sleept jezelf voort. Trainen is dan uitgesloten en ik kan je verzekeren doe je het toch, dan is dat zeker geen aanrader!

De laatste twee echte trainingen waren fantastisch. Ik liep tijden en trapte wattages die ik in jaren al niet meer voor elkaar kreeg. Ik droomde van een super prestatie en was vooral trots op me zelf dat ik me op slechts 3 maanden tijd zo goed had kunnen klaarstomen. Om progressie te maken moet je uit je comfortzone komen. Dat had ik, tijdens mijn goede dagen (lees: diarree vrije dagen) althans, meer dan één keer gedaan! Maandag avond echter een diarree aanval. Ik maak me geen zorgen. Ook dinsdag draait alles nog zoals het hoort. Ik voel me wel nog iets te moe. Nog 4 dagen rust voor de boeg dus geen zorgen. Woensdag en donderdag voel ik me een vod. Ik dacht dat ik een atleet was die gewoon meer rust nodig had. De diarree was immers al geruime tijd onder controle en ik zag mezelf al van bij de start geen “patiënt”. Ik kort de trainingen en het aantal versnellingen in. Dat ik misschien weer patiënt was kwam niet echt in me op en ik had ook geen zin om geconstipeerd aan de race te beginnen. Foute beslissing weet ik nu achteraf. De lijdensweg begint daar al. De twijfel en het mentale spel ook! Ik vertrek vol twijfels en met een lichaam op halve kracht richting Roth.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – en wat vooraf ging….  comments 
formats

Challenge Roth – the after party

Published on August 2, 2016 by in Wedstrijd

Ik ben ontzettend blij dat ik de finish haalde maar schaamde me terzelfder tijd. Ik heb mijn lichaam zwaar op de proef gesteld. Een lichaam dat zich niet in de toestand bevond om (goed) te presteren. Beschaamd ook omdat ik mezelf en supporters heb teleurgesteld. Mijn vrouw en kinderen in de eerste plaats. Zij stonden mee op om 3.30u en kampeerden letterlijk 6u lang op hetzelfde plekje in de brandende zon, ze stelden hun vakantie met enkele dagen uit en kregen een fysiek wrak mee, toen die vakantie dan werkelijk begon. Die impact zal ik niet snel vergeten en er volgde dan ook menig gesprek hierover tijdens de eerste dagen van het verlof. Als atleet ben je zo in jezelf gekeerd dat je vaak vergeet wat andere mensen moeten opofferen om ‘jouw uit de hand gelopen hobby’ mogelijk te maken. Ik ben me hier sinds enkele jaren wel degelijk van bewust.

Ronny begeleidt me richting ziekenboeg en verplicht me min of meer om aan de baxter te gaan hangen. Hoewel ik me terug ok voel, speel ik het spel mee en doe alsof ik aan het zwalpen ben. De arts legt me op een bed en roept er een arts of verpleger in opleiding bij. Hij mag zijn eerste sonde steken. Joepi, ik mag nog deelnemen aan een experiment ook. De assistent mist mijn ader. Ik heb verdomme aders van een centimeter breed die, doordat ik erg droog en mager sta, nog boven op mijn vel liggen. Je kan ze bijna vastpakken. De arts grijpt in maar ook dat is niet veel beter. Mijn arm zal nadien nog 14 dagen blauw zien en pijn doen! Ook de inhoud van de 2 baxters zal niet lang in mijn lichaam blijven. Ik ga zo ongeveer 10x plassen tussen mijn finish en de volgende ochtend.  Het lijkt wel of mijn water gebroken is!

De dagen erna is het niet veel beter. Ik sukkel met de gewone kwaaltjes zoals altijd na elke full distance maar vooral de eerste dagen slaag ik er niet in om de 100m en 20 trappen tussen het zwembad en mijn vakantiehuisje in één keer te overbruggen. Ik moet regelmatig halt houden en snak nog steeds naar adem. Mijn middenrif blijft geblokkeerd, ik zie regelmatig letterlijk sterretjes en krijg geen hap door mijn keel. Ik verlies zelfs nog gewicht in de dagen volgend op Roth. Lachen, niezen en hoesten, het doet allemaal verschrikkelijk pijn.

Maar laten we dit nu eens langs de positieve kant bekijken. Ik kreeg ongeveer 3.30u langer waar voor mijn geld dan Frodeno. Ik mocht onderweg langer genieten, genoot technische en medische assistentie. Het veel te dure inschrijvingsgeld heb ik deze keer en voor het eerst in mijn carrière dus toch een beetje gecompenseerd!
Ik heb echtig, plechtig, waar genoten van de steun van ploeggenoten en supporters. Edwin en Jurgen waren noch de vurigste, noch de hevigste maar wel de trouwste supporters!
Ik liep voor het eerst in Roth meer in de schaduw dan in de zon. Want later doorkomen heeft zo zijn voordelen en vooral ik deelde mijn wandeling met wel honderden andere wandelaars op weg naar de finish.
Ik weet nu wat me te doen staat in toekomst met mijn medische toestand want ging ondertussen langs bij sportarts en osteopaat om hun advies in te winnen. Ik zal sterk zijn in mijn volgende race! En wat Roth betreft, 2009 en 2011 waren Grand cru jaren. Misschien moet ik gewoon maar eens andere wijngaarden opzoeken!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Challenge Roth – the after party  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit