Home Posts tagged "IM Vichy"
formats

Harde schijf

 Als de algemene repetities beter verlopen dan de grote finale dan mag je best wat ontgoocheld zijn. De tijd van grote prestaties en snelle tijden zijn niet echt meer aan mij besteed maar ik haal wel graag het niveau dat ik op training haal. Zeker als ik geen fouten in tempo’s of voeding maak. Een zwaar parcours is zowat een understatement wat het fietsen in Vichy betreft. Zeker een kolfje naar de hand van lichte, goed klimmende atleten. Het musculaire en dus zwaarder type zoals onderschrevene, vindt daar niet meteen zijn gading.

De Ironman van Vichy dus. Ik heb me vorig jaar wat laten overhalen om mee te gaan. Eigen schuld dikke bult. Maar het weer heb je niet onder controle. Waar het vorig jaar nog ideale omstandigheden waren, was het nu net dit weekend een degelijk 35°. Niet meteen het weer om prestaties te leveren! Geen nood want ik heb ondertussen al wat ervaring opgedaan. Het moet zo ondertussen mijn 7de race zijn in temperaturen boven de 35° en de warmte ben ik goed mee omgegaan. Ere wie ere toekomt, de organisatie in het lopen was prima. Zelden zo vlotte bevoorradingen gezien.

Beginnen bij het begin dan maar. Om 6.30u of zoiets het water in gedoken. Volgens mij had ik echt wel punten gescoord op mijn uitvoering (eens turner …..) maar dat terzijde. Er was net genoeg licht opdat ik de eerst boei zag liggen. Waar nummer twee lag, was bij mijn start eerder een raadsel. Een goed ritme gezocht en ik haalde onmiddellijk al wat zwemmers in. Ondanks dat ik echt rustig gestart was, voelde mijn ademhaling intens. Veel te snel voor het tempo dat ik aan het zwemmen was. Na al zo’n 5-tal kleine boeien te hebben opzij gekopt, besloot ik er dan maar een spel van te maken en er slalom tussen te zwemmen. Een mens moest iets doen om zijn tijd om te krijgen. Flink wat atleten voorbij gezwommen dus dat voelde wel ok. Maar steeds concentratie om de ademhaling onder controle te houden. Vreemd vond ik dat. Degelijk maar zeker geen supertijd over de 3930meter. Kan die erg dure organisatie die boeien nu echt is gewoon niet op de juiste afstand leggen?????

Mijn nummer, mijn ding, mijn feest! Mijn fiets staat te blinken en knipoogt als ik toe kom. Wij zijn dikke vrienden. De eerste kilometers lopen van een leien dakje. Golvende wegen, prima asfalt en ik ga een 10-tal fietsers voorbij. Aan de eerst klim besluit ik om op mijn gemakje naar boven te peddelen. We zijn nog ver weg van de finish dus niet te veel pijlen verschieten. Ik trap iets onder mijn niveau maar geraak buiten adem. Atleten schuiven me één voor één voorbij. Beetje vreemd maar ik behoud mijn ‘behouden’ strategie. Vanaf dan loopt het prima. Bij de volgende klim dezelfde strategie. Het is nog veel te ver. Mijn maag speelt ondertussen op. Ik blijf te lage wattages trappen maar geraak toch buiten adem. Wat gebeurt er hier? Ik krijg een serieuze flashback naar Roth 2014 (waar ik opgaf) en Roth 2016 (waar ik uit wandelde). Hetzelfde miserabele gevoel. Geen lucht kunnen happen, de maag die blokkeert, lichte hoofdpijn, amper wattages trappen en de hartslag die helemaal niet hoog ligt. Wat is er aan de hand?

Het fietsen wordt op een erg zwaar parcours (2000 hoogte meters), met meer gaten en spleten dan asfalt, een martelgang. Ik bries, ik proest, ik kots, ik wring, ik stamp maar het gaat niet vooruit. Het kalf lijkt verzopen. Dan maar het trage tempo tot aan de meet. De warmte voel ik zelf niet dus dat is zeker niet het probleem. In de wisselzone kom ik mijn maatje Jonathan en zijn fietsbuddy al tegen. Nogmaals de bevestiging dat het gewoon niet goed was. Na een kort gesprekje, wens ik hem veel succes. Hij doet als rookie een erg goede race. Ik ben echt wel blij voor hem en het geeft mezelf weer wat extra energie. Ik loop op automatische piloot. Ik kan sneller maar zie het nut er niet van in. Ik loop mijn basistempo en ook hier zegt mijn ademhaling dat ik precies een pak harder loop. Jonathan zijn buddy, wordt tenslotte mijn buddy. We lopen de 42km samen uit. Pallaveren wat over triatlon en andere zaken en coach hem (ook zijn eerste) tot aan de meet. Het coachingsproces doet me mijn eigen afzien wat vergeten. Elke bevoorrading wandelen en koelen en de rest lopen. Finshlijn en klaar. Het leek bijna zakelijk. Waar ik normaal huil van emotie, deed het me nu niks. Alleen blij dat zowel Jonathan en mijn buddy de klus geklaard hadden. Voor mezelf niks!

We zijn drie dagen later en dan ga je op zoek naar verklaringen. De ozonconcentraties lagen hoog tijdens de race en ook de dag ervoor. Na wat opzoekingen zijn de symptomen: 3-5% prestatieverlies, kortademigheid, maagproblemen en hoofdpijn. Voilà, een ganse race met dat gevoel gezeten. Mijn ega kwam ook met een interessante theorie: volgens haar heeft elk lichaam een harde schijf waar positieve en minder positieve ervaringen en de reactie daarop, worden bijgehouden. Bijna Pavloviaans dus. Mijn lichaam is in al die jaren al zo vaak zwaar op de proef gesteld, dat, wanneer de omstandigheden gelijkaardig zijn, het vooraf reeds zegt: en deze keer gaan we dat niet meer doen, zo afzien, me zo tergen! Salut en de kost!

Zoals zo vaak staat de kerk wellicht wel ergens in het midden. Voorlopig laten we dit even allemaal bezinken. Ik weet niet wat de toekomst brengt maar op deze manier beleef ik er geen plezier meer aan. De omstandigheden smijten heel veel werk weg. Ik kan ondertussen wel omgaan met warmte maar ozon heeft me voor de derde full distance op rij, de das omgedaan. Zonde van de tijd die je investeert. Tijd voor bezinning. Tijd om het lichaam te laten helen en misschien op zoek gaan naar een nieuwe harde schijf!

 
Tags: ,
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Harde schijf  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit