Home Posts tagged "Triatlon Beernem"
formats

Carrosserie

Published on June 11, 2018 by in Wedstrijd

Of de publicatiestress van een boek, 4 zware trainingsweken, puberende kids, een slepende hamstring blessure en de trouw de dag ervoor een ideale voorbereiding op een race is, is nog maar de vraag. Ik heb toch een goed gevoel overgehouden aan mijn race in Beernem. Een aanrader trouwens. Vlotte organisatie en mooi parcours met veel enthousiaste medewerkers en supporters langs de kant.

De onzekerheid voor de race was er althans. Ik blijf al trekkebenend mijn weg zoeken om eindelijk terug vlot te lopen. Al is dat allemaal nogal relatief met mijn arbeidersloopstijl. Gekscherend met een vlotte babbel naar de start. Ik ben meestal nogal nerveus maar leek nu toch wel ontspannen. Het leuke en amusante gezelschap zal daar zeker voor iets tussen gezeten hebben. Zelfs zo ontspannen dat ik een lichte vorm van paniek genoot na het horen van het startschot van de dames. Wetsuit dicht ritsen, badmutsen en bril op en rennen naar het water. Meestal sta ik daar al zo’n kwartier vooraf wortel te schieten. Het kan verkeren!

Het doel van deze race was zien wat vermoeide benen en lichaam nog te bieden hebben in een race waar er flink diep moet gegaan worden. Het zwemmen terug onder de 1’30”/100m zoals in mijn jonge dagen. Da’s al een eerste maal goed nieuws. Op de fiets direct de wattages opgezocht die binnen mijn mogelijkheden liggen. Weinig volk op de baan precies. Ik rij amper een 5-tal atleten voorbij maar de grote massa was dan ook zo’n 10’ na ondergetekende gestart. Leuke rit werd het. Lekker stompen en worstelen met de wind in een schilderend landschap. Ik ken een uur lang geen verval. Hier hou ik van en al zeker als de motor meewil.

Ik had me vooraf stevig ingeprent om rustig te starten met lopen en dan het tempo op te zoeken. Da’s toch altijd een moeilijk bevalling. Het tempo kwam niet. Steeds snakken naar lucht, hoewel de temperatuur zeker te doen was. Het draaien en keren in bossen en parken is een leuke afwisseling en uniek ten opzichte van andere parcoursen maar echt op tempo komen lukt daardoor moeilijk. Ik word voorbijgelopen door mijn maatje Jurgen en besef dat de jaren me niet echt gunstig gezind geweest zijn. Mijn bil begint te steken, de hamstring begint te trekken. Het gekende scenario duikt dus op. De kwetsuur blijft me zorgen baren. Ik doe een prima race en ben, alle omstandigheden in acht genomen, best tevreden met de conditie. De motor doet het nog prima maar de carrosserie heeft toch een aantal stevige deuken.

Het wordt verder werken richting de full triatlon van Gravelines. Vooral in de kinézaal momenteel. Het trainingswerk zit erop. Het ontblutsen gaat gewoon verder. Uitlopen alleen al zal daar een overwinning zijn. De jonge garde neemt verder over. De oude doet nog heel hard zijn best om nog wat mee te kunnen. Ik hou nog te veel van deze sport om op pensioen te gaan. Hopelijk denkt mijn tere lijf er hetzelfde over!
 

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Carrosserie  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit