formats

Vliegwiel

Ik hoor een zacht gezoem in mijn oor. Het zoemen stimuleert me. Het fluistert in mijn oor om het tempo vol te houden, te blijven stampen, die grens te verleggen en mezelf gewoon het snot voor de ogen te rijden. Elke keer ik met dat volle achterwiel rijd, voel ik me de koning te rijk. Het heeft me geleerd dieper te gaan op de fiets. Het lijkt wel mijn coach, mijn eigen inspiratiebron.

De triatlon van Beernem is er eentje op mijn lijf geschreven. Slechts 1000m mogen zwemmen in een ietwat woelig water, net nadat ik de wetsuit van mega Toby heb mogen toe ritsen. Dat de wind tegen stond werkte niet meteen in mijn voordeel met mijn reeds mindere zwemvorm. Ik vond wel meteen de ideale voeten en kon me zachtjes laten mee glijden. Via de wel erg deskundige in elkaar gesjorde scoutsbrug voet aan wal gezet en richting mijn rijtuig. Ik was net uit het water maar het voelde reeds pokkewarm aan. Het zou er niet op beteren.

Op mijn lijf geschreven omdat we 45km mochten rijden via lange rechte stukken waar de wind vrij spel heeft en hier alleen de echte “stoempers” het verschil maken. Na de verkenningsfase te hebben afgewerkt begon ik stilaan wat volk op te rapen. Het koste moeite en ik was vooral bezig met vocht binnen te nemen. Ik wist toen al dat dat op het einde het verschil zou maken.

Bij het kruisen van één van de grotere wegen, rij ik in een put. Mijn stuur knikt enkele graden naar beneden en mijn aero drinkbus begint te dansen op mijn kader, nadien op mijn pedalen, om tenslotte tegen de vlakte te gaan. In een vlaag van zinsverbijstering of was het gewoon gezond verstand, besluit ik de remmen toe te trekken en ze weer te gaan oprapen. 1u fietsen bij 30° met slechts 1 drinkbus zou problemen geven. Dan maar beter even terugkeren en vooral stuur weer recht trekken. Het 10-tal atleten die ik net voorbij gereden ben, kijken verbijsterd de ogen uit. Opnieuw oprapen maar die handel! Sommige atleten zien me graag komen en nestelen zich lekker in mijn wiel. Het wagonnetje aanpikken zoals dat heet! Ik zet, ondanks het drinkbus incident, een degelijk fietsproef neer.

Als je denkt slim te zijn, dan keert dat al eens tegen jezelf. Ik had een extra flesje water klaar staan in de wissel om mezelf extra te verfrissen. De warme douche had ik op dat moment niet meteen gewenst. Ik loop, gezien de warmte, traag maar had ook niet anders verwacht . Mijn lichaam, trouwens iedereen heeft dat systeem ingebakken, vertraagt automatisch als het warm loopt. Waar ik aanvankelijk nog zo’n 14,5km/u loop vertraag ik al snel maar zie mijn hartslag met 10 slagen toenemen. Ik raak oververhit en snak naar afkoeling en drank. Ik ben dat enig enkele “meisje met de tuinslang”, al eeuwig dankbaar. Op een ronde van 5 km maar één verkoeling. Mijn tempo stijgt weer onmiddellijk en ik loop tenslotte na 42’ binnen. Verre van een toptijd maar gezien de omstandigheden en de te beperkte bevoorrading vind ik het eerder nog degelijk. Een uitstekende generale repetitie voor komende zondag in Luxemburg. Mijn lichaam doet het weer maar zo’n 10° frisser zou welkom zijn.

 
 Share on Facebook Share on Twitter Share on Reddit Share on LinkedIn
Comments Off on Vliegwiel  comments 
© Copyright Bart Thijs 2012
credit