Home Posts tagged "Geradmer"
formats

Tijd verloren, verloren tijd!

Als gedreven atleet ben je steeds bezig om alle vormen van tijdverlies te beperken en tracht je alles te doen om tijd te pakken op de concurrentie. Ik ben deze keer met een andere instelling vertrokken. De halve van Gerardmer is één van de knapste organisaties in Europa. Uiteraard hebben ze de setting mee maar ze doen er alles aan om de beleving van de atleten zo groot mogelijk te maken. Ambiance ten top zo’n 15’ voor de massastart. Als een kleine 1700 atleten gelijktijdig te water moeten gaan op een strook van 75m dan kan mijn lol, zoals bij zo velen anderen trouwens, niet op.

Ik zwem nog even warm en beslis 10’ voor het startschot mijn plaats in te nemen op rij 3 of 4. Zo’n 1000 atleten namen die beslissing blijkbaar enkele minuten vroeger en aan de stoere borstkasten en priemende ellebogen te zien, is naar voren opschuiven niet gewenst. Een troepje van een man of 20 beslist dat het tijd is en wacht niet op het startschot. Ik zie mijn kans om toch al een rij op te schuiven en laat me in het water glijden. 100m hondjesslag met het hoofd een 0,5m boven water leert me dat dat ik niet de enige ben die niet aan zwemmen toekomt. Zachtjes aan lukt het me om minder vertikaal te liggen in het water en lijkt het stilaan op zwemmen. De stoere borstkassen van daar net blijken geen geoefende zwemmers. Hun pose was strakker dan het zwemmen zelf. Ik schuif snel op en laat me met de grote massa opschuiven. Wringen, vechten, knokken maar allesbehalve zwemmen.

De man op mijn linkerkant besluit zich even extra te laten gelden. Ik krijg klop en zwem met een geschaafde hand verder. Vier slagen verder besef ik dat mijn sportwatch geraakt is en zie dat deze van mijn pols verdwenen is. Ik kijk snel onder mijn lichaam, hoe dom dat ook mogen wezen, maar ze is naar de dieperik verwezen. Ik vloek en tier maar buiten wat vissen, hoort niemand me. Tijd om een tandje bij te steken. Ik zet, ondanks dat ik de tijd letterlijk verloren ben, een prima tijd neer!

Van zodra de eerste klim wordt ingezet, word ik voorbij gereden door een 10-15-tal atleten. Dat gaat hier hard, zeg! Ik was dus niet gekomen met die instelling dus geniet van de massa aan de kant. Je wordt naar boven geschreeuwd. In de eerst volgende klimmetjes al, voel ik geen sterke benen. Een slechte dag misschien? Die verdomde horloge speelt me parten. Geen tijdsaanduiding, geen hartslag te zien en vooral ik weet niet welke wattages of snelheden ik trap. Het is wat laat maar halfweg de tweede ronde van drie besef ik dat ik amper gegeten heb. Dat verklaart de flanellen benen natuurlijk. De laatste ronde gaat super. Terug de benen die ik de laatste weken op training had. Ik voel me sterk en haal heel wat atleten terug. Zo’n zalig gevoel om sterk te zijn!

Een prachtige organisatie zoals ik al zei maar toch een beetje overdreven. Om de publieksflow vlotter te laten verlopen heeft men bruggen gebouwd. Alleen zijn het deze keer de atleten die op 5m tijd zo’n 3m moeten stijgen en weer 10m verder moeten dalen en dat alles zo’n 3 keer per ronde. Een stijger van 100m doet je letterlijk over het water lopen. Mijn kuiten en bovenbenen voelen stram en hard aan. Als je vertrekt met de instelling om te “kunnen” finishen dat moet je niet zeuren. Ik slaag erin om toch zo’n 1,5km pijnloos te lopen. De kuitblessure voelt na 2 weken niet lopen, beter maar pijnloos lopen blijkt een utopie. Ik maak er het beste van. Ik geniet van het mooie maar zware parcours en slaag er toch in om een degelijk tempo te ontwikkelen. Zo’n 68 man loopt me wel voorbij maar ik kan, ondanks de pijn, blijven lopen.

De laatste ronde is er wat te veel aan. Als je 4 keer loopt op een maand tijd, ben je niet voorbereid op een zware halve marathon. Ik wring en waggel en krijg gelukkig de morele steun van mijn maatje PJ. Hij beseft het niet maar praat me er eigenlijk door. De finish voelt dubbel. Zo blij dat het me gelukt is deze te halen maar anderzijds weten dat de vorm zo veel beter was dan getoond. Ach, ik was met een andere instelling vertrokken. Hoewel ik de tijd onderweg verloren ben, zullen er enkele vissen gelukkig zijn met hun nieuwe speeltje!

 
Tags:
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Tijd verloren, verloren tijd!  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit