Home Posts tagged "Triatlon Keulen"
formats

Overwinningsdrang

Het is vreemd maar ik verlang deze keer niet naar het einde van het seizoen. Ik heb constant het gevoel dat het werk niet af is. Mijn laatste triatlon van het seizoen in Keulen was meer dan prima. Ik had terug een goed gevoel en voelde me bij momenten sterk. Terzelfdertijd had ik serieuze maagproblemen en merk ik dat mijn maag toch kieskeuriger is geworden op wat ik binnen neem. Bepaalde merken van voeding gaan allesbehalve vlot binnen, maar eens zo vlot weer naar buiten. Over de race kunnen we uitgebreid napraten maar het belangrijkste is dat mijn lichaam dan toch in staat is om prestaties te leveren. Ik was er bang voor. Het speelde ook door mijn hoofd voor de race. Ik was onzeker in de outcome en had vooral geen zin om met mijn bek weer tegen de muur te gaan.

In tegenstelling tot vorig jaar was ik er maar van uitgegaan dat ik kans maakte om de wedstrijd naar mijn hand te zetten. Tegelijk met die gedachte probeerde ik vooral met de voetjes op de grond te blijven want tot dan toe had ik geen enkele, op Viersel na dan, deftige race afgeleverd. Na 400m had ik al het geluk een groepje zwemmers voor me te hebben. Ik nestelde me dan ook aangenaam in de voeten. De latere winnares bij de dames had het niet zo begrepen op mijn aanwezigheid en omdat ‘the catfight ‘me stilaan de keel uithing, heb ik me dan maar op kop van het groepje gelegd. Het tempo zakte sowieso. Aan het keerpunt ging de man naast me na de eerste boei onmiddellijk terug richting finish. De verleiding was groot maar ik heb dan toch maar de vooropgestelde boei een 20-tal meter verder eerst gerond. Met 4 man of vrouw in de voeten zet ik als tweede voet aan wal. De shortcut had de man zo’n 30” opgeleverd. Och ja, we zien wel wat het fietsen zou opleveren!

Waar ik normaal de eerste 20km zo wat de kat uit de boom kijk om te sparen voor wat komen moet, werd ik zo goed als onmiddellijk voorbij gesneld door twee atleten. Eerst dacht ik nog dat ze zichzelf zouden opblazen maar aan de fietstijden achteraf te zien, kreeg ik alvast van één van hen zo’n 10’ aan de broek. Sterk gereden dus. De organisatie vond het nodig om het parcours aan te passen na klachten over het wegdek. Wel het is een eenvoudig parcours: men rijdt een autosnelweg op, komt langs de zelfde weg terug, rijdt een kleine lus en herhaalt hetzelfde procedé aan de overzijde. Saai, saai saai. Dat was een tegenvaller. Gelukkig zorgde het weer voor meer variatie. Miezer bij de start en een wegdek dat spiegelglad lag. Zowat de helft van de starters moet onderuit zijn gegaan. Bochten in volle afdaling tegen 10km/u maken niet meteen snelle tijden. Daarna vol zon en de warmte die op je nek valt, maar met bochten die je tegen volle snelheid kan invliegen. En als dessert een onweer met hagel en rukwinden. Zo’n 5cm water op het wegdek is voor mij de ideale spontane rem om de bochten opnieuw op wandeltempo te nemen.  Met een derde fietstijd ben ik wel tevreden. Maar met het feit dat ik recht gebleven ben nog veel meer!

Het eerste deel van de run is origineel. Je start met 3km plassen springen om het dan op te geven en bij het terugkomen over te gaan tot plassen lopen. Ik had al snel door dat mijn eind stek vastlag en dring vanaf km 8 niet meer aan. De benen zijn stram en op de beelden die ik achteraf te zien krijg, ben ik eerder een gans die over de lijn waggelt dan een atleet die over de lijn loopt. Met een vierde looptijd en vierde eindplaats ben ik toch tevreden. De drie voor mij, zo verneem ik achteraf, moeten binnen 4weken vol aan de bak in Kona en zijn al zo goed als in bloedvorm.  Maar vooral mijn lijf werkt weer maar ik moet enkel de voeding weer wat beter fine tunen om nog sterker te presteren. Misschien is het dat laatste dat nu maar eens uit mijn dikke vette hoofd moet verdwijnen. Die laatste 6km waren fun. Gewoon al omdat het tempo niet moordend aanvoelde maar daar net onder zat. Het gevoel in je race is daardoor gewoon fijner. Ik heb altijd de gewoonte om tot aan het gaatje te gaan. Misschien is het tijd om die tijd nu eens achter mij te laten. Gezien het verloop van het seizoen was mijn grootste overwinning vooral deze niet-overwinning in Keulen, maar wel het feit dat ik mijn atletenlijf, goesting en zin in races terug heb gevonden. Nog een ploegentijdrit en Amphiman te gaan. Ik weet zeker dat ik van start tot finish met een glimlach op mijn gezicht zal rondrijden/-lopen. Dat zal dan misschien wat trager zijn, maar genieten om te mogen en vooral kunnen racen, zal ik!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Overwinningsdrang  comments 
formats

Drie liter bier!

Het ene seizoen is het andere niet. Vorig jaar mislukte alles, knalde ik tegen een auto, dacht er zelfs even aan om er definitief de brui aan te geven en wist mijn seizoen te redden met mijn snelste “full distance” ooit. Dit jaar sta ik op één race na elke keer op het podium (meestal van de veteranen uiteraard) en weet mijn eerste officiële race “overall” te winnen. Drie liter bier, kussen van het bloemenmeisje en een daverend applaus zijn mijn deel. Dat ik dat op mijn oude triatlondag nog mocht meemaken.

Ik had er echt wel zin in en de regen, dreigende wolken en toch wel koude temperaturen de dag voordien konden me alvast niet uit mijn lood slaan. De lichte bries bij het ochtendgloren beloofde er een stevige race van te maken. Als “windbeuker” klinkt dat steeds als muziek in de oren. Een tiental minuten voor de start glijden we met zijn drieën in onze wetsuit. Ik heb het naar gewoonte koud en tracht me stilaan te focussen op de orde van de dag. Frederic is zijn zenuw- en twijfelachtige zelve en Thomas loopt zijn vrolijke zelf te wezen. De stemming slaat om. Thomas wetsuit kan niet meer dicht geritst worden. Op zo’n zes minuten voor de start slaagt hij erin om zich uit de ene wetsuit te murmen, ééntje te huren aan een plaatselijke shop, in de volgende te wringen en 10” voor de start op de steiger klaar te staan. Een wetsuitrace in de race. Tijdens het aftellen van de speaker, zie ik hem nog net het water ingaan. Mijn hart bonst ervan en het startschot weerklinkt. Thomas gaat voor een race die 150m langer is.

Tijdens de eerste meters van het zwemmen, zie ik meteen een drietal zwemmers weggaan. Die gaan wel erg wild te keer zo vroeg in de race. Ik vind voeten van een lieftallige dame maar merk dat ik onder mijn niveau aan het zwemmen ben en een groep van een man of 20 op sleeptouw neem. Dan maar versnellen en zien wat het oplevert. Bij het keerpunt zie ik dat de eerste twee zwemmers al een serieuze voorsprong genomen hebben. De medailles worden pas aan de meet uitgedeeld dus besluit ik mijn eigen tempo te blijven zwemmen. Ik weet dat het vandaag vooral van mijn fietsproef moet komen en weet me dan toch los te maken van de grote groep. De laatste 1000m kost het me moeite om tempo te houden. Als derde uit het water op iets meer dan een uurtje. Één minuutje beter gezwommen dan vorig jaar op de, dank aan de organisatie, 4100m.

De benen draaien, de hartslag blijft laag en de ademhaling is onder controle. Ik kom de eerste kilometers amper onder de 42km/u en vooral, het voelt easy aan. Bij het opdraaien naar het tweede stuk van het parcours krijgen we de wind vol op de kop. Een stijve bries ondertussen, blaast in het nadeel. Alles heeft echter met instelling te maken. Ik bekijk mijn wattage en besluit te vechten om niet onder de 37km/u te gaan want ik verheug me al op het stuk wind af. De wind blaast me vooruit. Ik haal bij momenten 47km/u (en meer) en ik betrap er me op met een glimlach op het gezicht rond te rijden. Ik rijd weg van de concurrentie en slaag erin de eerste twee in te halen. Ik krijg vleugels en mijn bolide wijst me de weg.

Ik besef dat mijn voorbereiding alles behalve ideaal is geweest. Te weinig kilometers in het voorjaar moet vroeg of laat mijn tempo gaan breken. Alles draait gesmeerd tot km 150. Ik merk dat ik zonder drank kom te zitten. Beginnersfouten die me later zuur zullen opbreken. De laatste 30km daalt het tempo stevig. Het is een martelgang om het einde van het fietsen te halen en op km 180 krijg ik de eerste krampen. Ik sukkel de laatste 6km af (dit keer met dank aan de wegenwerkers) en haal uiteindelijk op een slakkengangetje wisselzone 2. De speaker is verbaasd dat ik er reeds ben. Een hilarisch moment. Ik heb blijkbaar sneller gereden dan het snelste schema maar krijg een eerste daverend applaus. Bij het aantrekken van de loopschoenen, rol ik over de grond van de krampen. Twee vrijwilligers staan bezorgd toe te kijken en weten niet wat te doen want hulp is eigenlijk niet toegestaan. Ik slaag erin om te ontspannen. Het lopen kan beginnen.

Het publiek reageert uitzinnig en ik loop met kippenvel (en deze keer niet van de kou) de eerste keer de finishzone voorbij. Een dame begeleidt me op de fiets. Tegemoet lopende atleten feliciteren me reeds met de leiding in de race. Een vreemd gegeven en een vreemde situatie vermits ik nog 13km te gaan heb. Het motiveert me en de opkomende krampen in de dijbenen kan ik er al lopende uitkrijgen. Na het eerste keerpunt zie ik echt wat mijn positie in de race is. Nummer 2 ligt ongeveer 2km of minimum acht minuten achter. Ik kan trachten ontspannen te lopen, neem voldoende tijd om al stappend te drinken en besef dat als ik, zelfs aan basistempo, kan blijven lopen, de buit zo goed als binnen is.  Een erg vreemde, maar vooral nieuwe situatie voor mij.

Het vel van de beer…. Bij de eerste helling geeft mijn Sartoriusspier er de brui aan en schiet in kramp. Ik tracht een houding te zoeken om ze op rek te brengen en tracht te ontspannen. Ik ga ondertussen zitten, zitten wordt liggen, liggen wordt kronkelen. De dame op de fiets kijkt me vol ongeloof aan. Ik tracht uiteindelijk al mankend terug verder te lopen. Het lukt en ondanks de twee minuten tijdsverlies, vind ik snel terug een degelijk tempo. Zelfs Tine Deckers moedigt me dolenthousiast aan tijdens het kruisen. Ze wint overigens met overschot de halve triatlon.

De laatste hectometers kan de glimlach niet meer van mijn gezicht gegomd worden. Het publiek is nog uitzinniger, de speaker gaat uit zijn dak want ik ben de eerst (overwachte) finisher van de dag, pompommeisjes, bloemenmeisjes, kransenmeisjes, knuffel van de organisator en een interview in het Duits overvallen me. Ik word overdonderd, zelfs nu opnieuw ik er over aan het schrijven ben, en de emoties overvallen me. Tranen met tuiten van geluk, van pijn, van miserie, van ongeloof maar vooral van zeer veel voldoening.  Meteen ook erg relatief want ik hoor dat Frederic van de baan werd gereden door een wagen.  Op twee gebroken ribben na brengt hij het er met een stevige kater nog goed vanaf.  Maar ik weet weer waarom ik deze mooie sport doe! En ook voor de drie liter bier natuurlijk!

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Drie liter bier!  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit